Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
Συνεχίζονται οι ανοιχτές συνελεύσεις των οργανώσεων της Νέας Αριστεράς ενόψει του προγραμματικού συνεδρίου της. Ουσιαστικά οι περισσότερες οργανώσεις έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο των συζητήσεων, με πλούσιο διάλογο για τις προγραμματικές θέσεις. Στις ίδιες, όμως, συνελεύσεις συζητούν και ζητήματα συμμαχιών και στρατηγικής, καθώς τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά και «ζόρικα». Στο πλαίσιο των ανοιχτών εκδηλώσεων πραγματοποιείται σήμερα, Σάββατο, συζήτηση από την οργάνωση της ΝεΑρ στον Βύρωνα, με θέμα «Εθνική Αντίσταση – η δράση του ΕΑΜ στον Βύρωνα». Θα μιλήσουν ο συγγραφέας και ερευνητής Απόστολος Κοκόλιας, ο ιστορικός Μιχάλης Λυμπεράτος με συντονιστή της συζήτησης τον φιλόλογο–ιστορικό Γιώργο Πλακίδα. Το κόμμα, επίσης, προχωρά σε περιοδείες σε πολλά μέρη της χώρας, γεγονός που δείχνει μια κινητικότητα σε πολλαπλά επίπεδα.
Παρότι, όμως, η Νέα Αριστερά έχει έντονη κοινοβουλευτική και κινηματική παρουσία (αξιοσημείωτη η παρουσία της στους δρόμους), οι δημοσκοπικές μετρήσεις την περιορίζουν σε ποσοστά κάτω από το περιβόητο και απαιτούμενο 3%. Το ζήτημα αυτό, ασφαλώς, απασχολεί την Νέα Αριστερά, με αποτέλεσμα στις εσωκομματικές συζητήσεις να είναι ένα από τα θέματα που τίθενται σε συνδυασμό με τις γενικότερες πολιτικές ζυμώσεις.
Έχει προηγηθεί συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, ενώ τις επόμενες ημέρες θα γίνει νέα συνεδρίαση, που όπως όλοι εκτιμούν θα είναι κρίσιμη, καθώς εκεί θα καταγραφούν ενδεχομένως και με κείμενα οι διαφορετικές απόψεις. Βέβαια το ΠΓ της Νέας Αριστεράς δεν θα πάρει αποφάσεις επί του στρατηγικού, αλλά η εισήγηση ή οι εισηγήσεις θα φωτογραφήσουν εν πολλοίς την επόμενη ημέρα. Αναμένεται, άλλωστε, μέσα στον Νοέμβριο σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής, που θα είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής της συζήτησης που θα διεξαχθεί στο συνέδριο.
Ο Αλέξης Χαρίτσης από την Πάτρα δήλωσε αρχικά ότι «δεν πρέπει να δοθεί τρίτη ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη» και ότι βασικός στόχος της Νέας Αριστεράς είναι «η συγκρότηση μετώπου με σαφές προγραμματικό πλαίσιο από τη σκοπιά της Αριστεράς». Το ερώτημα, ωστόσο, προκύπτει εκ των πραγμάτων: ποιες δυνάμεις μπορούν εν δυνάμει να συγκροτήσουν το «μέτωπο» αυτό; «Χωρίς αποκλεισμούς», είναι η απάντηση του Α. Χαρίτση, ο οποίος επέμεινε στα προγραμματικά στοιχεία και σε μια πολιτική που δεν θα είναι του μέσου όρου και με την εναντίωση σε λογικές που δεν ενοχλούν κανένα. Για τον Αλέξη Τσίπρα (ενδεχομένως οι προηγούμενες αναφορές να τον αφορούσαν), υπήρξε η επισήμανση ότι «αναμένουμε να καταθέσει δημόσια τις προτάσεις του». Εντούτοις, η αναμονή αυτή, ως φαίνεται, θα ταλανίσει αρκετά τη Νέα Αριστερά, η οποία είναι υποχρεωμένη να δώσει τις απαντήσεις της, πριν καν ο Τσίπρας δώσει οριστικά και ολοκληρωμένα τις δικές του. Στην Κεντρική Επιτροπή, άλλωστε, αναμένεται να κατατεθεί και η άποψη της πλειοψηφίας του πολιτικού Γραφείου, η οποία δεν βλέπει με συμπάθεια (το αντίθετο θα λέγαμε) τους σχεδιασμούς Τσίπρα, ούτε θέλει να εμπλακεί σε εκδοχές ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Αναφέρεται στην αναγκαιότητα της Νέας Αριστεράς και ταυτόχρονα στην πάγια θέση του αριστερού ριζοσπαστικού πόλου και στην ανάγκη ανασυγκρότησης και ανασύνθεσης της κινηματικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, ενταγμένης και ανένταχτης.
Είναι γεγονός (όλες οι πλευρές το επιβεβαιώνουν) ότι η συζήτηση που διεξάγεται, αν και δύσκολη και σε ορισμένες πλευρές της αντιθετική, κινείται σε βάθος και χωρίς εντάσεις. Η πολιτική ρευστότητα, οι ανακατατάξεις και η δεδομένη κρίση της Αριστεράς στο σύνολό της οδηγούν τη ΝεΑρ σε πολιτικά πιο ώριμες συμπεριφορές, χωρίς βέβαια να κρύβει κάτω από το χαλί τις υπαρκτές διαφωνίες.
