Οι “String Demons” περιγράφουν δέκα στιγμές τους
Πριν απο δέκα ακριβώς χρόνια ο βιολοντσελίστας Κωνσταντίνος Μπουντούνης και η βιολονίστρια Λυδία Μπουντούνη μας συστήθηκαν ως “ String Demons”, ένα ντουέτο, μοναδικό που με συνθετική φαντασία και ερμηνευτική δεινότητα έμελλε να αλλάξει ή καλύτερα να φέρει τα πάνω κάτω στα μουσικά μας ακούσματα. Κάθε συναυλία τους αποτελεί ένα ιδιαίτερο μουσικό γεγονός , οι “Δαίμονες των εγχόρδων” μάς αιφνιδιάζουν με δυναμικά σάουντρακ, ατμοσφαιρικά ηχοτοπία, ρυθμικές ανατροπές και μελωδίες γεμάτες χρώμα. Δεν διστάζουν να ενώσουν τα πλέον ετερόκλητα μουσικά είδη. Από το μέταλ και τα ρεμπέτικα μέχρι τα ελληνικά παραδοσιακά και τις ραπ τεχνοτροπίες. Το ρεπερτόριο τους απλώνεται εντυπωσιακά από τον Βιβάλντι και τον Χαίντελ, στον Άκη Πάνου, τους Iron Maiden, τον Χατζιδάκι και τη Lady Gaga! Αυτά τα δέκα χρόνια πραγματοποίησαν 1.500 εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και κυκλοφόρησαν πέντε ολοκληρωμένα άλμπουμ.
Αυτή η πρώτη δεκαετία θα κορυφωθεί σε μια μεγάλη γιορτινή συναυλία το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η Εποχή όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθούσε και φιλοξενούσε συχνά τους «String Demons». Ήμασταν από τους πρώτους που γνωρίζαμε πως θα ξεχώριζαν, δεν φανταζόμασταν όμως τη θριαμβευτική τους πορεία. Με αφορμή τον εορτασμό
τους ζητήσαμε να μας πουν δέκα στιγμές που έρχονται πρώτες στο μυαλό τους κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής τους πορείας αυτών των 10 χρόνων:
1. Μια γιορτή
Δέκα στιγμές που μας έρχονται πρώτες όταν σκεφτόμαστε τα δέκα χρονάκια των SD –εδώ που τα λέμε 10 χρόνια δεν είναι και τόσο πολλά, αλλά ας πούμε ότι είναι μια καλή αρχή… Φτάσαμε τα 10 χρόνια πορείας. Είμαστε και αδέρφια οπότε καταλαβαίνετε έχει δυσκολίες ιδιαίτερες, και μάλιστα μία πορεία γεμάτη και συνεχόμενη παρά τις αντιξοότητες όπως π.χ ο Covid που νιώσαμε σαν ένα “χαστούκι” στη δουλειά μας. Η συναυλία στο Μέγαρο είναι μία γιορτή για αυτά τα 10 χρόνια, μία γιορτή βέβαια που έχουμε πρώτα μέσα μας και κουβαλάμε μαζί μας όπου και να είμαστε, είτε στο Μέγαρο είτε σε μια πλατεία, οπουδήποτε.
Αυτή η γιορτή μέσα μας είναι που μας κρατάει όρθιους σε μία εποχή που είναι χάος, σε μία εποχή με μια λύσσα και πίεση για την όμορφη – ευτυχισμένη φωτογραφία, σε μια εποχή που η μουσική δεν θα λέγαμε ότι είναι και πολύ της ”μόδας”, αλλά έχει κυριαρχήσει η κατανάλωση και η μανία με τα κάθε είδους “προϊόντα”. Πάντως κάτι ωραίο έχουμε μαγειρέψει με τους φίλους μας πίσω και πάνω στη σκηνή και η πρόθεση μας είναι να τα ”σπάσουμε”!
2. Πεντακόσιες εμφανίσεις
Μία άλλη στιγμή που θυμόμαστε πολύ έντονα είναι το πώς κοιταχτήκαμε μεταξύ μας μέσα απ τους καθρέφτες στα καμαρίνια του θεάτρου Διάνα, μόλις είχαμε τελειώσει την τελευταία παράσταση της σεζόν και κατεβήκαμε από τη σκηνή. Ολοκληρώσαμε 2 σεζόν με περίπου 500 εμφανίσεις σε πρωινές και βραδινές παραστάσεις, κοιταχτήκαμε και είπαμε ο ένας στην άλλη: “τι κάναμε ρε;”. Το βλέμμα εκείνο έλεγε “όντως το κάναμε αυτό;”. Ήταν το Πάρτι της ζωής μου και το Ραπουνζέλ Χωρίς Παραμύθι οι δύο παραστάσεις.
3. Στούντιο
Σκεφτόμασταν πριν λίγες μέρες ότι έχουμε μαζέψει πολύ υλικό για το στούντιο και περνάμε τόσο καλά όταν είμαστε εκεί με τον άνθρωπο που μας έχει στηρίξει όσο κανένας, τον “επιστήμονα των υπολογιστών”, όπως τον λέμε, Δημήτριο Ντούλια. Μία τέτοια στιγμή στο στούντιο είναι όταν είχαμε κουραστεί στη μίξη ενός κομματιού από αυτά που είναι στο καινούργιο άλμπουμ FantaΘia. Κόλλαγε ο υπολογιστής, το πρόγραμμα δεν ανταποκρινόταν, όλα στραβά πήγαιναν αλλά καταφέραμε να το τελειώσουμε, όταν ξαφνικά κόπηκε το ρεύμα και χάθηκαν οι ρυθμίσεις που είχαμε κάνει. Εφιάλτης. Μας έπιασε ένα νευρικό γέλιο για ώρα!
4. FantaΘia
Το βλέμμα κάποιων θεατών την πρώτη φορά που παίξαμε το D.O.N. και το FantaΘia. Νιώσαμε εξωγήινοι.Η λέξη ”εξωγήινοι” ήταν η λέξη που μας είπαν μετά το live.
5. Κατερίνα Στανίση
Αυτό το “Σ’ έχω κάνει Θεό” με την Κατερίνα Στανίση. Συνεργασία απολαυστική!Αυτήν τη συνεργασία πάνω σ’ αυτό το τραγούδι που κάναμε την ευχαριστηθήκαμε τόσο πολύ, παρόλο που είχε πάρα πάρα πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί. Η Κατερίνα είναι ένας απίστευτος, ζεστός άνθρωπος και μια μυθική φιγούρα της ελληνικής μουσικής που μπήκε με θαυμαστό τρόπο στην ιδέα που είχαμε και έδωσε τον καλύτερό της εαυτό για να ενωθούν δύο κόσμοι και να βγει αυτό το αποτέλεσμα.
6. Δον Κιχώτης
Μία στιγμή με διάρκεια ήδη πάνω από ένα χρόνο (πάμε για 2ο χρόνο) είναι η συνεργασία με όλην την παρέα του Δον Κιχώτη. Είναι τόσες πολλές οι στιγμές αυτής της συνεργασίας που χρειάζεται έκθεση για τις περιγράψουμε. Είναι μία γιορτή κάθε φορά που παίζουμε μαζί στη σκηνή. Κάτω απ’ τη σκηνή πέφτει η ατάκα: “κλίμα καφέ”. Είναι η κωδική φράση για να βρεθούμε εκτός θεάτρου και παράστασης για να γίνει ο απαραίτητος χαβαλές, και όχι μόνο, είτε με φαγητό είτε με καφέ είτε με ό,τι επιθυμεί ο καθένας. Αυτό συμβαίνει κυριολεκτικά μετά από κάθε παράσταση.
Ηλία, Φάνη, Δήμητρα, Νικόλα, Χρυσούλα, Παύλο, Σοφία, Μιχάλη, Shahab, οι δαίμονες σας ευχαριστούν για όλα.
7. Live
Κάπως απρόσμενο ήταν όταν βγήκαν κάτι πιτσιρίκια στη σκηνή, λίγο πριν την έναρξη του live, με πανό για να διαμαρτυρηθούν για κάτι, και επειδή ήταν και κάπως θυμωμένα με όλους και με όλα άρχισαν να τσακώνονται με το κοινό και παραλίγο να τις φάμε κιόλας!
8. Συρανό
Μέχρι το 2019 δεν είχαμε ασχοληθεί σχεδόν καθόλου με το θέατρο. Κάτι που θυμόμαστε έντονα είναι οι πρώτες παραστάσεις του Συρανό που παίζαμε ζωντανά μουσική. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε κάτι τέτοιο σε τόσο συνεχόμενο ρυθμό εμφανίσεων. Στις πρόβες, υπό τις οδηγίες του Ηλία Καρελλά, ο οποίος ήταν πολύ άνετος και έβλεπε μάλλον ότι βγαίνει κάτι ωραίο, ήμασταν σε τελείως άλλη φάση, ούτε ξέραμε τι έβγαινε, πώς έβγαινε, τα είχαμε τελείως χαμένα. Φαίνεται, όμως, ότι κάτι κάναμε σωστά. Η παράσταση πήγε σφαίρα μέχρι που την ”κατέβασε” ο covid και η φίλη του η καραντίνα!
9. Καγκέλια
Η ηχογράφηση αυτού του κομματιού έγινε μία και έξω. Οι δυο μας χωρίς μικρόφωνα με ένα απλό φορητό μηχανηματάκι που δεν ήταν καν στη σωστή θέση, σα να είμαστε στο 1970. Ήταν η αρχή για πολλά πράγματα στη μπάντα. Το πώς παίζουμε, πώς γράφουμε , πώς δεν βάζουμε ταμπέλες, πώς προβάρουμε… σε αυτήν την όχι καλή ηχογράφηση η οποία ήταν και η βασική κυκλοφορία του κομματιού, κρύβεται η αγχωμένη σιγουριά μας να φτιάξουμε κάτι δικό μας που δεν θα μοιάζει με τίποτα και που πάνω από όλα θα μας ελευθερώσει από τους –κάποιες φορές ακόμα και επικίνδυνους– εαυτούς μας.
Το νούμερο 10. λέμε να το αφήσουμε για έκπληξη στο Μέγαρο!
Μια μεγάλη γιορτινή συναυλία
