Αν μιλούσαμε για ποδόσφαιρο, θα λέγαμε ότι η Νέα Δημοκρατία επιστρέφει στο γήπεδο και στο στυλ παιχνιδιού που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον. Την καταστροφή, δηλαδή, του παιχνιδιού του αντιπάλου, το περιβόητο κατενάτσιο. Πρόκειται για στιλ παιχνιδιού αμυντικό κατά βάση αλλά την ίδια ώρα «βρώμικο», με πολλή σκοπιμότητα και με αρκετό κυνισμό.
Μάλιστα, αυτό το στιλ η Νέα Δημοκρατία «εγκαινίασε» πριν συμβεί οτιδήποτε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν η περασμένη Κυριακή όταν ο υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης, ο Άκης Σκέρτσος, επέλεξε να επιτεθεί κατά μέτωπο στον Αλέξη Τσίπρα λέγοντας ότι «ως πρωθυπουργός αποφυλάκισε όλο το βαρύ έγκλημα το 2015». Ξέρετε, πρόκειται για τη γνωστή ρητορική η οποία σχετίζεται με το νόμο Παρασκευόπουλου και τις «παραδοσιακές», κατά την ελληνική δεξιά, σχέσεις της αριστεράς με την τρομοκρατία κτλ.
Όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη την εβδομάδα που μας πέρασε και κυρίως ο θάνατος της Βάγιας Νέστορος από την επίθεση με γκαζάκια εναντίον τριών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας «απενοχοποίησαν» τους κυβερνητικούς οι οποίοι αφηνίασαν, ήδη από το βράδυ της περασμένης Τετάρτης.
Υπό αυτά τα δεδομένα, το γεγονός ότι πολιορκητικός κριός αυτών των επιθέσεων εξελίχθηκε ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, προσφάτως τοποθετημένος στη θέση του Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν εξέπληξε κανέναν. Ο Κ. Κυρανάκης, στην τηλεοπτική του εμφάνιση στο Action 24 στοχοποίησε όχι μόνο τον Τσίπρα και την ΕΛΑΣ, αλλά συλλήβδην την Αριστερά σε μία όχι τυχαία επιλογή.
Το ρολόι της θεματολογίας γύρισε, και πάλι, πολύ πίσω και έφτασε μέχρι το 2015 σε μία προφανή προσπάθεια να ενεργοποιηθούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και να λειτουργήσει αποτελεσματικά και πάλι το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο (χωρίς ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά).
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αν και φρόντισε να είναι προσεκτικός ως προς την ένταση των διατυπώσεων, δεν έβγαλε τον εαυτό του έξω από το συγκεκριμένο κάδρο. Όταν ο κ. Μητσοτάκης τόνισε στη σχετική δήλωσή του ότι «κανείς, πλέον, δεν μπορεί να αδρανεί ή να περιορίζεται σε υποκριτικά λόγια καταδίκης» ουσιαστικά αποκήρυξε, τις όποιες δηλώσεις του αντιπολίτευσης πριν καν έρθουν στο φως της δημοσιότητας, κρατώντας για τον εαυτό του την «αποκλειστικότητα» της ειλικρινούς καταδίκης.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, η κυβερνητική πλευρά αποκάλυψε τις προθέσεις της σχετικά με τον τρόπο που θα πολιτευτεί μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν. Η τοξικότητα (αγαπημένη έννοια της δεξιάς, ειρήσθω εν παρόδω) θα βρεθεί στην ημερήσια διάταξη έτσι ώστε να κυριαρχήσει και πάλι ο φόβος, ο δισταγμός και η ανασφάλεια. Θα έχουμε, δηλαδή, εκλογές με ατζέντα 2019 έστω και αν τα ημερολόγια δείχνουν ότι βρισκόμαστε ήδη στο μισό του 2026. Και για να επιστρέψουμε στη συζήτηση του προλόγου περί κατενάτσιο, κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι στο πλαίσιο αυτής της τακτικής θα επιχειρηθούν και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη κατά πάντων. Παλιά τους τέχνη κόσκινο άλλωστε. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν.
Η «τρομολαγνεία» κορυφώθηκε ελάχιστες ώρες αργότερα από μία ακόμη εξέλιξη που φέρνει σε δύσκολη θέση τη Νέα Δημοκρατία στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. O εισαγγελέας του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών εισηγήθηκε να κηρυχθούν ένοχοι τόσο ο πρώην πρόεδρος του οργανισμού και πολιτευτής της ΝΔ, Δημήτρης Μελάς, όσο και η άλλοτε επικεφαλής της Διεύθυνσης Άμεσων Ενισχύσεων και Αγοράς και της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων, Αθανασία Ρέππα, για τα πλημμελήματα της υπόθαλψης εγκληματία και της παράβασης καθήκοντος.
Παράλληλα, ο εισαγγελικός λειτουργός πρότεινε να μετατραπεί και για τους δύο κατηγορούμενους η πράξη της υπεξαγωγής εγγράφου από υπάλληλο σε κακούργημα λόγω ύψους της συνολικής ζημίας που υπερβαίνει τις 120.000 ευρώ και να δικασθεί το σκέλος αυτό από το αρμόδιο δικαστήριο, ήτοι από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Δεν έχουμε ακόμη απόφαση βέβαια αλλά η κατεύθυνση του εισαγγελέα δείχνει πολλά.
Παράλληλα η κυβέρνηση προχώρησε την εβδομάδα που μας πέρασε το νομοσχέδιο που ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο την Οδηγία 2023/970 της ΕΕ για την προώθηση της ίσης αμοιβής για όμοια και ίσης αξίας εργασία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ως συνήθως, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Αντιγράφουμε από σχετικό άρθρο της Μαρίας Καραμεσίνη: «Το 53% του συνόλου των εργαζομένων, που δουλεύουν σε επιχειρήσεις με λιγότερο από 50 άτομα, δεν θα έχουν δικαίωμα πληροφόρησης από τον εργοδότη για τα κριτήρια που χρησιμοποιεί για τη μισθολογική εξέλιξη του προσωπικού». Επίσης, «δεδομένου, ότι οι καταβαλλόμενοι μισθοί στις ΕΠΑ είναι αυτοί του κατώτατου νομοθετικά καθοριζόμενου μισθού και ότι οι δανειζόμενοι εργαζόμενοι συνήθως υποαμείβονται σε σχέση με τους λοιπούς εργαζόμενους του έμμεσου εργοδότη, η εφαρμογή της Οδηγίας δεν πρόκειται να επιφέρει καμία βελτίωση στους μισθούς των δανειζόμενων γυναικών. Το ίδιο ισχύει για τις ψευδο-εργολαβικές εργαζόμενες».
Και τέλος, «το 99,5% των ελληνικών επιχειρήσεων, που έχουν προσωπικό κάτω από 100 άτομα και απασχολούν περίπου 65% του συνόλου των εργαζομένων της χώρας, δεν υποχρεούνται να παρέχουν κανένα στοιχείο για το μισθολογικό χάσμα στον Συνήγορο του Πολίτη και άρα δεν θα υπόκεινται σε κανέναν κρατικό και κοινωνικό έλεγχο για την εφαρμογή της αρχής της ίσης αμοιβής». Δεν χρειάζεται, νομίζουμε, να προσθέσουμε κάτι παραπάνω. Το γνωρίζουμε, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Φωτο: Ραφαήλ Γεωργιάδης / Eurokinissi
