Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η πρόταση δυσπιστίας της προοδευτικής αντιπολίτευσης, θα καταψηφιζόταν χθες βράδυ. Το είχε δηλώσει και ο πρωθυπουργός με τη χαρακτηριστική φράση “το βράδυ της Παρασκευής θα επιβεβαιωθεί η απολύτως αρραγής κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας”. Όμως ποια/ος δεν καταλαβαίνει ότι μ’ αυτή τη “νίκη” η κυβέρνηση δεν έλυσε κανένα πρόβλημά της, δεν έπεισε την πλειοψηφία της κοινωνίας ότι η συνέχισή της είναι ωφέλιμη. Αντίθετα, νέο στοιχείο των δημοσκοπήσεων είναι ότι η πλειοψηφία (52%, εύρημα της GPO) ζητά εκλογές! Η απονομιμοποίηση της κυβέρνησης είναι εμφανής και αυτό δεν μπορεί να το παρακάμπτει.
Διαβάζοντας τα ρεπορτάζ –και στον φιλικό για την κυβέρνηση Τύπο– για τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης από σήμερα, με τη “νίκη στη ψηφοφορία” στο χέρι, διακρίνεις τη σύγχυση στον ηγετικό της πυρήνα, την αδυναμία να διαμορφώσει γραμμή. Οι “ιδέες” που πέφτουν στο τραπέζι, όπως πχ να κλείσει ο σιδηρόδρομος για δυο χρόνια ή να έλθει ξένη εταιρεία ή να καταγγελθεί η σύμβαση με τη Hellenic Train, η υπόσχεση του κ. Μητσοτάκη ότι το 2027 ο σιδηρόδρομος θα έχει διορθωθεί, εκθέτουν την κυβέρνηση. Ύστερα από τόνους προπαγάνδας για “αποτελεσματικό επιτελικό κράτος”, μετά έξι χρόνια διακυβέρνησης να λες ότι σε δυο χρόνια θα έχεις “νέο ΟΣΕ”; Είναι δυνατό να λέει μετά από έξι χρόνια “επιτυχιών” ότι “εθνικός στόχος (είναι) να αφήσουμε πίσω μια παλιά Ελλάδα, να αφήσουμε πίσω τον κακό μας εαυτό” και μάλιστα να διαστρέφει τα αιτήματα των διαδηλωτών λέγοντας ότι αυτό “είναι μια μάχη που μας ζητούν να δώσουμε η πλειοψηφία όσων βγήκαν στον δρόμο”; Πρόκειται περί θράσους.
Η κυβέρνηση εξακολουθεί να αμύνεται, επιμένει ότι δεν υπάρχει συγκάλυψη, κατηγορεί την αντιπολίτευση για καπηλεία. Εξοργίζει όταν λέει, δια του Πρωθυπουργού, ότι δέχτηκε την προεξεταστική για να αποκαλυφθούν “οι πολιτικές σκοπιμότητες των επικριτών μας”. Ακόμη δεν έχει χωνέψει ότι η απονομιμοποίησή της είναι από την κοινωνία, η συμβολή της αντιπολίτευσης, προβληματική μάλιστα, έπεται. Σ’ αυτό θα προσκρούει συνεχώς. Οι παλικαρισμοί του Κ. Μητσοτάκη “δεν το βάζουμε κάτω, θα κριθούμε το 2027” είναι μετέωροι. Στις συζητήσεις στο Μαξίμου, αντίθετα, μπαίνουν και οι εκλογές, είτε σχετικά άμεσα είτε μετά τη ΔΕΘ.
Προετοιμάζει τέτοια εξέλιξη, η ΝΔ; Ναι, παράλληλα με σχέδια που αποβλέπουν στη χαλάρωση, βαθμιαία, του κλοιού. Με διεύρυνση της προανακριτικής, δηλαδή παραπομπή νέων προσώπων. Αναμένεται να κινηθεί, κυρίως, σε δυο επίπεδα. Το ένα, και αναμενόταν χθες να είναι το κέντρο στην ομιλία του πρωθυπουργού, είναι η παρουσίαση του μέχρι τώρα έργου μαζί με σχέδια για το μέλλον. Το άλλο, είναι η επίθεση στην, πέραν της δεξιάς, αντιπολίτευση. Και τι δεν ακούστηκε στη Βουλή. Ο κ. Σκέρτσος, θέλοντας να εξιλεωθεί για τη φράση του ότι αν δεν ήταν υπουργός θα πήγαινε σε διαδηλώσεις, πρωτοστάτησε. Η κ. Μπακογιάννη έφερε στο τραπέζι τον γεωπολιτικό κίνδυνο που διατρέχει η χώρα, κινδυνολόγησε, για να πείσει την αντιπολίτευση. “Στον κόσμο γύρω μας έχουν έλθει τα πάνω – κάτω. Είμαστε 2.000 χιλιόμετρα από Ουκρανία και 2.000 από Μ. Ανατολή”. Ο νοών νοείτω. Μπορούμε να μαλώνουμε για τα Τέμπη;
Αδύνατος κρίκος
Αδύνατος κρίκος στην αντιπολίτευση, για τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ. Να σημειώσουμε ότι ξεχάστηκε η άκρα Δεξιά, δεν υπάρχει σχεδόν στον κυβερνητικό λόγο, καμιά επιθετικότητα. Υπάρχει στοχοπροσήλωση κατά του μη δεξιού ημισφαιρίου. Όχι τόσο διότι φοβούνται ότι επίκειται κάποιο είδος λαϊκού μετώπου αλλά κυρίως να συσπειρώσουν όλο το δεξιό δυναμικό που είτε δυσφορεί και πάει προς τα αριστερά είτε πάει προς τα ακροδεξιά. Ο κ. Γεωργιάδης ξεπέρασε εαυτόν απευθυνόμενος στο ΠΑΣΟΚ. “Μ’ αυτούς πάτε και υπογράφετε μαζί για να ρίξετε τον Μητσοτάκη; Δεν σέβεστε την ιστορία του ΠΑΣΟΚ; Βλάπτετε πάνω απ’ όλα το ΠΑΣΟΚ”. Ο κ. Μητσοτάκης θυμήθηκε την πρόταση Γερουλάνου για προοδευτική κυβέρνηση. “Διαρρηγνύατε τότε τα ιμάτιά σας”, είπε. “Είδαμε σήμερα πόσο ανεξάρτητοι είσθε”. Επικεντρώνοντας στον κ. Ανδρουλάκη χρησιμοποίησε λαϊκή γλώσσα χαρακτηρίζοντάς τον “ουρά της Κωνσταντοπούλου, του Φάμελλου, του Χαρίτση”. Επιστρατεύθηκαν τα περί “ανίερης” και “ετερόκλητης συμμαχίας των προθύμων”.
Δεν γνωρίζουμε (γράφουμε πριν την ομιλία του Πρωθυπουργού) αν υπάρχουν και στοιχεία αυτοκριτικής στην ομιλία που θα κλείνει την τριήμερη συζήτηση, αλλά όπως φάνηκε την Τετάρτη δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά. Ως αυτοκριτική ανέφερε “δεν πείσαμε ότι η ανάταξη των τρένων είναι προτεραιότητά μας”, “υποτιμήσαμε την επιχείρηση παραπλάνησης” εννοώντας την αντιπολίτευση. Είναι αδύνατο να κατανοήσουν, δηλαδή, αυτό που εύστοχα ανέπτυξε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ότι η υπόθεση των Τεμπών είναι η ηθική στιγμή. “Πολλές φορές η κρίση ηγεμονίας δεν προέρχεται από τα οικονομικά, έρχεται από κάτι που μάλλον δεν είναι πολιτική για τους πιο πολλούς ανθρώπους. Αυτό είναι τα Τέμπη”. “Και παρόλο που η κρίση έρχεται για τα Τέμπη θα σας επηρεάσει σε όλα. Τώρα, θα βγουν στην επιφάνεια, με περισσότερη δύναμη, τα νοσοκομεία, οι μισθοί”.
Το μη δεξιό ημισφαίριο
Είναι αλήθεια ότι οι πολιτικές δυνάμεις του μη δεξιού ημισφαιρίου, με εξαίρεση το ΚΚΕ – δεν συμφωνεί με το περιεχόμενο της πρότασης αλλά την… ψηφίζει – παρά τη δύσκολη συνεννόησή τους κατέληξαν σε κοινή στάση. Παράλληλες ήταν και οι τοποθετήσεις τους, κατά της κυβέρνησης. Είναι ένα βήμα, τουλάχιστον στην εκπλήρωση του θεσμικού τους ρόλου: να ελεγχθεί πολιτικά η κυβέρνηση, να αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι βήμα που να φοβίζει πολύ την κυβέρνηση; Δεν είναι. Υπάρχει πολύς δρόμος να διανυθεί, δύσκολος. Και αμφίβολο αν είναι όλοι διατεθειμένοι ακόμα και να μπουν στη διαδρομή.
