Το κριτήριο για ένα πολιτικό σχέδιο που θα εκφράσει τη νέα γενιά και τον κόσμο της δουλειάς
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έχει αρνητικό πρόσημο για την Αριστερά και θέτει εμφατικά στο τραπέζι την ανάγκη για την ανασύνθεση των αριστερών – προοδευτικών δυνάμεων. Η επιτυχία της ανασύνθεσης συνδέεται με το πολιτικό στίγμα και την ταξική κατεύθυνση του πολιτικού πλαισίου που θα διαμορφωθεί.
Σε αυτήν τη διαδικασία η Νέα Αριστερά μπορεί να διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο, αρκεί να αναμετρηθεί με τα ιδεολογικά προβλήματα που έρχονται από το παρελθόν και να υπερβεί μια σειρά από δομικές αντιφάσεις που εμφανίστηκαν εν τη γενέσει της. Το αρνητικό αποτέλεσμα ανέδειξε ένα υπαρξιακό ερώτημα για τη Νέα Αριστερά: απαντάει σε κάποια καινούργια πολιτική ανάγκη; Η εύκολη απάντηση είναι ναι, η δύσκολη είναι πως αν δεν πάρει πρωτοβουλίες που θα πατάνε σε ταξική ανάλυση, δίνοντας έμφαση στη νέα γενιά και στα δικαιώματα, διακινδυνεύει την πολιτική εξαφάνιση.
Ας δούμε ορισμένα δεδομένα: τα ποσοστά μας είναι αναιμικά στις λαϊκές περιοχές, εκεί που πλειοψηφεί ο κόσμος της δουλειάς. Αντιθέτως, στις περιοχές όπου κυριαρχούν τα μεσαία και ανώτερα, τα ποσοστά μας είναι μεγαλύτερα, έως και διπλάσια του εθνικού ποσοστού. Στις αγροτικές περιοχές και στις ηλικίες 18-44, η Νέα Αριστερά είναι κάτω από 2%, ή και 1%. Μας λείπει η λαϊκότητα και δεν μπορούμε να εκφράσουμε αυτούς που λέμε ότι θέλουμε να υπερασπιστούμε (ενδεικτικά, βλ. αποτελέσματα στον πίνακα).
Αναιμική προεκλογική καμπάνια
Ταυτόχρονα, ανθρώπους που διαπρέπουν στους κοινωνικούς χώρους τους και συμμετείχαν στο ευρωψηφοδέλτιο, ρισκάροντας τη βιωσιμότητα των κοινωνικών εκπροσωπήσεων εξαιτίας της πολιτικής έκθεσης, δεν τους στηρίξαμε καθόλου. Δεν αναδείξαμε το στίγμα της υποψηφιότητάς τους. Δεν αξιοποιήσαμε την κοινωνική τους εμβέλεια. Η υπεράσπιση της εργασίας δεν μπορεί να εξαντλείται σε λεκτικές αναφορές, είναι ένα σύνολο πρακτικών και επιλογών στο κέντρο του αριστερού πολιτικού σχεδίου. Αυτό φάνηκε στην προεκλογική μας καμπάνια, όπου η εργασία μαζί με την ακρίβεια είχαν υποβαθμισμένη εκπροσώπηση. Πραγματοποιήσαμε μια αναιμική προεκλογική καμπάνια χωρίς αιχμές, δεν οργανώσαμε εξωστρεφείς δράσεις που να φτιάχνουν ατζέντα και να δίνουν αιχμηρό στίγμα.
Το ίδιο και στο θέμα των Τεμπών, που ενάμιση χρόνο μετά εξακολουθεί να συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία.
Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 δημιούργησε ένα πολιτικό κενό. Ο κόσμος τιμώρησε τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2023, μεταξύ άλλων, γιατί απέτυχε να εκπροσωπήσει τους αγώνες και τις αγωνίες του απλού κόσμου.
Το κενό συνεχίζει να υπάρχει, καταγράφεται με την εκτόξευση της αποχής. Η κάλυψή του πυροδοτεί τη συζήτηση για την ανασυγκρότηση του χώρου της Αριστεράς και ευρύτερα.
Οι παθογένειες του ελιτισμού
Αν επιχειρήσουμε να το καλύψουμε κάνοντας αριστερή πολιτική μόνο με όρους αξιών και πολιτική με Π κεφαλαίο, με μεγάλες αφηγήσεις, θα αποτύχουμε, κινδυνεύοντας να είμαστε ένα παρακολούθημα παραγόντων χωρίς καλούς συσχετισμούς. Ο πλέον αποτελεσματικός κατά τη γνώμη μας τρόπος, είναι η αριστερή πολιτική με όρους υλικών αιτημάτων και κοινωνικής χρησιμότητας, με όρους αποτελέσματος. Αυτή είναι η πολιτική με π μικρό, η πολιτική των κοινωνικών χώρων και εκπροσωπήσεων, της κινητοποίησης για τα επιμέρους που συναρθρώνονται τελικά στο όλον, στο κεντρικό πολιτικό.
Η επιλογή του μικρού π απαιτεί ιδεολογικές και οργανωτικές κινήσεις που θα αναμετρηθούν με τα προβλήματα που κουβαλάμε από το παρελθόν.
Μετά τις εκλογές, υπάρχει ένα αίσθημα ότι ο χώρος θα επιβιώσει όπως ο Συνασπισμός τη δεκαετία του 1990, ότι η ανανεωτική Αριστερά είναι μαθημένη και θα ορθοποδήσει ξανά. Δυστυχώς, το πολιτικό κενό που κάλυπτε ο Συνασπισμός τη δεκαετία του 1990 δεν υπάρχει πια και η προνομιακή πολιτική ατζέντα του (κοινωνικά δικαιώματα και περιβάλλον) εμπεριέχεται πλέον στην πολιτική γραμμή πολλών κομματικών σχηματισμών. Τολμάμε να πούμε ότι η ανανεωτική Αριστερά μετά από την κρίση του 2008, τα μνημόνια, την άνοδο και πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει κλείσει τον ιστορικό της κύκλο. Δεν αποτελεί λύση ο εγκλωβισμός στην περίοδο του 2015-2019 ως εμπροσθοφυλακή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο που το αρνητικό φορτίο και ο ιδιότυπος κυβερνητισμός ασφυκτιούν σε ένα κόμμα του 2,5%.
Το νήμα που ενώνει οριζόντια τις παθογένειες που περιγράφουμε παραπάνω είναι ο ελιτισμός. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, είναι να χτίσουμε τη λαϊκότητα και την υλικότητα των αιτημάτων μας. Το δεύτερο είναι να απαντήσουμε στα ερωτήματα που μας θέτει η συγκυρία: στα κοινά αγαθά, στην ακρίβεια, στην αναξιοπρεπή καθημερινότητα, στους νέους τρόπους οργάνωσης της εργασίας, στην απαξίωση του δημοσίου, στην υποχώρηση της δημοκρατίας, στη βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω, στην περιβαλλοντική κρίση, στην 4η βιομηχανική επανάσταση και τη νομή αυτής. Το τρίτο είναι η ανάδειξη στελεχών από την εργασία, τη νέα γενιά και τον χώρο των δικαιωμάτων που μπορούν να φέρουν φρέσκο αέρα και να συνδέσουν τον χώρο μας με τον κόσμο της νέας λαϊκότητας.
Ο τρόπος με τον οποίο θα δράσουμε για να καλύψουμε το κενό, θα καθορίσει το μέλλον του χώρου και το βάρος του ρόλου μας σε μια νέα διαδικασία ενοποίησης αριστερών δυνάμεων και προοδευτικών ανθρώπων.
Αριστερή πολιτική κοινωνικής χρησιμότητας
Συνειδητά πιστεύουμε ότι η πολιτική των αναγκών και του αποτελέσματος που προσεγγίζει την καθημερινότητα των ανθρώπων και των κοινωνιών και παράγει υλικό αποτέλεσμα, είναι το βασικό εργαλείο για να χτίσουμε το πολιτικό μας σχέδιο. Με κέντρο τη νέα γενιά, την εργασία και τα ζητήματα παραγωγής και αναδιανομής του πλούτου. Και πάνω σε αυτά να συναρθρώσουμε όλα τα ζητήματα, από τη δημοκρατία και τα κοινά αγαθά μέχρι το περιβάλλον και τα κοινωνικά δικαιώματα. Με υλικό τρόπο. Για παράδειγμα, η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση δεν είναι απλά ένα καθολικό δικαίωμα αξιακά, είναι προϋπόθεση για να εξασφαλίσει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία ένα καλύτερο μέλλον για εκείνη και τα παιδιά της.
Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σχέδιο που θα ιεραρχεί ψηλά την πολιτική με π μικρό, την άμεση σύνδεση και επαφή με τις επιμέρους κοινωνικές ομάδες στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους και αντίστοιχες οργανωτικές επιλογές.
Να στηρίξουμε και να αναπτύξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις κοινωνικές μας εκπροσωπήσεις στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στο πανεπιστήμιο, στις γειτονιές. Με ανοιχτότατα και κριτήριο την κοινωνική χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα.
Να συνδεθούμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο που συγκροτείται η νέα λαϊκότητα (μουσική, συνήθειες, τεχνολογία, σχέσεις, έμφυλα ζητήματα), να εκφράσουμε το καινούργιο ψηφιδωτό αντιλήψεων, σχέσεων και αναγκών.
Να υιοθετούμε ακτιβιστικές πρακτικές που μπορούν να παράξουν πολιτικό γεγονός και να προκαλέσουν συζήτηση στη δημόσια σφαίρα.
Να ενθαρρύνουμε ενωτικές πρωτοβουλίες για τα μεγάλα ζητήματα, αλλά και επιμέρους τοπικές ανάγκες που ανακύπτουν συγκυριακά, να λειτουργήσουμε ως θρυαλλίδες για την ανασύνθεση στη βάση της κοινωνίας.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, Β΄ΠΕΙΡΑΙΑ, ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ: 779.085
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ: 314.242 (40,3%)
ΝΔ: 72.818 (23,7%)
ΣΥΡΙΖΑ: 55.115 (17,9%)
ΚΚΕ: 43.244 (14,1%)
ΠΑΣΟΚ: 29.030 (9,4%)
ΕΛΛ. ΛΥΣΗ: 28.622 (9,3%)
ΠΛ. ΕΛΕΥΘ.: 13.085 (4,3%)
ΝΙΚΗ: 10.727 (3,5%)
ΦΩΝΗ ΛΟΓ.: 9.962 (3,2%)
ΜΕΡΑ25: 8.336 (2,7%)
Ν.ΑΡΙΣΤΕΡΑ: 7.127 (2,3%)
