Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
Θρυαλλίδα εξελίξεων φαίνεται να αποτέλεσε η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς το περασμένο Σαββατοκύριακο, με τις διαφορετικές προσεγγίσεις για τις συμμαχίες να αποσαφηνίζονται και να αντιπαρατίθενται πιο καθαρά κατά τη διάρκεια του διημέρου, αλλά και στη δημόσια σφαίρα έκτοτε.
Οι προτάσεις και οι αποφάσεις
Συνοπτικά, όσον αφορά στη συνεδρίαση, υπερψηφίστηκε από την ΚΕ με ευρεία πλειοψηφία η εισήγηση του Πολιτικού Γραφείου για την εκτίμηση της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και, μεταξύ άλλων, για τη διοργάνωση τον Δεκέμβριο πανελλαδικής εξόρμησης του κόμματος ενόψει της κατάθεσης του Προϋπολογισμού, όπως και ενίσχυση των συνεδριάσεων στις οργανώσεις και των ανοιχτών εκδηλώσεων στον δρόμο προς το συνέδριο, που θα πραγματοποιηθεί τελικά, μετά από σωρεία αναβολών, στις 22 – 25 Ιανουαρίου.
Στο ζήτημα των συμμαχιών και συγκρότησης λαϊκού μετώπου, όμως, δεν παρατηρήθηκε η ίδια ομοθυμία, όπως είναι εδώ και καιρό γνωστό. Στην Κεντρική Επιτροπή κατατέθηκαν 3 προσεγγίσεις ως προς το ζήτημα, με κάθε μία να προτείνει και διαφορετική διαδικασία απόφασης επί αυτού.
Η μία πλευρά, αποτελούμενη μεταξύ άλλων από την πλειοψηφία των βουλευτών του κόμματος και από τον πρόεδρό του, υποστηρίζει πως η «Νέα Αριστερά μπορεί και πρέπει να εργαστεί για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου και ενός κοινού ψηφοδελτίου με όλες, χωρίς αποκλεισμούς, τις δυνάμεις που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον χώρο της Αριστεράς, της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και της Πολιτικής Οικολογίας», προτείνοντας το ζήτημα να αποφασιστεί μέσω διεξαγωγής δημοψηφίσματος στα μέλη του κόμματος (Το κείμενο υπέγραψαν οι: Σία Αναγνωστοπούλου, Έφη Αχτσιόγλου, Μαρία Βαμβουρέλη, Χουσεϊν Ζειμπέκ, Νάσος Ηλιόπουλος, Κωστής Καρπόζηλος, Νίκος Μπίστης, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Μερόπη Τζούφη, Οζγκιούρ Φερχάτ, Θεανώ Φωτίου).
Η άλλη πτέρυγα, όπου τάσσεται η πλειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου και ο γραμματέας του κόμματος (στοιχείο που καταδεικνύει και την ύπαρξη ενός χάσματος της κοινοβουλευτικής ομάδας με τα κομματικά όργανα), υποστηρίζει πως οποιαδήποτε συζήτηση για συνεργασίες είναι πρόωρη πριν τη διεξαγωγή του προγραμματικού συνεδρίου, προτάσσοντας τη δημιουργία χώρου διαλόγου με, ανένταχτες και κομματικές, δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και προτείνοντας το ζήτημα των συμμαχιών να συζητηθεί και αποφασιστεί στο Διαρκές Συνέδριο του Ιανουαρίου. (Το κείμενο υπέγραψαν οι: Ελευθερία Αγγέλη, Εύη Αποστολάκη, Μαρία Γιαννακάκη, Έφη Καλαμαρά, Πέτρος Καλκανδής, Βασιλική Κατριβάνου, Κατερίνα Κνήτου, Μακρίνα Βιόλα Κώστη, Πάνος Λάμπρου, Χάρις Ματσούκα, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Πάνος Σκουρλέτης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιάννης Τσιλίκας).
Η τρίτη προσέγγιση (υπεγράφη από τους Θεόφραστο Βαμβουρέλλη, Χρήστο Γιαμπουράνη, Διονύση Τραυλό), τονίζει πώς προτού η Νέα Αριστερά στρέψει το βλέμμα δεξιά – αριστερά για εξεύρεση συμμαχιών, θα πρέπει για αρχή να ενισχύσει τη δική της συγκρότηση και αυτόνομη πορεία, προτείνοντας η συζήτηση και απόφαση επί του θέματος να ληφθεί στο συνέδριο, το οποίο όμως να λάβει τον χαρακτήρα του έκτακτου – δηλαδή με την ψήφιση και συμμετοχή νέων συνέδρων (στο διαρκές οι σύνεδροι είναι οι ίδιοι με του ιδρυτικού).
Κατά τη διάρκεια της ΚΕ, υπήρξε και πρόταση του βουλευτή Θοδωρή Δρίτσα –με στόχο να λειτουργήσει ως ενωτική διέξοδος– να διοργανωθούν διεξοδικές εσωκομματικές συζητήσεις για τις συμμαχίες και το τρίμηνο μέχρι το συνέδριο στον δημόσιο λόγο και δράση του κόμματος να δοθεί έμφαση στα μείζονα κοινωνικά ζητήματα, αντί στο θέμα των συμμαχιών. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή από την πλευρά που υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, οπότε και απεσύρθη ως μη κατατεθείσα.
Τελικά, στην ΚΕ υπερψηφίστηκε η πρόταση για το Διαρκές Συνέδριο με 80 ψήφους, έναντι της πρότασης του δημοψηφίσματος που έλαβε 58 και αυτής του Έκτακτου Συνεδρίου που έλαβε 6.
Το κλίμα μετά
Παρόλ’ αυτά, το θέμα κάθε άλλο παρά λήξαν θεωρείται, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, γίνεται προσπάθεια συλλογής υπογραφών του 25% των μελών του κόμματος, όπως προβλέπει το καταστατικό, που θα αιτείται τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για τις συμμαχίες.
Παράλληλα, την Τετάρτη ο πρόεδρος Αλέξης Χαρίτσης επανέφερε εμμέσως το ζήτημα διενέργειας δημοψηφίσματος μέσω ανάρτησής του στο facebook υπό τον τίτλο «Η (Νέα) Αριστερά σε σταυροδρόμι», γεγονός που ανατροφοδότησε την εσωκομματική ένταση και προκάλεσε πλήθος σοσιαλμιντιακών αντιπαραθετικών σχολίων και αναρτήσεων – που, παρότι κράτησαν ύφος πολιτικού πολιτισμού, έφεραν στη θύμηση την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ προ δύο ετών.
Τα ερωτήματα, συνεπώς, που γεννώνται για τη ΝεΑρ το επόμενο διάστημα είναι πολλά: Θα καταφέρουν να μαζευτούν οι υπογραφές για διεξαγωγή δημοψηφίσματος; Αν ναι, πότε θα προκριθεί να υλοποιηθεί αυτό και με ποιο ερώτημα; Θα θέτει συγκεκριμένα κόμματα για τις συμμαχίες ή θα τεθεί γενικόλογα το «χωρίς αποκλεισμούς», δημιουργώντας μετέπειτα νέα προβλήματα ερμηνείας; Το μονοπάτι που θα επιλεχθεί απ’ το σταυροδρόμι, με όποια διαδικασία εν τέλει, θα ακολουθηθεί απ’ όλους ή η κάθε πλευρά θα πορευτεί στον δικό της εξαρχής αποφασισμένο δρόμο (κάτι που θα μπορούσε να μεταβάλει σημαντικά και το κοινοβουλευτικό τοπίο, όχι μόνο το εσωκομματικό);
Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις, αναμενόμενα πληθαίνουν οι αναλυτές που προβλέπουν διάσπαση της Νέας Αριστεράς. Μένει να φανεί αν η αποχώρηση και συνένωση σε κόμμα των δύο τάσεων του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ (Ομπρέλα και 6+6) –καθώς λίγο-πολύ πρόκειται για τις ίδιες ομαδοποιήσεις και τώρα– ήταν συγκυριακή για λόγους σοβαρότητας και διαφύλαξης μιας αριστερής φυσιογνωμίας εξαιτίας της ιλαροτραγωδίας Κασσελάκη, ή αν δύο χρόνια μετά έχει υπάρξει ουσιαστική συγκρότηση, διαμορφώνοντας κοινή αντίληψη, πέραν του προγραμματικού σκέλους (στο οποίο δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να υπάρχουν διαφωνίες), και για τη λειτουργία του κόμματος, τις τακτικές, τις στρατηγικές, τις κόκκινες γραμμές κτλ, και άρα αν θα προκριθεί η διαφύλαξη της ύπαρξης της ΝεΑρ.
Παράλληλα, κάποια δημοσιεύματα κάνουν λόγο, επίσης, και για πιθανή παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από τη θέση του προέδρου λόγω της καταψήφισης της πρότασής του από την ΚΕ – αν και σε μη αρχηγοκεντρικά κόμματα, δεν θα έπρεπε να θεωρείται παράδοξο πως οι προτάσεις του επικεφαλής δεν θα υπερψηφίζονται πάντα και τα υπόλοιπα κομματικά όργανα έχουν πράγματι ρόλο και λόγο. Από τη μεριά, πάντως, της πλειοψηφίας που διαφώνησε, δεν εγείρεται τέτοιο ζήτημα.
Και τώρα;
Σε κάθε περίπτωση, όμως, παραμένει πράγματι ο κίνδυνος χάριν της επίτευξης μιας ενότητας του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, να ρισκάρεται η ενότητα της Νέας Αριστεράς, γεγονός αρκετά οξύμωρο, ειδικά αν ληφθεί υπόψιν πως πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, κανένα άλλο κόμμα δεν έχει εκφράσει τέτοιο ενδιαφέρον – κάθε άλλο.
Άλλωστε, ακόμα και αν επικρατήσει τελικά στη ΝεΑρ η επιλογή συγκρότησης κοινού ψηφοδελτίου με δυνάμεις της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς, είναι αρκετά πιθανό είτε να μην έχει κανένα πρακτικό αντίκτυπο, είτε να πρόκειται απλά για μια συμμαχία (ενός κομματιού;) της ΝεΑρ, του ΣΥΡΙΖΑ και του νέου σχηματισμού του Τσίπρα (εφόσον υλοποιηθεί και εφόσον ο πρώην πρωθυπουργός επιθυμεί να συνεργαστεί με τους πρώην συντρόφους του – παράμετρος που καθόλου σίγουρη δεν είναι), ίσως και κάποιων «προσωπικοτήτων» ακόμα. Πάνω-κάτω, δηλαδή, θα πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ προ Κασσελάκη… Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποια πώς θα μπορούσε μία τέτοια συμμαχία να προβληθεί ως νέος και ικανός αντίπαλος της κυβέρνησης, όταν θα αφορά στην ίδια περίπου δύναμη που απώλεσε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, αλλά ακόμα πιο κουτσουρεμένη και απαξιώμενη από τις συνεχείς παλινωδίες και από την ασυνέπεια στάσης των συμμετεχόντων της τα τελευταία δύο χρόνια.
