Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
Αναβλήθηκε τελικά η συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου που ήταν προγραμματισμένη για την Τρίτη, λόγω κοινοβουλευτικών υποχρεώσεων και κομματικών εξορμήσεων στην επαρχία. Η συνεδρίαση, τελικά, θα λάβει μέρος την επόμενη εβδομάδα και θεωρείται κρίσιμη, καθώς θα μπορούσε να βγάλει το κόμμα από μία λίγο-πολύ στάση αναμονής, καταθέτοντας σαφείς προτάσεις για την πορεία της Νέας Αριστεράς στο ζήτημα των συμμαχιών, αλλά και για τον χαρακτήρα που θα έχει τελικά το συνέδριο. Σημειώνεται πως ακόμα δεν έχουν κλείσει ούτε τα διαδικαστικά του συνεδρίου, καθώς οι ημερομηνίες που είχαν επιλεχθεί για τον Δεκέμβριο φαίνεται να συμπίπτουν με την ψήφιση στη Βουλή του προϋπολογισμού, καθιστώντας τις έτσι «απαγορευτικές».
Οι τάσεις για τη στρατηγική του κόμματος παραμένουν σχετικά οι ίδιες, με την κάθε μία βέβαια να ενέχει και κωλύματα. Η προσέγγιση που στοχεύει σε μια συμπόρευση με άλλες «προοδευτικές» πολιτικές δυνάμεις, ερχόταν εξαρχής αντιμέτωπη με το κατά πόσο μπορεί να υπάρξουν πράγματι κοινές –αριστερές– προγραμματικές θέσεις συμφωνίας, με τον παράγοντα Τσίπρα τώρα να περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς φαίνεται να προσανατολίζει τη συζήτηση πότε στο θολό Κέντρο και πότε στο ακόμα πιο θολό αντιπολιτικό και «αντισυστημικό» πεδίο. Η άλλη προσέγγιση εστιάζει στην ανασύνθεση και αναζωογόνηση της (ριζοσπαστικής) Αριστεράς, μέσα από κινηματικές δράσεις και συνάντηση με άλλες όμορες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, αρχικά τουλάχιστον στο κοινωνικό πεδίο. Το κώλυμα σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι η υποδοχή της Νέας Αριστεράς από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά δεν ήταν πάντοτε και η θερμότερη, αν και το τελευταίο διάστημα, μέσα και από την πρακτική επαναπροσέγγιση των ανθρώπων σε διάφορες δράσεις, το κλίμα φαίνεται πιο ευνοϊκό.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η στάση αναμονής της Νέας Αριστεράς και η μη ξεκάθαρη απόφαση για την πορεία της, φαίνεται να κρατά εξίσου σε αναμονή και δυνητικούς της ψηφοφόρους, με το κόμμα να λαμβάνει σταθερά χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, παρά και τη μεγαλύτερη κινητικότητα, όπως και δημοσιότητα, αυτού του διαστήματος.
Για παράδειγμα, στη δημοσκόπηση της GPO αυτή την εβδομάδα για τα Παραπολιτικά, η Νέα Αριστερά καταγράφει μόλις 1,5% στην πρόθεση ψήφου. Στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση, όμως, καταγράφεται και ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο: σε ποιο κόμμα νιώθουν πιο κοντά οι αναποφάσιστοι. Σε αυτή την ερώτηση η Νέα Αριστερά σημειώνει ένα σημαντικό, για τα δεδομένα της, 3,9% – την ώρα που τα υπόλοιπα κόμματα του «προοδευτικού» χώρου, με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνουν μικρότερα ποσοστά συγκριτικά με τα ποσοστά της πρόθεσης ψήφου τους. Με άλλα λόγια, η Νέα Αριστερά (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ) έχει ένα μεγαλύτερο φιλικά προσκείμενο ακροατήριο από αυτό που καταγράφει στην πρόθεση ψήφου, αλλά δεν έχει καταφέρει να το κινητοποιήσει.
Το γιατί, βέβαια, συμβαίνει αυτό επιδέχεται πολλών απαντήσεων, και πιθανά αντιθετικών μεταξύ τους: από το να αποθαρρύνονται από τις συζητήσεις συμμαχιών με άλλα κόμματα που θεωρούν αναξιόπιστα ή/και δεν συμφωνούν ως ψηφοφόροι μαζί τους, μέχρι, ακριβώς αντίθετα, να σκέφτονται υπό τον φόβο της «χαμένης ψήφου» και να είναι διατεθειμένοι να ψηφίσουν κάτι λιγότερο αντιπροσωπευτικό των απόψεών τους, αλλά με περισσότερες πιθανότητες εκπροσώπησης, όπως και να περιμένουν να δουν τι θα κάνει ο Τσίπρας κ.ά.
Το σίγουρο είναι πως η καθυστέρηση στη λήψη συγκεκριμένων και σαφών αποφάσεων για την πορεία και στρατηγική του κόμματος δεν βοηθάει να αρθεί η αδρανοποίηση της πιθανής εκλογικής δεξαμενής του κόμματος, όπως και να μετατοπιστεί το δημόσιο ενδιαφέρον στις πολιτικές δράσεις και θέσεις του κόμματος [πχ, όσον αφορά αυτή την εβδομάδα, στη στάση της ΝεΑρ ενάντια στο 13ωρο, την κριτική της στην εξωτερική πολιτική του Μαξίμου, την αντεπίθεση στην κυβερνητική προσπάθεια να παρακωλυθεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία –βλ. τροπολογία για Άγνωστο Στρατιώτη, δίωξη των κινητοποιήσεων των αγροτών, όπως και του Α. Χαρίτση που συμμετείχε, με την άρση ασυλίας του τελικά να μην πραγματοποιείται (άρθηκε για τον βουλευτή του ΚΚΕ Β. Μεταξά), την επίθεση ενάντια στους διαμαρτυρόμενους ιατρούς στο Αττικό και στους φοιτητές στο Πολυτεχνείο– κ.ά.].
