Δεκαετίες, τώρα πια, λίγες περιπτώσεις ακτιβιστριών/τών για τη διάσωση των δημόσιων χώρων γνωρίσαμε σαν τη Μαριλένα Ιατρίδου. Αφάνταστη επιμονή, μαχητικότητα, γνώση βαθιά, τεχνοκρατική (ήταν πολιτικός μηχανικός) και νομική. Έπειθε κι άλλες/ους να κινητοποιούνται. Υπήρξε, στην πραγματικότητα, μια εμψυχώτρια τοπικών κινημάτων που πολλές φορές κέρδιζαν!
Λέμε, δυστυχώς, «υπήρξε», διότι λίγες μέρες πριν έφυγε από τη ζωή ξαφνικά στα 72 χρόνια, με ανοικτούς πάντοτε φακέλους. Στο νεκροταφείο του Π. Φαλήρου την αποχαιρετήσαμε συζητώντας χαμηλόφωνα για την προσφορά της και το κενό που άφησε. Φίλοι, σύντροφοι/ισσες από την Οικολογία και την Αριστερά. Η Μαριλένα υπήρξε από νέα στο ΚΚΕ εσωτερικού, μετά στο ΚΚΕ εσ.-Αν. Αριστερά, την ΑΚΟΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ, αρθρογράφος της Εποχής και τροφοδότης της.
Την αποχαιρέτησαν δύο αντιπροσωπευτικοί συνοδοιπόροι της στα Νότια. Ο γνωστός καραγκιοζοπαίχτης Ιάσων Μελισσηνός, σταθερός στο πλευρό της: «Πίσω από τις προκηρύξεις για ανάπλαση, έβλεπε τις μπουλντόζες που έρχονταν, όπως τώρα στο Ελληνικό, που με τις δικές της προσφυγές στο ΣτΕ όχι μόνο μήνυσε σιγά σιγά πολλά πράγματα, αλλά έφτιαξε, αυτό που λέμε στη Νομική, νομολογία, δηλαδή απόφαση που ισχύει ως νόμος. Αγωνίστηκε για το παραλιακό μέτωπο, για τη λίμνη της Βουλιαγμένης, που είναι ιστορικός και αρχαιολογικός τόπος, για όλη την παραλία Λουτράκι – Σούνιο, με τις οργανώσεις Κίνηση Πολιτών για την Οικολογία και την Κοινωνική Αλληλεγγύη. Αγωνίστηκε για το Ρέμα της Πικροδάφνης, δίπλα μας, το τελευταίο ποταμάκι που υπάρχει από την αρχαιότητα, όπου πήγαινε κι έπλενε τα πόδια του ο Σωκράτης και μετά πήγαινε στην Ακρόπολη. Η Μαριλένα δούλευε από δικά της χρήματα, καμία επιχορήγηση. Εξάντλησε την περιουσία της μέσα από όλες αυτές τις δουλειές. Δούλεψε για όλους εμάς, όλο το βράδυ από τις 11 μέχρι τις 6-7 το πρωί, την κουβαλούσαμε σε κάθε σπίτι, πολυκατοικία, για μία απλή ανάλυση με ένα σύνθημα και ποιον αγώνα θα κάνουμε. Για το καζίνο, δήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο Π. Φαλήρου έκαναν πορεία και δεν έγινε. Κι άλλα που θέλουν να μας φορτώσουν. Μαριλένα, Παναγίτσα όπως ήσουν στο δρώμενο που κάναμε, σε ευχαριστούμε».
Και η Ροδούλα Κωνσταντινίδου, καθηγήτρια στο Πολυτεχνείο: «Η Μαριλένα έχει αφήσει ένα πολύ μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό σε μία εποχή πολύ σκοτεινή και πολύ δύσκολη που περνάμε. Θα μας λείψει. Ένας-ένας αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν και τελικά η φύση, που μας ανήκει, χάνεται και από εμάς. Ήταν η Μπουμπουλίνα όχι μόνο του Π. Φαλήρου, όχι μόνο του νότιου χώρου και του παραλιακού μετώπου –υπήρξε και δημοτική σύμβουλος και αγωνίστηκε και μέσα από τα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου– αλλά θα έλεγα και όλης της Ελλάδας. Στον Ερημίτη τη συναντάμε, στην Εύβοια να δίνει μάχες, Πελοπόννησο, Μεγάλο Ρέμα της Ραφήνας, και γενικά όλα τα ρέματα που ήθελαν τη στήριξή της και πολλές φορές από ίδιους πόρους. Ωστόσο, ήταν πάντα αισιόδοξη, σίγουρη για τη νίκη, με όπλο ένα δυνατό, καθαρό μυαλό, πολλές γνώσεις τεχνικές, αλλά κυρίως νομικές που τις είχε αποκτήσει μόνη της και οδηγούσε σε νίκη τα κινήματα. Το Ρέμα της Πικροδάφνης έχει αφήσει νομολογία που την έφτιαξε η Μαριλένα στο ΣτΕ, έχει ειδικό πλαίσιο στήριξης, ασπίδα προστασίας. Να την αποχαιρετήσουμε, να της πούμε καλό ταξίδι, καλό δρόμο, ότι θα μένεις στις καρδιές μας και από όπου και αν είναι και όπου και αν πάει ας μας θυμάται και ας πολεμάει πάλι στο πλευρό μας».
