Οι φωτογραφίες του Νικόλα Κοκοβλή είναι από τη συναυλία που διοργάνωσαν οι φοιτητικοί σύλλογοι Αθήνας για τα Τέμπη, την Πέμπτη 13 Μαρτίου, με τίτλο: «Ένα τραγούδι για τα παιδιά που χάθηκαν στα τρένα… Θα φτάσουμε στο τέρμα! Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Τετάρτη 12.03
Αυτό είναι το δημόσιο Πανεπιστήμιο, αυτό είναι το Πάντειο. Χώρος δημοκρατίας, χώρος διακίνησης ιδεών, χώρος ελευθερίας, χώρος αγώνα. Χώρος να αναπνέεις, να παίρνεις οξυγόνο.
Ιστορική η εκδήλωση της Τετάρτης 12 Μαρτίου. Αναζωογονητική, ελπιδοφόρα, μας γέμισε με δυνατά συναισθήματα. Εξαιρετική η πρωτοβουλία των φοιτητριών και φοιτητών να την οργανώσουν και να κατακλύσουν την αίθουσα και τον αγαπημένο κήπο του Παντείου, μαζί με ένα απίστευτο πλήθος.
Εξαιρετική η Μαρία Καρυστιανού, ο Θανάσης Καμπαγιάννης, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η πρύτανης Χριστίνα Κουλούρη, ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης, Εξαιρετικοί και οι εκπρόσωποι των φοιτητικών συλλόγων με μεστό πολιτικό λόγο και αγνό συναίσθημα.
Χρειαζόμαστε αυτές τις συγκεντρώσεις, χρειαζόμαστε να συναντιόμαστε, να συζητάμε, να μαθαίνουμε, να κοιταζόμαστε, να φωνάζουμε για το δίκαιο, να τραγουδάμε, να παίρνουμε δύναμη και να προχωράμε στα επόμενα βήματα. Έτσι φτιάχνουμε τη δημοκρατία μας, έτσι διεκδικούμε τα δημόσια αγαθά.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Είμαστε μαζί με τους συγγενείς των θυμάτων μέχρι το τέλος. Δεν θα τους αφήσουμε μόνους.
Κρατώ και κάτι από τα λόγια του Θανάση Καμπαγιάννη. Μίλησε για το «φιλόξενο πένθος» των συγγενών των δολοφονημένων. Για το πένθος που αγκάλιασε και άλλα πένθη, άλλων ανθρώπων, άλλων συγγενών. Για ένα μεγαλείο συναισθημάτων. Για αγάπη και τρυφερότητα. Ας είμαστε κι εμείς φιλόξενοι. Εμείς, που, ευτυχώς, δεν έχουμε ζήσει τέτοιο πόνο. Ας είμαστε φιλόξενοι και ας τους συντροφέψουμε ως το τέρμα. «Γιατί υπάρχει τέρμα», όπως είπε ο Φοίβος.
Εκεί θα φτάσουμε.
Κορίνα Χουδαλάκη
(αναδημοσίευση από το διαδικτυακό προφίλ)
Ο χρόνος τους μετράει αντίστροφα
Την Παρασκευή 7 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την πρόταση μομφής στην Ολομέλεια της Βουλής, σημειώθηκε μια συντονισμένη παρέμβαση διαμαρτυρίας από μέλη της Νεολαίας της Νέας Αριστεράς. Λίγα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη της ομιλίας του πρωθυπουργού, από τα θεωρεία της Βουλής πετάξαμε τρικάκια με συνθήματα «είστε ένοχοι» «φύγετε τώρα», που απαιτούσαν δικαιοσύνη για το έγκλημα στα Τέμπη και την παραίτηση της κυβέρνησης.
Ήταν μια πράξη διαμαρτυρίας και αντίστασης. Δεν μπορούσαμε να παρακολουθούμε αμίλητοι την προσπάθεια συγκάλυψης ενός εγκλήματος που κόστισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Δεν μπορούσαμε να αφήσουμε τον πρωθυπουργό να μιλά ανενόχλητος, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, σαν να μην είναι ο ίδιος και η κυβέρνησή του υπεύθυνοι για τις πολιτικές που οδήγησαν στην τραγωδία. Μεταφέραμε μέσα στη Βουλή το αίσθημα που κυριαρχεί στην κοινωνία. Την οργή, την αγανάκτηση, την απαίτηση για δικαιοσύνη. Αυτό που γράφουν οι τοίχοι στις πόλεις, αυτό που φωνάζουν οι δρόμοι, αυτό που νιώθει κάθε νέος άνθρωπος που βλέπει ότι σε αυτή τη χώρα η ζωή του δεν αξίζει τίποτα μπροστά στα κέρδη τους.
Η αντίδραση τους ήταν αποκαλυπτική. Ο τρόπος που μας αντιμετώπισαν δείχνει τον φόβο τους απέναντι στον λαό. Σε άλλες χώρες, τέτοιες παρεμβάσεις είναι κομμάτι της πολιτικής ζωής, μια συνηθισμένη μορφή διαμαρτυρίας. Εδώ, όμως, αποφάσισαν να το παίξουν σκληροί. Μας απομάκρυναν βίαια, προσπάθησαν να μας παρουσιάσουν ως ταραχοποιούς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτοί φοβούνται. Δεν φοβούνται εμάς προσωπικά, φοβούνται το ποτάμι της οργής που δεν μπορούν πια να ελέγξουν.
Αν νομίζουν ότι με τέτοιες πρακτικές θα μας τρομοκρατήσουν, είναι γελασμένοι. Δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ο αγώνας μας δεν τελειώνει μέχρι να τελειώσει και η συγκάλυψη. Μέχρι να λογοδοτήσουν όλοι οι υπεύθυνοι. Μέχρι να πέσει αυτή η κυβέρνηση του ψεύδους και της αδικίας. Δεν υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα, όταν αυτή η κανονικότητα σημαίνει να θρηνούμε νεκρούς για χάρη των κερδών τους. Θα συνεχίσουμε, στους δρόμους, στις πλατείες, παντού. Μέχρι το τέλος.
Γ. Δ.
