Αυτό το πρωινό της Δευτέρας που διαβάζετε αυτό το κείμενο σίγουρα είτε θα φτάσατε μόλις στην δουλειά σας και θα ετοιμάζεστε για άλλη μια απαιτητική εβδομάδα μετρώντας ανάποδα για τις διακοπές, είτε θα είστε σε κάποια παραλία και θα κάνετε μπάνιο στις όμορφες ακρογιαλιές αυτής της πολύ βαλκανικής γωνίας που ζούμε.
Το Σάββατο και την Κυριακή που πέρασε όμως, πάνω από 100 χιλιάδες κόσμος δεν πήγε στην θάλασσα. Από νωρίς το απόγευμα της πρώτης μέρας, κόσμος συνέρρεε στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου για να παρακολουθήσει σίγουρα το event της χρονιάς, όπως -εξίσου σίγουρα- το μεγαλύτερο event που έχει υπάρξει στην εγχώρια hip hop σκηνή.
Η παρουσίαση δίσκου του Λεξ ήρθε να θυμίσει γιατί η ταύτιση με τραγούδια όπως η «Χαμένη γενιά» και η «Αλήτικη αγάπη» ή το «Μουσική για τσόγλανους» δεν αφορούν ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάνε. Τα τραγούδια αυτά περιγράφουν την καθημερινότητα μιας γενιάς που τα τελευταία 15 χρόνια έχει ζήσει δυο ζωές μέσα στην ανασφάλεια και στο άγχος της επιβίωσης. Έχει ζήσει εγκλεισμούς, βία (κρατική ή μη), εξώσεις, πλειστηριασμούς. Κι αυτό είναι που την διαπερνά και την συσπειρώνει.
Είναι εικόνες σαν αυτές που διανύουμε αυτόν τον καιρό. Ζεστή και καύσωνας στο κέντρο της πόλης, με άγχος για να βγει η βάρδια, η βδομάδα, ο μήνας. Μέχρι να έρθει κάτι που αλλάζει την καθημερινότητα κι αυτή τη σάπια ρουτίνα.
Η συναυλία αυτή θα μείνει στην ιστορία εκτός από την προσέλευση του κόσμου και για κάτι ακόμα. Είναι πλέον καταφανές ότι το underground hip hop μπορεί να επηρεάζει πολύ κόσμο χωρίς να αλλοιώνει τον αξιακό του κώδικα για να πετύχει (αυτό ας το κρατήσουμε και για άλλα πεδία, αλλά δεν είναι της παρούσης). Έδειξε ότι “τα δικά μας παιδιά” μπορούν να πετύχουν και ότι δεν είναι καταδικασμένα στη μιζέρια και ότι σε τελική ανάλυση αυτό θα το κάνουν μαζί. Γιατί η νίκη του ενός ποτέ δεν είναι αρκετή.
Ο ουρανός φωτίστηκε στο ΟΑΚΑ αλλά σίγουρα δεν περιμένατε εμένα να σας το πω. Όσοι/ες/α το ζήσατε θα το θυμάστε για καιρό και οι υπόλοιποι θα είδατε τα ανάλογα βίντεο και ρεπορτάζ. Μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να καταλογίσω είναι ότι δεν αναφέρθηκε στην πρώτη συναυλία τίποτα για την Παλαιστίνη, ωστόσο σε πρόσφατη συνεργασία του στο κομμάτι «η Πόλη μας» το λέει καθαρά: «λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Προσωπικά, αυτή η συναυλία με γύρισε αρκετά χρόνια πίσω. Μου θύμισε πώς είναι να νιώθεις την προσμονή για κάτι μεγάλο. Την παιδική αθωότητα πριν το χαστούκι της ενηλικίωσης. Το πάθος του να ενώνεις τη φωνή σου με χιλιάδες κόσμου τραγουδώντας όλους τους στίχους.
Μεγαλώσαμε όντως. Και όντως είμαστε η χαμένη γενιά. Αλλά αυτή η χαμένη γενιά ξέρει να εκτιμά, να νιώθει, να παλεύει και να συσπειρώνεται. Ξέρει να έχει εμπιστοσύνη στα δικά της παιδιά και ξέρει ότι θα τα καταφέρει.
Μια ξεχωριστή αναφορά νομίζω οφείλει να γίνει για την Χάρις Αλεξίου ή αλλιώς την κυρία Χαρά. Ανέβηκε στην σκηνή με ένα φόρεμα που παρέπεμπε στα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας, άνοιξε τα χέρια της και αγκάλιασε 60.000 παιδιά που από κάτω χειροκροτούσαν ασταμάτητα. Και μπορώ να πω ότι, όσα κι αν έχει ζήσει η συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα σε όλη της την πορεία, η αποθέωση από ανθρώπους που όταν μεσουρανούσε στο ελληνικό πεντάγραμμο δεν είχαν γεννηθεί κυριολεκτικά, εκτιμώ ότι είναι κάτι μοναδικό.
Εν ολίγοις στη συναυλία του Λεξ γράφτηκε ιστορία. Ιστορία κοινωνική, πολιτική και μουσική.
Περιμένουμε με αγωνία το σχόλιο του Πορτοσάλτε για το πώς μας διέφθειρε ένας τάχα καλλιτέχνης με τάχα αντισυστημικούς στίχους αυτό το σαββατοκύριακο για να του πούμε πως εμείς ποτέ δεν μένουμε μόνοι. Μας προσέχει το φεγγάρι πάνω από το Γεντί (Κουλέ).
Άντε και στα επόμενα, τσακάλια!
