Φωτογραφία: Μιχάλης Παπανικολάου / Eurokinissi
Σε ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που βολοδέρνει μέσα στη κρίση και τα αδιέξοδά του και αναζητά διαφυγή στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργατικών-λαϊκών μαζών και την καταστροφή του πολέμου, ήρθε να προστεθεί, εδώ και χρόνια, η διαδικασία αναδιάταξης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη. Με επίκεντρο την Ουκρανία –που αποτελεί το βασικότερο «εργαστήριο» σήμερα– οι δυνάστες των λαών έχουν ήδη εισέλθει στη φάση προετοιμασίας των όρων ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου. Αυτό μαρτυρούν οι τερατώδεις πολεμικοί εξοπλισμοί (με προεξάρχουσες ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα), ενώ ο επανεξοπλισμός της ΕΕ ήδη φορτώνεται στους λαούς της γηραιάς ηπείρου. Η Παλαιστίνη συνεχίζει να αιμορραγεί από το σιωνιστικό κράτος και τους δυτικούς προστάτες του, αλλά και να αντιστέκεται ηρωικά, δίνοντας παράδειγμα αγώνα για όλους τους λαούς. Περισσότερα επεισόδια «ψυχρού» και κανονικού πολέμου σε κάθε γωνιά του κόσμου αναμένονται να είναι η συνέχεια. Παράλληλα, η ευρύτερη περιοχή που βρίσκεται η χώρα μας δέχεται σοβαρές αναταράξεις. Οι αγεφύρωτες αντιθέσεις των αρχουσών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας οδηγούν σε εκατέρωθεν μαξιμαλισμούς και τυχοδιωκτισμούς, παράγοντας, ταυτόχρονα, αντιφάσεις και νέα προβλήματα. Ο κίνδυνος για τους δύο λαούς είναι μεγάλος. Το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο πάλης των εργατών και των λαών χρειάζεται να ανέβη επίπεδα.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, για λογαριασμό της ντόπιας ολιγαρχίας του πλούτου και των δυτικών προστατών της (ΗΠΑ-ΕΕ), συνεχίζοντας την πολιτική όλων ανεξαίρετα των προηγούμενων κυβερνήσεων, «ακουμπά» τα πάντα στη θέλησή τους. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου των αμερικανονατοϊκών φονιάδων, στηρίζει το φασιστικό κράτος του Ισραήλ στη γενοκτονία που διαπράττει στον λαό της Παλαιστίνης, λύνει με απανωτούς νόμους τα χέρια του κεφαλαίου για να θησαυρίζει πάνω στο ιδρώτα της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων. Ταυτόχρονα, φασιστικοποιεί την πολιτική της ολοένα και περισσότερο, χτυπώντας κάθε λαϊκό δημοκρατικό δικαίωμα κι ελευθερία. Τα λεγόμενα σκάνδαλα που την ταλανίζουν (υποκλοπές, παρεμβάσεις ευρωπαίας εισαγγελέα, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ) έχουν ως αφετηρία την πίεση που θέλουν να της ασκήσουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές για να «ισορροπήσει» τη βάρκα της εξάρτησης της άρχουσας τάξης, ούτως ώστε να μη γέρνει τόσο πολύ προς τις ΗΠΑ. Παρά ταύτα, σύσσωμη η αστική «αντιπολίτευση» αδυνατεί να ανακάμψει, ενώ η αντιπροσφυγική-αντιμεταναστευτική πολιτική ΕΕ και ντόπιας πλουτοκρατίας οδηγούν σε άνοδο της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του φασισμού και των ανάλογων πολιτικών μορφωμάτων.
Περί άλλων τυρβάζει, θα λέγαμε. Προσκολλημένη σε μια εκλογική-κοινοβουλευτική λογική και πρακτική, συμβάλλει στη συντήρηση αυταπατών που, παρότι κατέρρευσαν πάμπολλες φορές με πάταγο στο παρελθόν (πρόσφατη είναι η «αναβίωση» της συζήτησης για τη δήθεν «μεγάλη ευκαιρία» του προ δεκαετίας δημοψηφίσματος), συνεχίζουν να καθηλώνουν και να αποπροσανατολίζουν τον αναγκαίο και εφικτό αγώνα: Αυτόν ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας. Εκείνον ενάντια στον καπιταλιστικό μονόδρομο της φτώχειας και χαμοζωής. Αυτόν που ποθεί να δώσει κάθε αγωνιστής του κινήματος για τη βελτίωση των όρων ζωής και δουλειάς του. Εκείνον που είναι αναντικατάστατος για να χαραχθεί ο δρόμος της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού. Η ανατροπή της αντίληψης ότι «ο λαός δεν μπορεί» είναι πλέον όρος για το ξεπέρασμα της υπάρχουσας κατάστασης. Γιατί δεν χρεοκόπησαν οι λαϊκές, εργατικές και νεολαιίστικες αντιστάσεις και διεκδικήσεις, αλλά οι πολιτικές – κομματικές γραμμές και κατευθύνσεις που επιδιώκουν να τις εργαλειοποιήσουν για να πλασαριστούν στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
