Πριν από 12 χρόνια, όταν έφευγες για μακριά σύντροφέ μας και φίλε, Γιάννη Μπανιά, είχαμε μεν δυσκολίες, όπως συχνά μας συνέβαινε στην προσπάθειά μας, στην οποία, μαζί με άλλους, πρωτοστατούσες και εμψύχωνες, για την ανασύνθεση και ενότητα της Ανανεωτικής – Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όμως το μέλλον, βλέπαμε όλα τα σημάδια, ήταν μπροστά μας ελπιδοφόρο. Και αυτό επαληθεύτηκε και σε ανάλογα σημειώματα στην «Εποχή», κάθε χρόνο σε ενημερώναμε για τα βήματα προόδου, για την εμπιστοσύνη που έδειχνε στην προσπάθειά μας μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Φέτος, οι ειδήσεις που σου φέρνουμε είναι πικρές, ασήκωτες. Διότι είναι διαφορετικό, αβάστακτο να προκύψει ήττα και από το εσωτερικό σου. Καμιά σχέση με τις άλλες ήττες, από τις οποίες είμαστε πολύ «έμπειροι», και μέχρι σφάλματος ανθεκτικοί. Αλλά επιβιώσαμε και, αν το σκεφτείς, πλησιάσαμε κάπως το όνειρό μας. Τώρα, αντιμέτωποι με την ήττα μας, ξαναμαζεύουμε δυνάμεις. Όπως καλύτερα ξέρεις, δεν μας συνέβη για πρώτη φορά να ξαναρχίζουμε από την αρχή. Αυτό κάνουμε αρκετές/οί από εμάς και τώρα. Από μια άποψη αυτή η προσπάθεια-συνέχεια έχει και αυξημένη αναγκαιότητα, ίσως και ιστορικότητα. Να δούμε.
Αλλά αυτό, η αισιοδοξία μας δηλαδή για την επιτυχία της προσπάθειας, δεν μειώνει την οδύνη που νιώθουμε μπροστά στην κατεδάφιση και στον εκφυλισμό που συμβαίνει.
Π.
