Ο Κ. Μητσοτάκης απέναντι σ’ ένα ευρύ μέτωπο
Ο Κ. Μητσοτάκης επιστρατεύοντας τα περιθώρια που του επιτρέπουν η νεοφιλελεύθερη πολιτική του και η οικονομία, σ’ αυτά τα εγκαίνια προσέρχεται με επίγνωση ότι παίζει το άμεσο πολιτικό του μέλλον. Δηλαδή να αναστρέψει μία πολιτική φθορά που βαθμιαία επιταχύνεται, παίρνοντας μόνιμα χαρακτηριστικά.
Την ίδια ανάγνωση, όμως, της πραγματικότητας, που σημαίνει αφόρητη καθημερινότητα των λαϊκών τάξεων και της πλειοψηφίας της κοινωνίας, κάνουν και κοινωνικές οργανώσεις ετοιμάζοντας την αντιπαράθεσή τους: συνδικάτα, αγροτικές οργανώσεις, επαγγελματικές, φοιτητές, πανεπιστημιακοί, άνθρωποι των κινημάτων θα αντικρούσουν τη γιγαντιαία προσπάθεια πολιτική πολιτικής παραπλάνησης.
Στο καθαρά κινηματικό πεδίο οι προετοιμασίες είναι πιο επιμελημένες εφέτος. Έγιναν πολλές συσκέψεις ώστε να προσέλθει ο κόσμος. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά θα έχουμε χωριστές συγκεντρώσεις και πορείες, γεγονός που αποδυναμώνει τους αγώνες. Μία μεγάλη, ενιαία, δυναμική συγκέντρωση και πορεία προς το Βελλίδειο, με ομιλητές/ριες που θα τόνιζαν τον πλουραλισμό και την ενότητα, θα έδινε ανάλογο πολιτικό σήμα.
Ο υποκειμενικός παράγοντας, όπως χρωματίζεται από την «αγωνιστική νωχέλεια» της ΓΣΕΕ και τη στείρα παραταξιακή στάση του ΠΑΜΕ, για άλλη μια φορά δε ανταποκρίνεται στις ευθύνες του. Αντίθετα, ο αντίπαλος αναβαθμίζει την επιθετικότητά του. Τρία πρόσφατα νομοσχέδια το επιβεβαιώνουν: το εργασιακό με το επαίσχυντο 13ωρό του, το ρατσιστικό εκμεταλλευτικό για τους μετανάστες – πρόσφυγες και το αντιδραστικό πειθαρχικό για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Η καθολική επίθεση χρειάζεται αντίστοιχη ευθύνη και όχι παχιά «επαναστατικά – αντικαπιταλιστικά» λόγια.
Τα μέτρα που θα εξαγγελθούν, προανήγγειλε ο Κ. Χατζηδάκης, θα είναι κυρίως φορολογικά. Η προπαγάνδα εναντίον της μείωσης του ΦΠΑ σε επιλεγμένα προϊόντα προετοιμάζει φιλοεπιχειρηματική επίθεση μέσω της μείωσης των άμεσων φόρων. «Μόνο ένας ιδεοληπτικός θα μπορούσε να κολλήσει με τη μείωση των έμμεσων φόρων, ενώ με τον άλλο τρόπο (μείωση άμεσων φόρων) στηρίζεις κατ’ ευθείαν τον πολίτη». Τα λέει όταν είναι γνωστό ότι (απ’ τα εξαιρετικά άρθρα του συνάδελφου Κώστα Καλλίτση στην Καθημερινή) ενώ στην ΕΕ σε 1 ευρώ έμμεσων φόρων αντιστοιχεί 1 ευρώ άμεσου, στην Ελλάδα σε 1 ευρώ άμεσου αντιστοιχεί 1,8 ευρώ έμμεσου. Όταν το 46,3% των μισθωτών (1,1 εκατομμύριο) έχουν μικτό μισθό έως 1.000 ευρώ και το 16,2% μικτό μισθό 1.000-1.200 (824-956 καθαρά). Όταν ως αποτέλεσμα αυτού του ζεύγους πολιτικών έχουμε μία «πρωτοφανή αναδιανομή σε βάρος της εργασίας», καθώς το 2019 τα κέρδη ήταν μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας κατά 21,3 δισ., το 2024 ήταν 36,1 δισ.
Ο Κ. Χατζηδάκης σπεύδει να υπονομεύσει και την πολιτική χωρών (Ισπανία, Πορτογαλία) που μείωσαν τον ΦΠΑ. Διότι λέει «την ενθυλακώνουν διάφοροι επιτήδειοι». Πρώτον, δεν είναι αλήθεια. Δεύτερον, στην Ισπανία δεν ήταν το μόνο μέτρο: μειώθηκαν οι τιμές υπηρεσιών του Δημοσίου, επιβλήθηκαν φόροι στα μεγάλα κέρδη, υιοθετήθηκαν έλεγχοι. Ειρωνεύεται επίσης και όσες/ους μιλούν για υπερφορολόγηση. «Είναι δυνατόν» εξανίσταται και ζητά από την αντιπολίτευση «να του υποδείξει ένα φόρο που αυξήθηκε, ενώ μειώθηκαν 72». Ξέχασε «έξυπνα» πως υπάρχει και η άνοδος του πληθωρισμού που οδηγεί στην υπερφορολόγηση.
Κάθε χρόνο δικαιώματα χάνονται και συνδικαλιστικές ελευθερίες ποινικοποιούνται
Συνέντευξη με τον Γιώργο Γώγο, πρόεδρος της Ένωσης Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ
Ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ αναμένεται να παρουσιάσει
επιτυχίες και μεγάλα βήματα. Τι μπορεί να απαντηθεί
από τις δυνάμεις της εργασίας;
Η κυβέρνησή του έξι χρόνια τώρα έχει πράγματι να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες, όμως για ολίγους και πλούσιους. Σε κοινωνικό επίπεδο, είναι ασφυκτική η πίεση που βιώνουν τα πλέον ευάλωτα και αδύναμα στρώματα από την ακρίβεια σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, από την αύξηση του κόστους στέγασης, με συνέπεια να σπρώχνονται στο περιθώριο, στη φτώχεια, μεγαλύτερος αριθμός νοικοκυριών (ακόμα κι αν εργάζονται δύο μέλη). Τα δικαιώματα δοκιμάζονται και αμφισβητούνται ακόμη κι από θεσμούς, δημιουργώντας επιπλέον ανασφάλεια στους πολίτες που βλέπουν να υποχωρεί το κράτος δικαίου, να νιώθουν ανυπεράσπιστοι. Παράδειγμα, το ξεθεμελίωμα του εργατικού δικαίου, ισχυροποιώντας την εργοδοτική πλευρά σε βαθμό που η λαιμαργία της να γίνεται ακόρεστη. Κάθε χρόνο δικαιώματα χάνονται και συνδικαλιστικές ελευθερίες ποινικοποιούνται. Πχ, δεν έφτανε η κατάργηση του 8ωρου, προχωρά σε εφαρμογή 13ωρης εργασίας που σε συνδυασμό με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, μετατρέπεται σε απλήρωτη υπερωρία, με άμεσες συνέπειες στην οικογενειακή ζωή, την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων. Αν δε, συνυπολογίσουμε και την αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους (υποβάθμιση και απαξίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας), τότε γεννάται ζήτημα επιβίωσης για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.
Θα ανακοινωθούν μέτρα φορολογικά. Έως τώρα ανάλογα μέτρα
επιτείνουν την αναδιανομή πλούτου υπέρ
του κεφαλαίου. Τα συνδικάτα τι
φορολογική πολιτική προτείνουν;
Οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις (ενέργειας, τράπεζες, αλυσίδες τροφίμων, εισηγμένες στο χρηματιστήριο κτλ) ανακοινώνουν προκλητική κερδοφορία κάθε χρόνο, ενώ οι μικρομεσαίες βιώνουν πίεση. Ισχυρότερη πίεση, όμως, βιώνει η μισθωτή εργασία, όχι μόνο λόγω δυσμενέστερης φορολογικής μεταχείρισης, αλλά της ακρίβειας και της μείωσης του κοινωνικού κράτους, μεταξύ άλλων. Η φορολογία, άδικη και ταξική, συνεχώς μεγαλώνει την ψαλίδα μεταξύ των εισοδημάτων, αφού η πολιτική επιδιώκει τα αυξημένα φορολογικά έσοδα που προκύπτουν. Η γενναία μείωση της έμμεσης φορολογίας (μείωση ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, ειδικού φόρου στην ενέργεια), η ελάφρυνση των φορολογικών συντελεστών στα χαμηλά εισοδήματα (αύξηση του αφορολογήτου), η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου (αύξηση φορολόγησης κερδών από μερίσματα, υπερκερδών των εισηγμένων και offshore εταιρειών) είναι επιβεβλημένα μέτρα και συνεπώς χρειάζεται άμεσα αλλαγή πολιτικής.
Κάθε μέρα η κυβέρνηση μας υπενθυμίζει ότι ζούμε για να εργαζόμαστε και όχι ότι εργαζόμαστε για να ζούμε
Συνέντευξη με την Ελίνα Μαραγκού, μέλος του ΔΣ του συνδικάτου επισιτισμού και του γενικού συμβουλίου του ΕΚΘ
Ο πρωθυπουργός θα καυχηθεί ότι η ανεργία μειώνεται. Όμως δεν θα πει τίποτε για τη δραματική αύξηση των φτωχών εργαζόμενων, των νεόπτωχων; Ποια η πολιτική που τους παράγει;
Η πολιτική που παράγει τους νεόπτωχους είναι η πολιτική που εφαρμόζει αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία. Είναι η πολιτική της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, της διάλυσης της αγοράς εργασίας, της εμμονής στη λιτότητα και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λίγων. Δεν είναι «φυσικό φαινόμενο» να εργάζεσαι και να μην μπορείς να καλύψεις ούτε τις βασικές σου ανάγκες. Οι τιμές στο σούπερ μάρκετ ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα, τα καύσιμα έχουν γίνει είδος πολυτελείας, η στέγαση είναι απλησίαστη και εμείς φτάσαμε να πληρώνουμε 100 ευρώ το τετραγωνικό για διαμερίσματα μικρότερα από το παιδικό μας δωμάτιο. Είναι η πολιτική της «ατομικής ευθύνης». Είναι η ρητορική που βαφτίζει την εργασιακή επισφάλεια σαν «ευελιξία» και «ευκαιρία», ενώ εσύ μένεις να κοιτάς την άδεια σου τσέπη, γιατί είναι 15 του μήνα και σου έχουν απομείνει μόλις 30 ευρώ.
Εργάζεσαι στην εστίαση. Ποιες οι συνθήκες εργασίας στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης;
Μπορεί στη Θεσσαλονίκη να μην έμειναν 80.000 θέσεις κενές, όπως έμειναν φέτος στις τουριστικές περιοχές, αλλά οι συνθήκες στον χώρο του επισιτισμού δεν διαφέρουν και πολύ. Η πραγματικότητα με την οποία έρχονται αντιμέτωπα καθημερινά τα παιδιά της γενιάς μου είναι μία: απλήρωτες υπερωρίες, εργασία δίχως ανάπαυση, ανασφάλιστα, νομιμοποιημένα 13ωρα και πολλές φορές διπλοβάρδιες σε διαφορετικούς εργοδότες, καθώς σε λίγο για να καλύψεις τις σπουδές σου και το ενοίκιο των 30 τετραγωνικών μέτρων διαμερίσματος σου, θα χρειάζεσαι και 3η εργασία. Κάθε μέρα που εργάζεσαι στη Θεσσαλονίκη είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης να σου υπενθυμίσει ότι ζεις για να εργάζεσαι και όχι ότι εργάζεσαι για να ζεις. Κάθε μέρα που ξυπνάς για να πας στη δουλειά σου στη Θεσσαλονίκη από το αστικό και το μετρό, μέχρι την ώρα που θα βάλεις την ποδιά σου για να σερβίρεις τον επόμενο πελάτη, οι πολιτικές της κυβέρνησης έχουν βρει ακόμα έναν τρόπο για να σε κάνουν αναλώσιμο βαφτίζοντας σε «ευέλικτο».
