Παλιά του τέχνη κόσκινο
Για να μην υπολειφθεί σε αντρειοσύνη της ΝΔ, το Ποτάμι, διά του δευτέρου τη τάξει στην ηγεσία του κ. Σκόκου, απέρριψε κι αυτό την ιδέα της κυβέρνησης συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα μετά βδελυγμίας.
Το έκανε, όμως, με κριτική τού ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης από τα… αριστερά. Τέχνη που δεν ξεχνιέται, όταν μαθαίνεται πολύ καλά στη σχολή δογματισμού ενός ΚΚΕ της παρακμής.
Μόνο που το παράκανε ο αθεόφοβος! Με ένα κείμενο αντάξιο των πιο δογματικών λιβελογράφων άλλων εποχών, καταγγέλλει τους συριζαίους για «ξεφτισμένη αριστεροσύνη». Μια ιδιότητα απ’ την οποία ο ίδιος φρόντισε έγκαιρα να απαλλαγεί, ώστε να είναι έτοιμος για νέες ηγετικές φιλοδοξίες πλέοντας σύμφωνα με το ρεύμα του νέου Ποταμιού που διάλεξε για να επιπλεύσει.
Πίσω από το χυδαία υβριστικό του ύφος, δύσκολα μπορεί να καλυφθεί μια συμπλεγματική τοποθέτηση για όσους επέλεξαν, ακόμη και στα δύσκολα χρόνια, να μείνουν σ’ αυτή την «ξεφτισμένη αριστερά». Και να την αναδείξουν σε πλειοψηφικό ρεύμα. Σ’ αυτούς ο κ. Σκόκος αποδίδει ως κίνητρο τη «λιγούρα για την εξουσία» –κρίνοντας ίσως από τον εαυτό του. Αλλά αυτή, όπως θα έπρεπε να είχε μάθει, είναι η χειρότερη μέθοδος για ανάλυση της πραγματικότητας.
Νέα πολιτική καμπάνια ΣΥΡΙΖΑ
Με το τετράπτυχο «Συμμετέχουμε, Ελέγχουμε, Στηρίζουμε, Διεκδικούμε» ξεκινά η μεγάλη πολιτική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος της η συμμετοχή όλων των πολιτών στην υπόθεση της δημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας. Στο κείμενο κάλεσμα αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ο δρόμος για την πολυπόθητη αλλαγή της ιστορίας σε αυτή τη χώρα, σε αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση, παραμένει μακρύς και δύσβατος. Σε αυτή την πορεία, όμως, ως κοινωνία, δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν σκοπεύουμε να μείνουμε αμέτοχοι θεατές». Υλικό έχει ήδη βγει και τις επόμενες μέρες θα διατεθεί στις οργανώσεις.
“Σιδηρούν παραπέτασμα” για πάντα;
Η αναφορά του Βλαντίμιρ Πούτιν σε έναν ενιαίο χώρο «από τη Λισαβόνα ως το Βλαδιβοστόκ» προκάλεσε ρίγη σε κάποιους θεωρητικούς του αιώνιου «σιδηρού παραπετάσματος», που οφείλει να χωρίζει την υπόλοιπη Ευρώπη από τη Ρωσία.
Οι θεωρητικοί αυτοί πλασάρουν τα προϊόντα της σκοτεινής σκέψης τους ανεξάρτητα από την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων: και με καθεστώς ψυχρού πολέμου, και σε συνθήκες «τέλους της ιστορίας», και με σοβιετικό καθεστώς στη Ρωσία, και με καθεστώς παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Οι ιδέες τους (ο θεός να τις κάνει…) είναι ιδέες για όλες τις εποχές.
Θα πρέπει, ωστόσο, να θυμίσουμε στους νεότερους, ότι η ιδέα μιας Ευρώπης «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» δεν ακούστηκε στα μέσα 20ού αιώνα από κανένα παθιασμένο ρωσόφιλο ή κρυπτοκομμουνιστή. Υποστηρίχθηκε από τον στρατηγό Κάρολο Ντεγκόλ.
Για τους συγχρόνους μας νεοφιλελεύθερους δεν αποκλείεται κι αυτός να ήταν ένας εξτρεμιστής της αριστεράς. Εδώ ο –γέρος– Καραμανλής κατηγορείται για σοσιαλμανία, ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Υπάρχουν “νόμιμοι” και “λαθραίοι” πρόσφυγες;
Δεν έχουν ακούσει ότι στη Συρία, εδώ και χρόνια, μαίνεται εμφύλιος πόλεμος; Δεν έχουν μάθει ότι το Ισλαμικό Κράτος περνάει διά πυρός και σιδήρου τους πληθυσμούς των περιοχών που πέφτουν στην κατοχή του; Δεν τους έχουν πει ότι οι άνθρωποι που προσπαθούν να σώσουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους δεν είναι μετανάστες –και μάλιστα «λαθρό»;
Δεν μπορεί, κάπου θα έχει πέσει στην αντίληψή τους κάτι απ’ όλα αυτά. Ωστόσο, οι εμβριθείς παρουσιαστές δελτίων στα τηλεοπτικά κανάλια μας κατά κανόνα αυτές τις μέρες επιμένουν να συνοδεύουν τα βίντεο με τους σωριασμένους στην Κω από τη Συρία πρόσφυγες πολέμου, με τον χαρακτηρισμό «λαθρομετανάστες». Για να μπορούν πιο εύκολα να δικαιολογούν την κινδυνολογία τους για την απειλή που αντιπροσωπεύει για την Ελλάδα ο μεγάλος αριθμός τους.
Ούτε λέξη για την ευθύνη που οφείλει να νιώθει ολόκληρη η ΕΕ γι’ αυτό τον κόσμο. Ούτε λέξη για την πλημμύρα προσφύγων από τη Συρία που δέχονται όλες οι γειτονικές χώρες (μόνο στην Τουρκία υπολογίζονται περί τα 2,5 εκατομμύρια ψυχές).
Μαρσέλ & Μισέλ
