Αιχμηρή ήταν τελικά η απάντηση από την πλευρά της Νέας Αριστεράς στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Παλλάς, λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, ακόμα και από στελέχη που παρευρέθηκαν εκεί, όπως από τον πρόεδρο της ΝεΑρ, Αλέξη Χαρίτση.
Υπενθυμίζεται πως στην εκδήλωση για το βιβλίο του ο Α. Τσίπρας έστρεψε τα βέλη του και εναντίον σύσσωμης της μη δεξιάς αντιπολίτευσης για το γεγονός ότι η κυβέρνηση, παρά τα σκάνδαλα και την αναποτελεσματικότητά της, παραμένει κυρίαρχη καθώς δεν έχει αναδειχθεί ικανός αντίπαλος – παραβλέποντας, βέβαια, ότι αυτή η κατάσταση δημιουργήθηκε επί δικής του ηγεσίας στην αξιωματική αντιπολίτευση. Χαρακτήρισε τα κόμματα της αντιπολίτευσης με ιδιαίτερα προσβλητικούς όρους (ιδιοτέλεια, προσωπικές φιλοδοξίες, αδιαφορία για την κοινωνία, κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους κ.ά) και με την αναφορά του για «πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης» απαξίωσε τις συζητήσεις περί λαϊκού μετώπου. Αντ’ αυτού υποστήριξε ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια μεγάλη προοδευτική παράταξη, στην οποία μπορεί να προσέλθει όποιος πιστός, αλλά δεν θα υπάρχουν «ρεζερβέ» πρώτες θέσεις. Εκτός προφανώς από τη δική του, που έχει κλείσει για επικεφαλής αυτού του σχήματος.
Αντιδράσεις
Δύο μέρες μετά, ο Αλέξης Χαρίτσης σε ανάρτησή του άσκησε κριτική (την οποία επανέλαβε και σε συνεντεύξεις του) για την προσπάθεια Τσίπρα να «να εμφανιστεί “πέρα και πάνω” από την υπάρχουσα πολιτική Αριστερά», όπως και την αναπαραγωγή από μέρους του της λογικής «όλοι ίδιοι είναι» που τρέφει την αντιπολιτική, υπογραμμίζοντας πως για την κατάρρευση και τον κατακερματισμό της Αριστεράς ευθύνονται οι πολιτικές του μέσου όρου και η στροφή προς το Κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ το 2019-2023. Επέμεινε πως το κρίσιμο ζήτημα είναι το πρόγραμμα που παρουσιάζει ο καθένας, θέτοντας μάλιστα και ένα ερώτημα για τον Α. Τσίπρα: «Τι θα έκανε, άραγε, αν ήταν βουλευτής σήμερα στον προϋπολογισμό που έρχεται σε λίγες μέρες; Θα υπερψήφιζε, όπως έκανε πέρυσι, τους υπέρογκους εξοπλισμούς σε μια στιγμή που η ΕΕ μετατρέπεται σε πολεμική οικονομία;», καταδεικνύοντας έτσι πως ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφύγει να εκφράσει σαφή θέση για πολλά κρίσιμα ζητήματα. Παράλληλα, ο Αλέξης Χαρίτσης διατύπωσε και πάλι την άποψή του για την ανάγκη ενός λαϊκού μετώπου πάνω σε «ριζοσπαστικό και αιχμηρό πρόγραμμα», καταλήγοντας πως «λαϊκό Μέτωπο του “ενός” πάντως δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ» όσον αφορά στον Α. Τσίπρα.
Αντίστοιχα, και ο γραμματέας του κόμματος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, χαιρέτησε την ανάρτηση του Α. Χαρίτση, γράφοντας και αυτός με τη σειρά του γιατί δεν θεωρεί πως η πολιτική πρόταση του Α. Τσίπρα μπορεί να είναι πειστική, μιλώντας για την ευθύνη που φέρει και ο πρώην πρωθυπουργός για τη σημερινή πολιτική κατάσταση, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη να «οικοδομηθεί μία Αριστερά ανταγωνιστική και ηγεμονική, που να εμπνέει ξανά την κοινωνία» και ότι «η Νέα Αριστερά πρέπει να συμβάλει στη δημιουργία αυτού του χώρου συνεργασίας και κοινής δράσης».
Υπό μία έννοια, δηλαδή, η ομιλία του Α. Τσίπρα θα μπορούσε να πει κάποιος πως επενέργησε τελικά …ενωτικά. Όχι, βέβαια, για τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς (δεν φαίνεται, άλλωστε, να έχει τέτοια πρόθεση, όπως ξεκαθάρισε με την άποψή του περί «όψιμων συγκολλήσεων»), αλλά για το εσωτερικό της Νέας Αριστεράς. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος και πολλοί βουλευτές του κόμματος παρευρέθηκαν στο Παλλάς είχε προκαλέσει δυσαρέσκεια σε αρκετά μέλη, συνεπώς η μετέπειτα αντίδραση στα λεγόμενα του Α. Τσίπρα έγινε ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη, δείχνοντας παράλληλα πως –τουλάχιστον για την ώρα– υπάρχει εν πολλοίς κοινή ανάγνωση και στάση σε ό,τι αφορά τις κινήσεις του.
Άλλωστε, και η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου, που συνεδρίασε την Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου, πέραν της αναφοράς στα μπλόκα, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τον Προϋπολογισμό, τονίζει πως «κεντρώες, προσωποκεντρικές και μεσσιανικές στρατηγικές, που έχουν ήδη αποδειχθεί αποτυχημένες στο παρελθόν, όχι μόνο αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς, αλλά και εμποδίζουν να δοθεί μια καθαρή, συλλογική και ενωτική απάντηση στις ρίζες των σημερινών συστημικών προβλημάτων».
Συμμαχίες και πραγματικότητα
Το αν αυτή η κοινή γραμμή θα ακολουθηθεί μέχρι τέλους, μένει να φανεί. Παραμένει, βέβαια, ζητούμενο να βρεθεί κοινή γραμμή και σε ό,τι αφορά εν γένει τις συμμαχίες. Κυρίως, βέβαια, θεωρητικά, γιατί πρακτικά το ενδεχόμενο ενός λαϊκού μετώπου υπό τους όρους που περιγράφεται από τη μειοψηφική πλευρά της ΝεΑρ φαίνεται να καθίσταται όλο και πιο δύσκολο, με τον ΣΥΡΙΖΑ –τον κύριο, δηλαδή, ενδιαφερόμενο μέχρι τώρα για το μέτωπο– να είναι σχεδόν έτοιμος για αυτοδιάλυση και προσχώρηση κατά μόνας στον νέο φορέα Τσίπρα (βλ. άλλωστε τι συνέβη με το πρωτοσέλιδο της Αυγής).
Και η πρόταση, όμως, της πλειοψηφίας της ΝεΑρ για ανασύνθεση και κοινωνική συνεργασία της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι επίσης δύσκολη να υλοποιηθεί, αφού δεν φαίνεται να υπάρχει αντίστοιχο ενδιαφέρον από άλλα κόμματα, ενώ όποιες μέχρι τώρα κοινές δράσεις έχει καταφέρει να υλοποιήσει η ΝεΑρ αφορούν κυρίως σε κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ενίοτε με το ΠΑΣΟΚ, ή σε κάποιες κοινές δημόσιες εκδηλώσεις (εκεί κάποιες φορές έχουν πράγματι συμμετάσχει και από άλλους χώρους της Αριστεράς).
Το συνέδριο που θα ξεκαθαρίσει το τοπίο δεν αργεί, αν και πιθανά θα το έχει προλάβει η ίδια η πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι αν θα προλάβει και η ΝεΑρ να ανατρέψει τη δημόσια εικόνα εσωστρέφειας και πολιτικού κουτσομπολιού περί συμμαχιών, συγκλίσεων, αποκλίσεων κτλ, που κυριαρχεί τόσο καιρό, στρέφοντας το δημόσιο ενδιαφέρον στις δράσεις και τις θέσεις της, όπως πχ στην επίσκεψη και στήριξη των μπλόκων από τους Α. Χαρίτση, Ν. Ηλιόπουλο, Π. Πέρκα, Γ. Σακελλαρίδη· την ανάδειξη του θέματος της σταδιακής ιδιωτικοποίησης του νερού της Θεσσαλονίκης· την καταγγελία των σκανδαλωδών τροποποιήσεων των συμβάσεων παραχώρησης της Εγνατίας Οδού, της Αττικής Οδού και του αεροδρομίου Ηρακλείου που έφερε το υπουργείο Υποδομών στη Βουλή, κ.ά.
Φωτογραφία: Γρ. Τύπου Νέας Αριστεράς / Eurokinissi
