Φωτογραφία: Κώστας Τζούμας / Eurokinissi
Συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23/10, όπου, μεταξύ άλλων, αποτιμήθηκε το «ρευστό και απρόβλεπτο», όπως χαρακτηρίστηκε, πολιτικό τοπίο και οι δράσεις της Νέας Αριστεράς μέχρι τώρα – συζητώντας για τη μη αποτύπωσή τους στις δημοσκοπήσεις και συμπεραίνοντας την ανάγκη καλύτερης οργανωτικής, ταυτοτικής και στρατηγικής συγκρότησης.
Από τα κύρια θέματα συζήτησης ήταν το ζήτημα των συμμαχιών, για το οποίο υπήρξαν δύο εισηγήσεις–προσανατολισμοί. Ο Α. Χαρίτσης μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας ενός αντιπαραθετικού πόλου στη Δεξιά, που θα απαντάει στο αίτημα της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή, προτάσσοντας τη συνεργασία της «πληθυντικής Αριστεράς χωρίς αποκλεισμούς», με τις τοποθετήσεις υπέρ αυτής της κατεύθυνσης να τονίζουν πως η Νέα Αριστερά θα μπορούσε να αποτελέσει την αριστερή πτέρυγα ενός τέτοιου μετώπου. Ο Γ. Σακελλαρίδης μίλησε για την κρίση στην οποία έχει περιέλθει η Αριστερά εδώ και αρκετό διάστημα (με ευθύνη και του ΣΥΡΙΖΑ) και πως μπροστά στην παντοδυναμία της Δεξιάς, είναι απαραίτητη η ανασύνθεση του αριστερού χώρου, για την οποία η Νέα Αριστερά θα πρέπει να απευθύνει μία ανοιχτή πρόσκληση στον ανένταχτο αριστερό κόσμο και στις ριζοσπαστικές, κινηματικές οργανώσεις της Αριστεράς – σημειώνοντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος, όπως και ότι θα πρέπει να γίνει όχι με όρους «υποταγής», αλλά ειλικρινούς προσέγγισης.
Το Πολιτικό Γραφείο αποφάσισε την εκ νέου συνεδρίασή του για το ζήτημα σε λίγες μέρες, όπου θα οριστικοποιηθούν μεταξύ άλλων και τα του συνεδρίου, ενώ στη συνέχεια αναμένεται συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής.
Εν τω μεταξύ, έχουν ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα οι συνελεύσεις συζήτησης των θέσεων του κόμματος σε αρκετές οργανώσεις βάσης, στον δρόμο για το συνέδριο. Σε κάποιες περιπτώσεις, γίνονται προσπάθειες οι συζητήσεις να συνδυάζονται και με δημόσιες εκδηλώσεις και περιοδείες μελών του Πολιτικού Γραφείου, προκειμένου να υπάρξει και μια ευρύτερη επαφή και συζήτηση με τις τοπικές κοινωνίες και φορείς. Σε άλλες, βέβαια, καταγράφεται δυσκολία στην πραγματοποίηση έστω των σχετικών συνελεύσεων.
Κατά κύριο λόγο, όπου έχουν πραγματοποιηθεί, σε ό,τι αφορά τις προγραμματικές θέσεις δεν διαπιστώνονται σημαντικές διαφοροποιήσεις και οι επεξεργασίες που κατατίθενται, είναι εν πολλοίς σε σύμπνοια μεταξύ τους και με αυτές των τμημάτων. Αντίθετα, εκεί που καταγράφονται περισσότερες αποχρώσεις, είναι το ζήτημα των συμμαχιών, με τις δύο προσεγγίσεις που έχουν εκφραστεί στο Πολιτικό Γραφείο να διαπερνούν και τη βάση του κόμματος. Σε κάποιες κεντρικές/μεγάλες οργανώσεις, η πλάστιγγα φαίνεται να γέρνει προς την κατεύθυνση της ανασύνθεσης της Αριστεράς, σε όλες τις προσεγγίσεις, όμως, τονίζεται πως συζητιέται η δημιουργία προγραμματικών συμμαχιών και όχι η περίπτωση συγκόλλησης/ένωσης με κάποιον άλλον χώρο, ενώ τίθεται και η πρακτική δυσκολία υλοποίησης και των δύο σεναρίων.
Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα των συμμαχιών του κόμματος αναδεικνύεται σε καίριο σημείο των συζητήσεων, εξού και το αίτημα από αρκετά μέλη για ένα συνέδριο στρατηγικό, όχι απλά προγραμματικό. Ενώ όσο δεν διαγράφεται μία συγκεκριμένη πορεία για το κόμμα, προκαλείται σε πολλούς/πολλές η αίσθηση μουδιάσματος έως και απογοήτευσης.
Παράλληλα δε, συνεχίζεται το «φλερτ» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο από μέλη του κόμματος που, σύμφωνα με πληροφορίες της «Ε», προσπαθούν να αναθερμάνουν σχέσεις με παλιούς συντρόφους τους που πήγαν στη ΝεΑρ, όσο και από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ – που στη συγκεκριμένη περίπτωση το «κόρτε» έλαβε και χαρακτηριστικά υπονόμευσης. Ο Σ. Φάμελλος, σε συνέντευξή του στο Star Β. Ελλάδας, δήλωσε πως «δεν μπορώ να καταλάβω τι μας χωρίζει πλέον» με τη Νέα Αριστερά και πως «αφού λέμε τα ίδια» στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην υγεία, τον ΦΠΑ, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουν χώρια. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παρέλειψε να αναφέρει σημαντικά πεδία στα οποία δεν λένε τα ίδια (όπως πχ για τα εξοπλιστικά κ.ά), σκιαγραφεί όμως μια εικόνα για τη ΝεΑρ που πιθανά να επικρατεί ήδη στην κοινωνία και στην οποία το κόμμα καλείται να ανταπαντήσει, αναδεικνύοντας την ξεχωριστή του ταυτότητα και άρα γιατί επιζητά την ψήφο των πολιτών και τη συστράτευση μαζί του – ό,τι κι αν πράξει τελικά στο ζήτημα των συμμαχιών.
