φωτογραφία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI
Το 2014, όταν έγινε το Φαρμακονήσι, ήμουν καλεσμένος σε ένα φιλικό σπίτι στο Ρίο. Εγώ έμενα Πάτρα τότε, πριν φύγω και ξαναγυρίσω σε αυτήν. Τότε τα πράγματα σε κοινωνικό επίπεδο ήταν πολωμένα στα φανερά. Τόσο πολωμένα και τόσο στα φανερά, που κατέληξα να περπατάω μέχρι πίσω στην Πάτρα, περί τις 3 ώρες και τα 15 χλμ απόσταση. Αφενός γιατί η συζήτηση στο τραπέζι ξέφυγε τόσο πολύ, αφετέρου γιατί δεν είχα πάρει μαζί μου λεφτά ώστε να μπορώ να πάρω ταξί. Κυρίως όμως, γιατί μπορούσα να το κάνω. Γιατί ήταν τόσο πολωμένα, τόσο στα φανερά τα πράγματα, που μέσα στην ένταση έβλεπες προοπτική. Ή το αντίστροφο, δεν είμαι σίγουρος.
Όλο αυτό, το λέω επ’ αφορμής της (πολιτικής πλέον) δήλωσης της Καρυστιανού για τη Χίο και της κριτικής που της γίνεται απ’ τον προοδευτικό κόσμο. Μια κριτική από σκοπιά καθαρά συντηρητική και ηθικοπλαστική: «πώς είναι δυνατόν μια μάνα που έχασε το παιδί της να θέλει να πεθαίνουν άλλες μανάδες και παιδιά;».
Κι όμως. Το απόγευμα που περπάτησα τα 15 εκείνα χιλιόμετρα, είχα ακούσει να λέγεται ξεκάθαρα αυτό που υπονόησε η Καρυστιανού. Και θα το άκουγα και πολλές φορές ακόμα από διαφορετικά ζευγάρια χείλη και θεσμικά κι από μανάδες που έχασαν παιδιά. Ίσως μάλιστα εκεί να είναι και η ρίζα ενός από τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει την κατάσταση που βιώνουμε. Και εξηγούμαι.
Η απουσία Δικαιοσύνης, η απογοήτευση και πολλές φορές η ανεπάρκεια των κινημάτων, έφεραν στο προσκήνιο των σημαντικότερων αγώνων τα χρόνια που ακολούθησαν, γονείς. Γονείς να παλεύουν να δικαιωθούν για τους θανάτους των παιδιών τους, να παλεύουν για να τιμωρηθούν οι όποιοι ένοχοι. Γονείς που δεν είχαν καμιά δουλειά να επωμιστούν αυτόν τον ρόλο. Γονείς που χάρη σ’ αυτούς ο κινηματικός κόσμος πήρε κάποιες χαρές, που μας έδωσαν χαρές, αλλά και γονείς που δεν είναι και πάντα όπως θα ήθελε ο κινηματικός κόσμος να είναι. Οι γονείς απογοητεύουν τα παιδιά, τα παιδιά απογοητεύουν τους γονείς, είναι κι όλο αυτό φετίχ στην ελληνική κοινωνία, που είναι μαθηματικά βέβαιο πως όταν δεν θα πάει καλά, θα πάει κατά διαόλου.
Αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Δεν είναι να αναλαμβάνουν μανάδες και πατεράδες μπροσστάρηδες στους κοινωνικούς αγώνες. Το ζήτημα είναι να πάψει αυτή η συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής που έχει την ίδια «θεσμική υπογραφή» πίσω από κάθε κρατική δολοφονία ή συγκάλυψη, είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα.
Το ζητούμενο είναι να μη ζούμε σε μια χώρα που διαλύεται κάθε μέρα και περισσότερο, να μη διαλυόμαστε μαζί της κάθε μέρα και πιο πολύ. Προέχει λοιπόν, να ξαναγυρίσουμε στην φανερή εκείνη πόλωση που θα φέρει προοπτική. Γιατί με όλον αυτόν τον θυμό κάτι πρέπει να γίνει και μέσα στο σκοτάδι που ζούμε, μόνο τέρατα γεννιούνται, ε, κι έχει ήδη αρκετά τέτοια αυτός ο τόσο τρομακτικός και δυσνόητος κόσμος.
Κυρίως όμως, προέχει να μάθουμε ξανά να περπατάμε.





