Οι παραστρατιωτικές δυνάμεις στην Κολομβία συνεχίζουν τις δολοφονίες αγωνιστών, χωρίς να αναφέρεται τίποτα στα μίντια, ενώ τα φώτα της δημοσιότητας έχουν στραφεί στη γειτονική Βενεζουέλα. Οι Κολομβιανοί και ηγέτες της αντιπολίτευσης ζήτησαν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τη στήριξή του για να λειτουργήσει το Ειδικό Δικαστήριο για την Ειρήνη στη χώρα.
Πολίτες της Κολομβίας που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες, με εκπροσώπους του Κογκρέσου και τους ηγέτες της αντιπολίτευσης της Κολομβίας, βρέθηκαν την Πέμπτη 5 Απριλίου μπροστά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΠΔΠ). Σκοπός του διαβήματος ήταν να ζητήσουν τη στήριξή του στη λειτουργία του Ειδικού Δικαστηρίου για την Ειρήνη στη χώρα, όπως προβλέπεται από τη συμφωνία που υπογράφτηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση του Χουάν Σάντος με τις Ένοπλες Επαναστατικές Ομάδες (FARC).
Η κολομβιανή αντιπροσωπία και ιδιαίτερα ο γερουσιαστής Γκουστάβο Μπολιβάρ, που ήταν επικεφαλής λίστας Desence για την προεδρία, και ο Γκουστάβο Πέδρο του Κινήματος για μια Κολομβία του Ανθρωπισμού (σε συνεργασία με το ΚΚ Κολομβίας) επέδωσαν στον εισαγγελέα Φάτου Μπενσουδά του ΠΔΠ μια «μαύρη» λίστα με τα 462 ονόματα αγωνιστών, συνδικαλιστών, αγροτών, κινηματικών που δολοφονήθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Κολομβία. Απ΄ αυτούς οι 135 στη διάρκεια των τελευταίων επτά μηνών, δηλαδή επί προεδρίας του Ιβάν Ντιγκέ.
Οι δυο γερουσιαστές κατέθεσαν επίσης και μια επιστολή που υπογράφεται από πολλές εναλλακτικές ομάδες-κινήματα, με την οποία ζητούν να αρχίσει μια έρευνα για τα εγκλήματα που συνεχίστηκαν και διαπράχτηκαν συστηματικά σε βάρος των κοινωνικών αγωνιστών, χωρίς να υπάρξει καμία δίωξη και ποινή, εναντίον των εγκληματικών στοιχείων, όπως καταγγέλλει και το Κολομβιανό Γραφείο Διαμεσολάβησης (Διαχείρισης). Το ίδιο ζητάει να εφαρμοστεί ο καταστατικός (οργανικός) νόμος για τη λειτουργία του Ειδικού Δικαστηρίου της Ειρήνης (IEP). «Αν δεν εφαρμοστεί ο νόμος αυτός θα λειτουργήσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο», δήλωσε ο Γκουστάβο Πέδρο.
Αναγκαία προϋπόθεση
Η λειτουργία του Ειδικού Δικαστηρίου για την Ειρήνη στη χώρα θεωρείται αναγκαία προϋπόθεση για τη συμφιλίωση και την ενσωμάτωση στην κολομβιανή κοινωνία όλων των ανθρώπων της, χωρίς ταξικές διακρίσεις, διακρίσεις χρώματος, φυλής, φύλου πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων σε συνδυασμό με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ειρήνευσης και κοινωνικής δικαιοσύνης.
«Η Κολομβία στην ιστορική της διαδρομή έχει γνωρίσει συνθήκες καλές-φωτεινές, αλλά και δύσκολες και σκοτεινές. Το δικό μας όραμα είναι μια χώρα για όλους μαζί», τονίζει το Κόμμα FRAC και συνεχίζει: «με αυτό το στόχο υπογράψαμε τη συμφωνία. Μια συμφωνία που επιτεύχθηκε μετά από τεράστιες προσπάθειες (…) και έτσι μετά από μισό αιώνα και πάνω εμφυλίων πολέμων, τελικά εμείς επιλέξαμε ένα διαφορετικό δρόμο από αυτό των όπλων για να λύσουμε τις διαφορές μας, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες να αλλάξουμε την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας».
Σήμερα με όσα συμβαίνουν στη χώρα, οι κίνδυνοι και τα εμπόδια είναι μεγάλα στο δρόμο της συμφιλίωσης και της ένταξης των Κολομβιανών στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας. Σύμφωνα με παρατηρητές το πιο σοβαρό πρόβλημα για τη χώρα είναι ασφαλώς αυτό της δολοφονίας «των ηγετών των κοινοτήτων», οι οποίες δεν έχουν σταματήσει. Η πολιτική αυτή του διχασμού και οι απειλές καθοδηγούνται από τις υψηλότερες σφαίρες της παραεξουσίας, η οποία ενθαρρύνει και απελευθερώνει τους δαίμονες των παραστρατιωτικών, τονίζουν οι FARC. Οι ευθύνες γι΄ αυτή την κατάσταση βαραίνουν και το Δημοκρατικό Κόμμα του γερουσιαστή και πρώην προέδρου Αλβάρο Ουρίμπε, ο οποίος είχε ταχθεί κατά της συμφωνίας για την ειρήνη στη χώρα. Οι άνθρωποι του σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, και ιδιαίτερα στο δικαστικό σώμα, αγνοούν, σαμποτάρουν και επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην εφαρμοστεί η Συμφωνία Ειρήνης. Έτσι δεν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι οι Κολομβιανοί βρίσκονται μπροστά σε ένα «ήπιο πραξικόπημα» του προέδρου Ιβάν Νίνγκε και του κόμματός του, του Δημοκρατικού Κέντρου. Η Κολομβία, όμως, έχει ανάγκη από μια άλλη πολιτική δημοκρατικής νομιμότητας, που θα σέβεται τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών.
Μ. Κοβάνης
