Η χρυσή τομή που επετεύχθη στο διαρκές προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς μεταξύ των δύο διαφορετικών προσεγγίσεων για τις συμμαχίες και την εκλογική στρατηγική του κόμματος φαίνεται ότι πνέει τα λοίσθια, με την πιθανότητα ενός διαζυγίου (πολιτισμένου βέβαια) να θεωρείται σχεδόν σίγουρη πια, αφήνοντας ως ερώτημα κυρίως το πότε και σε πόσες πράξεις.
Την πρόθεσή του να παραιτηθεί από πρόεδρος του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας, παραμένοντας όμως (σ.σ. για την ώρα τουλάχιστον) βουλευτής και στο κόμμα, δήλωσε ο Αλέξης Χαρίτσης σε συνάντηση με τον γραμματέα και άλλα στελέχη την Παρασκευή 20/3 (το πιο πιθανό είναι να επισημοποιηθεί την Τρίτη 24/3 στο Πολιτικό Γραφείο). Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες ο Α. Χαρίτσης δεν προέβη στο καθιερωμένο κυριακάτικο πολιτικό σημείωμά του στο facebook, ενώ και εν γένει, με εξαίρεση τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα, αυτές τις μέρες έχει επιλέξει μία δημόσια αφωνία, χωρίς να έχει παραχωρήσει συνεντεύξεις ή δημοσιεύσει δηλώσεις. Αφωνία που καταγράφθηκε, επίσης, και στη συνεδρίαση της τελευταίας Κεντρικής Επιτροπής (28 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου) όταν από αρκετά στελέχη της ΝεΑρ τέθηκε το ζήτημα της εκλογικής στρατηγικής και η ερώτηση τι προτίθεται να κάνει η μειοψηφία.
Η απάντηση σ’ αυτό ακόμα δεν είναι σαφής και ούτε ενιαία για όλα τα στελέχη της μειοψηφούσας τάσης, καθώς για άλλα πρόσωπα υπάρχουν πληροφορίες ότι προετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον δρόμο του Α. Χαρίτση, δηλαδή παραίτηση –για αρχή– από θέσεις ευθύνης και έπεται η συνέχεια των κινήσεών τους, ενώ άλλα δεν σκέφτονται για την ώρα κάποια αποστασιοποίηση ή αποχώρηση από τα αξιώματά τους και το κόμμα – με πρόσωπα της κοινοβουλευτικής ομάδας, μάλιστα, να ζυγίζουν σ’ αυτά τα σενάρια την ευθύνη που έχουν απέναντι στους πολίτες που εκπροσωπούν και προς το κόμμα που συν-δημιούργησαν, όπως μας τόνισαν. Από την άλλη, διατυπώνεται η άποψη πως «η συγκρότηση ενός κοινού εκλογικού μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων είναι σήμερα πιο σημαντική από την απλή ενότητα των κομμάτων και αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για πολιτική αλλαγή», όπως δήλωσε σε συνέντευξή της στον Αθήνα 9,84 η Έφη Αχτσιόγλου.
Ο παράγοντας Τσίπρας
Οι λόγοι αυτών των εξελίξεων είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Ο Αλέξης Χαρίτσης, όπως και η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας, προκρίνουν τη δημιουργία ενός ευρύτερου λαϊκού μετώπου, με δυνάμεις και της Κεντροαριστεράς, ενώ η πλειοψηφία του κόμματος υποστηρίζει την ανασυγκρότηση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εν τέλει η απόφαση του Συνεδρίου, που ψηφίστηκε και από τις δύο πλευρές, ήταν ναι μεν μέτωπο, αλλά με οριοθετήσεις και δη προς κεντρώα και προσωποπαγή σχήματα, όπως και διατήρηση της Νέας Αριστεράς ως αυτόνομου χώρου, αποκλείοντας την προσχώρηση σε «δημοκρατικές παρατάξεις». Εξαιρούσε, δηλαδή, από μελλοντικές κινήσεις, μεταξύ άλλων, το σχήμα Τσίπρα και τη διάχυση της ΝεΑρ σε αυτό.
Και εκεί ακριβώς φαίνεται να έγκειται το αγκάθι. Ο Αλέξης Χαρίτσης, όπως και άλλα στελέχη της μειοψηφίας, μπορεί να έχει ασκήσει κριτική στον πρώην πρωθυπουργό και στα προσωποπαγή σχήματα, δεν τον αποκλείει, όμως, από τις συμμαχίες για ένα μέτωπο κατά του Μητσοτάκη – αν και ο ίδιος ο Α. Τσίπρας είναι αρνητικός στη δημιουργία πολυκομματικού μετώπου. Αντιθέτως, από την πλευρά της πλειοψηφίας οι κόκκινες γραμμές προς τους σχεδιασμούς Τσίπρα συνεχίζουν να τίθενται έντονα.
Γιατί δεν ξεκαθάρισε, λοιπόν, αυτό το ζήτημα στο Συνέδριο και επανέρχεται τώρα, παρά τη σχεδόν ομόφωνη απόφαση; Αρκετές οι πιθανολογούμενες απαντήσεις, αφού μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επίσημες: από διάψευση προσδοκιών πως μπορεί η πλειοψηφική τάση να μετατοπιστεί, μέχρι συσχέτιση με τον προγραμματισμό του πρώην πρωθυπουργού και τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος. Πληροφορίες, πάντως, θέλουν να έχουν υπάρξει το τελευταίο διάστημα επαφές του Αλέξη Τσίπρα με τον Αλέξη Χαρίτση, όπως και με δυο-τρία στελέχη της ΝεΑρ ακόμα. Ενώ αν ληφθεί υπόψιν και η παράλληλη σύγκρουση στον ΣΥΡΙΖΑ που αφορά στο επικείμενο σχήμα Τσίπρα (βλ. αναλυτικά ρεπορτάζ της Μ. Πετράκη) φαίνεται πως ο τελευταίος βρίσκεται στην τελική ευθεία του σχεδίου για …επιθετική εξαγορά του παρακείμενου χώρου και δημιουργία της παράταξής του από τα κομμάτια του.
Πέραν αυτών, όμως, σύμφωνα με πηγές της «Εποχής», υπάρχει και μια ευρύτερη ανησυχία από την πλευρά της μειοψηφικής τάσης της ΝεΑρ πως «δεν πάει άλλο» και δυσαρέσκεια πως η πλειοψηφία δρα τελείως αυτονομημένη, απαξιώνοντας τον πρόεδρο, την κοινοβουλευτική ομάδα και κεντρικά στελέχη της άλλης πλευράς.
Από τη μεριά πάλι της πλειοψηφίας, πηγές κάνουν λόγο για μια κατάσταση «παραλυτικής αναμονής» λόγω της στάσης και της αμφιταλάντευσης της άλλης πλευράς, που δεν κάνει καλό στο κόμμα και στην προσπάθεια ανασυγκρότησης. Διαψεύδουν, δε, την είδηση πως η παραίτηση του προέδρου θα εξαρτιόταν από το αν η πλειοψηφούσα τάση έφερνε κείμενο στα όργανα που θα μιλούσε για αυτόνομη πορεία ή συνεργασία με τη ριζοσπαστική Αριστερά, αφού «δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πρόθεση. Έχουμε τις αποφάσεις του Συνεδρίου και καλυπτόμαστε από αυτές, δεν χρειάζεται να επανέλθουμε στο ζήτημα».
Και μετά;
Η (επικείμενη) παραίτηση, όμως, του Αλέξη Χαρίτση από τη θέση του προέδρου δεν σημαίνει και ξεκαθάρισμα της κατάστασης στη ΝεΑρ, αλλά δημιουργία περισσότερων ερωτηματικών: Πότε θα συγκληθεί το έκτακτο συνέδριο για την εκλογή νέου/νέας προέδρου, όπως προβλέπει το καταστατικό (σημειώνεται ότι μέχρι τότε χρέη προέδρου αναλαμβάνει ο γραμματέας, Γ. Σακελλαρίδης), και ποια/ποιος θα εκλεγεί η/ο νέα/νέος πρόεδρος; Ποιος/ποια θα αναλάβει την προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας μέχρι τότε; Και ποια γραμμή θα εκφράζεται κοινοβουλευτικά; Θα υπάρξει μετέπειτα αποχώρηση του Α. Χαρίτση και εν γένει από το κόμμα, και ποιοι άλλοι θα ακολουθήσουν; Αν πάνε προς το σχήμα Τσίπρα, θα περάσουν όλοι/όλες το face control του; Θα μείνει η ΝεΑρ χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα και οι τυχόν αποχωρήσαντες βουλευτές χωρίς κόμμα να εκπροσωπούν ή θα παραιτηθούν των εδρών τους –όπως είναι και η επίσημη προτροπή Τσίπρα σε όποιον θέλει να τον ακολουθήσει– και θα υπάρξει ανακατανομή στο κοινοβούλιο; Και σε ποιο χρονικό διάστημα θα γίνουν, αν γίνουν, όλα αυτά; Θα υπάρξει επαρκής χρόνος για προσπάθεια ανάκαμψης της Νέας Αριστεράς μετά από αυτή την παλινωδία, και με ποιον τρόπο, ή θα επικρατήσει μια κατάσταση μακρόσυρτης φθοράς που θα είναι αδύνατον να αντιστραφεί;
Ως εκ τούτου, το επόμενο διάστημα, όπως και το διήμερο της Κεντρικής Επιτροπής στις 4-5 Απριλίου, αναμένεται να είναι –εκ νέου– κρίσιμο για το μέλλον της Νέας Αριστεράς.
Φωτογραφία: Γιάννης Παναγόπουλος / Eurokinissi
