Στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη είμαστε όλοι μετανάστες…
Μετά το Εθνικό, τι;
Τα περί του Εθνικού είναι γνωστά, καθώς μια δύσκολη αλλά εύλογη απόφαση του υπουργού Πολιτισμού Νίκου Ξυδάκη συγκέντρωσε τα πυρά καί όσων έσπευσαν να αθροιστούν για καθαρά αντιπολιτευτικούς λόγους. Ο δρόμος είναι μακρύς και έχει κι άλλους σταθμούς.
Στις 30 Απριλίου, για παράδειγμα, τελειώνει ή τετράμηνη παράταση που δόθηκε –στις 23 Δεκεμβρίου με τροπολογία– στη θητεία του διοικητικού συμβουλίου του Μεγάρου Μουσικής. Τη θέση του προέδρου από το 2009 κατέχει το ίδιο πρόσωπο (η θέση είναι άμισθη). Είναι, λοιπόν, υπερώριμο, μετά τις περιπέτειες του Μεγάρου Μουσικής, των χρεών που σωρεύει, περίπου 435 εκατ. ευρώ συνολικά, να γίνουν αλλαγές.
Προφανώς το όλο ζήτημα Μέγαρο είναι λεπτό και πολύ σοβαρό και χρειάζεται ψύχραιμη και σοβαρή μελέτη για να αντιμετωπισθούν υπερβολές του παρελθόντος και χειρισμοί του παρόντος, να ορισθεί η ισόρροπη λειτουργία του στο συνολικό χώρο της μουσικής. Ένα τέτοιο σχέδιο χρειάζεται σίγουρα χρόνο. Η λήξη της θητείας της διοίκησης στις 30 Απριλίου είναι ευκαιρία να γίνει το πρώτο, προσεκτικό αλλά και σταθερό, προετοιμαστικό για το επόμενο μεγάλο βήμα.
Τρύπια κατσαρόλα
Οι νεοφιλελεύθεροι έχουν αποδείξει ότι ξέρουν πολύ καλά να οργανώνουν μαζικές διαμαρτυρίες τύπου κατσαρόλας. Οι εγχώριοι εκπρόσωποί τους, χαλαρωμένοι μέσα στη μακαριότητα της κυριαρχίας τους επί δεκαετίες στο πολιτικό γίγνεσθαι, δεν φρόντισαν να αποκτήσουν τη σχετική τεχνογνωσία.
Το αποτέλεσμα της πρώτης κινητοποίησής τους ήταν χαρακτηριστικό. Διαδήλωση οργάνωσε, μεσημέρι Παρασκευής, δήμος των δυτικών προαστίων, διαμαρτυρόμενος για τη μεταφορά των διαθεσίμων του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Μόνο που όλη κι όλη αριθμούσε είκοσι (κυριολεκτικά) άτομα, καμιά δεκαριά δημοτικούς παράγοντες και άλλους τόσους, όχι ιδιαίτερα πρόθυμους, δημοτικούς υπαλλήλους και δέκα οχήματα του δήμου.
Χωρίς πολλά – πολλά, έκλεισαν τη Σταδίου στο ύψος της Κλαυθμώνος παρά το θλιβερά ασήμαντα όγκο τους. Ευτυχώς δεν είχαν προλάβει οι προκάτοχοι της σημερινής κυβέρνησης και φίλοι τους να νομοθετήσουν την απαγόρευση πορειών στους δρόμους της Αθήνας, γιατί αυτή τη στιγμή που διαβάζετε τις γραμμές ετούτες, οι καλοί αυτοί άνθρωποι θα σέρνονταν στα δικαστήρια.
Στην όχθη των δανειστών
Μπορεί να εξοργίζεται ο κ. Λοβέρδος και οι τέως εταίροι του στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, όταν τους κατατάσσουν στην όχθη των δανειστών, πλην όμως η αλήθεια είναι ότι εβδομάδες τώρα ζητούν από την κυβέρνηση να υπογράψει «εδώ και τώρα» συμφωνία με τους πιστωτές, χωρίς ποτέ να απαντούν στο εύλογο ερώτημα: Χωρίς να αρνηθεί η κυβέρνηση καμία από τις απαιτήσεις τους;
Η στάση αυτή τους ταυτίζει όχι αντικειμενικά, όπως συνήθως λέγεται σʼ αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και υποκειμενικά, με τις θέσεις των πιστωτών. Άλλωστε, και η στάση τους από την εποχή που βρίσκονταν στην κυβέρνηση, αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει: νόμος είναι το δίκιο του δανειστή. Ό,τι κι αν ζητήσουν οι πιστωτές, είναι για το καλό μας. Πόσες φορές δεν τους έχουμε ακούσει να λένε ότι «κόκκινες γραμμές» μπορούν να βάζουν μόνο αυτοί που δίνουν τα λεφτά κι όχι αυτοί που τα ζητάνε.
Which side are you on?
Οργίασαν τα κανάλια στα δελτία ειδήσεων της Παρασκευής, προσπαθώντας να παρουσιάσουν τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη απομονωμένο στο Γιούρογκρουπ. Αυτό που δεν ανέφεραν είναι ότι ο Βαρουφάκης σε επίσημες δηλώσεις του μετά το τέλος της συνεδρίασης αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, κάνοντας λόγο ακόμα και για υπονόμευση της διαδικασίας. Φαίνεται ότι μετά τις διαδοχικές ενοχλήσεις της κυβέρνησης είτε στα κανάλια, είτε στους ιδιοκτήτες τους αποφάσισαν να συνεισφέρουν και αυτά από τη μεριά τους στην προσπάθεια απομόνωσης της ελληνικής κυβέρνησης, αφήνοντας εκτός των ρεπορτάζ τους τη σημαντική αυτή πτυχή των δηλώσεων του υπουργού.
Μαρσέλ & Μισέλ
