Η κρίση που υπονομεύει την πολιτική σταθερότητα σε όλο τον κόσμο ήρθε εντυπωσιακά στο προσκήνιο στη Γερμανία τη βδομάδα που πέρασε. Ο Μερτς χρειάστηκε μια δεύτερη, ταπεινωτική, ψηφοφορία στην ομοσπονδιακή βουλή για να εκλεγεί καγκελάριος. Στην πρώτη δεν τα κατάφερε. Η τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν το 1949! Ο νέος «μεγάλος συνασπισμός» που υπόσχεται ότι θα ξαναζωντανέψει το «γερμανικό θαύμα» με μια κούρσα εξοπλισμών, σκόνταψε πριν καν βαδίσει. «Τα πάντα γίνονται κομμάτια, το κέντρο δεν αντέχει», όπως έγραφε ο μεγάλος Ουίλιαμ Γιέιτς.
Όχι ότι το άκρο του τραμπισμού σαρώνει ανεμπόδιστα. Όπως αναφέρει η συνδικαλίστρια Βιρτζίνια Ροντίνο, που θα είναι ομιλήτρια στο τετραήμερο Μαρξισμός 2025: «Η αντίσταση στο τεράστιο εύρος και βάθος των επιθέσεων της διακυβέρνησης Τραμπ αυξάνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι διαδηλώσεις στις 5 Απριλίου και την 1η Μαΐου, οι τεράστιες συγκεντρώσεις υπέρ του Μπέρνι Σάντερς και της Aλεξάντρα Oκάσιο Κορτέζ είναι εκφράσεις αηδίας και φόβου απέναντι στην αδίστακτη σκληρότητα των επιθέσεων κατά της εργατικής τάξης».
Η φετινή εργατική Πρωτομαγιά διεθνώς έφερε στο προσκήνιο τη δύναμη που δημιουργεί εξεγέρσεις και εκρήξεις σε όλο τον πλανήτη και είναι η ελπίδα για να βάλουμε τέλος στις καταστροφές που σπέρνει το σύστημα του κέρδους.
Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι κομμάτι αυτής της παγκόσμιας «πολυκρίσης». Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του τρικλίζουν από μέρα σε μέρα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να «γυρίσουν την ατζέντα». Να στρέψουν την προσοχή μακριά από τα εγκλήματά τους, σε πρωτοβουλίες που υποτίθεται θα βελτιώνουν την «καθημερινότητα» των απλών ανθρώπων. Αλλά όπου και να στραφούν, μόνο σκάνδαλα και νέα εγκλήματα βρίσκουν μπροστά τους.
Η «κρίση των θεσμών» έχει γίνει κοινός τόπος. Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε μέσα από «θεσμικές» διαδικασίες. Είναι καιρός να προσανατολιστούμε διαφορετικά, δηλαδή στο πώς μπορεί η εργατική τάξη να συγκροτήσει τη συλλογική της δύναμη για να επιβάλλει τις δικές της λύσεις, ανατρέποντας όλες τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και των πλούσιων φίλων της.
Μπορεί να το κάνει; Οι «αντισυστημικές» διαθέσεις καταγράφονται ακόμη και στις δημοσκοπήσεις, πολύ περισσότερο εκδηλώνονται χειροπιαστά στις απεργίες και στις διαδηλώσεις. Η 28 Φλεβάρη δεν ήταν αστραπή σε μαύρο φόντο. Η «κανονικότητα» του καπιταλιστικού συστήματος γίνεται κομμάτια κι αυτό δεν γεννάει μόνο βαρβαρότητα, αλλά και εξεγέρσεις, όπως επισημαίνει στο βιβλίο του «Η νέα εποχή της καταστροφής», ο βρετανός μαρξιστής Αλεξ Καλλίνικος που θα είναι κι αυτός ομιλητής στον Μαρξισμό 2025.
Αυτό μας φέρνει στη συζήτηση που καίει τον κόσμο της Αριστεράς. «Τι να κάνουμε;» για να θυμηθούμε τον Λένιν που είναι εξαιρετικά επίκαιρος. Ο υπότιτλος αυτού του (παρεξηγημένου) βιβλίου του Λένιν ήταν «τα φλέγοντα ζητήματα του κινήματός μας».
Ο Μαρξισμός 2025 είναι το βήμα διαλόγου και αναζήτησης ιδεών για όλο τον κόσμο που πρωτοστατεί στις μάχες με την κυβέρνηση και δεν βρίσκει ελπίδα στην αδιέξοδη πολιτική της αντιπολίτευσης. Προσκολλημένη στον κοινοβουλευτικό δρόμο αδυνατεί να διαμορφώσει μια στρατηγική ανατροπής και νίκης.
Mε αυτά τα φλέγοντα ζητήματα θα καταπιαστούμε στις δεκάδες συζητήσεις του Μαρξισμού 2025, αντλώντας παράλληλα από την ιστορία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς, από την κληρονομιά των «κλασσικών», του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν, του Τρότσκι, της Λούξεμπουργκ, του Γκράμσι. Με τη συμμετοχή ομιλητών/τριών από το διεθνές κίνημα, από ένα ευρύ φάσμα της Αριστεράς των αγώνων και των κινημάτων. Για να δυναμώσουμε την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά ώστε να βάλουμε πραγματικά τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους.
Ολόκληρο το πρόγραμμα στο https://www.sekonline.gr/article.php?id=1683
