Νέα πρόσωπα, ίδιες ιδέες
Του Δημήτρη Σμυρναίου
Μετά και το «ΝΑΙ» της κομματικής βάσης του SPD στο μεγάλο συνασπισμό, ο δρόμος για την επανάληψη της ίδιας τραγωδίας για τη γερμανική και ευρωπαϊκή κοινωνία είναι πλέον ορθάνοιχτος. Οι δύο συνέταιροι δείχνουν με τις πρώτες κινήσεις τους ότι θα περπατήσουν στο ίδιο μονοπάτι, αλλάζοντας απλά «ομάδες». Νέο θύμα των αλλαγών στα πρόσωπα ο μέχρι τώρα υπουργός Εξωτερικών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος ουσιαστικά επιτάχυνε την αποκαθήλωση του Μάρτιν Σουλτς, αλλά δεν μπορούσε να συμβιώσει ούτε με το καινούριο ηγετικό δίδυμο της σοσιαλδημοκρατίας, Σολτς-Νάλες. Τώρα, λοιπόν, η Γερμανία έχει κυβέρνηση, αποτελούμενη από δύο λαβωμένα κόμματα, τα οποία κατ΄αρχήν έχουν να ασχοληθούν με τα εσωτερικά τους προβλήματα…
Δεν χρειαζόταν να έχει κανείς μαντικές ικανότητες για να προβλέψει το «ΝΑΙ» των μελών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο «μεγάλο συνασπισμό». Το τελικά 66% απλά ξεπέρασε τις προσδοκίες εκείνων που είχαν ξεχάσει ότι εδώ είχαμε να κάνουμε με ένα γερασμένο και φοβικό κομματικο σώμα, που δεν μπορούσε να αλλάξει από τη «μετάγγιση» περίπου 20 χιλιάδων νέων ψηφοφόρων. Η απόφαση είχε, άλλωστε, προπαγανδιστεί με τόση ένταση από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, που πολλοί ίσως και να είχαν πιστέψει ότι σε περίπτωση επικράτησης του «ΟΧΙ» δεν θα ξανάβγαινε ο …ήλιος στη Γερμανία.
Η αναπαλαίωση του σκηνικού της προηγούμενης τετραετίας ολοκληρώθηκε, λοιπόν, με επιτυχία και οι «σότσις» θα μπορέσουν την ερχόμενη εβδομάδα να χειροκροτήσουν τη νέα τους χριστιανοδημοκράτη καγκελάριο, Ανγκέλα Μέρκελ. Η τέταρτη θητεία της θα είναι πιθανότατα και η τελευταία, είτε γιατί θα επιλέξει η ίδια να αποχωρήσει κάποια στιγμή ή γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να ξανακερδίσει εκλογές. Η εικόνα της είναι πλέον τόσο φθαρμένη που δεν αρκεί ένα λίφτινγκ για να τη βελτιώσει.
Φυσικά, και η ίδια η καγκελάριος και η νέα σοσιαλδημοκρατική ηγεσία έδειξαν να προσπαθούν να πείσουν το καχύποπτο εκλογικό σώμα ότι τώρα κάτι θα αλλάξει, επιλέγοντας αρκετά νέα πρόσωπα για τη στελέχωση της νέας κυβέρνησης. Αυτό που συζητήθηκε περισσότερο ήταν, βεβαίως, η αποκαθήλωση του μέχρι τώρα υπουργού Εξωτερικών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος αν μη τι άλλο είχε την ικανότητα να προκαλεί μεγάλες συμπάθειες ή αντιπάθειες. Πολλοί μέσα στο κόμμα δεν μπορούσαν να ανεχτούν τον υπεροπτικό του τρόπο. Αλλωστε, η αντίδρασή του, όταν ο Μάρτιν Σουλτς προσπάθησε να του «κλέψει» την καρέκλα, έδειξε ότι αυτό που πρωτίστως τον απασχολούσε ήταν το δικό του μέλλον και όχι του κόμματος. Από την άλλη, αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις, ο Γκάμπριελ ήταν σταθερά από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στη χώρα, σε αντίθεση με το κόμμα του, επειδή, ακριβώς, ακολουθούσε πάντα τη δική του ατζέντα.
Η συμβίωση με τον προσωρινό πρόεδρο και μελλοντικό υπουργό Οικονομικών, Ολαφ Σολτς, και με την «προγραμματισμένη» για την προεδρία στο επόμενο συνέδριο, Αντρέα Νάλες, που θεωρούνται επίσης «ισχυρές και δύσκολες» προσωπικότητες, θα ήταν αδύνατη. Ολα αυτά αξίζει να αναφερθούν απλά για να καταδείξουν ότι το SPD δεν είναι προ πολλού πια το «κόμμα συντρόφων», αλλά το κόμμα κάποιων επαγγελματιών της πολιτικής που ασχολούνται αποκλειστικά με το κτίσιμο της δικής τους καριέρας.
Με το μυαλό στα εσωκομματικά
Το SPD θα έχει φυσικά να ασχοληθεί με τα δικά του προβλήματα, ενόψει και του συνεδρίου του Απριλίου, ενώ η κυρία Μέρκελ αυτό που δείχνει να σκέφτεται είναι πώς θα καθορίσει η ίδια την επόμενη μέρα στο κόμμα της, χωρίς να το αφήσει πίσω… συντρίμμια.
Είναι, σε κάθε περίπτωση, μια συμμαχία δύο πληγωμένων κομμάτων, που και τα δύο προτίμησαν να συνεργαστούν μόνο και μόνο γιατί δεν τολμούσαν να ξαναμπούν σε δοκιμασία εκλογών. Είναι λογικό να έχουν λοιπόν στο μυαλό τους το πώς θα αναρρώσουν και όχι πώς θα ικανοποιήσουν τις ονειρώξεις κάποιων στην Ευρώπη, ότι τώρα όλα θα αλλάξουν. Οσο για το μύθο ότι σκέφτηκαν το «καλό της χώρας» αυτός αντέχει μόνο για να γεμίσει τα πρωτοσέλιδα του κίτρινου τύπου.
Οσο και αν δεν θέλει κανείς να είναι απαισιόδοξος, δεν υπάρχει καμιά λογική στο να περιμένει τώρα από την κυρία Μέρκελ ή τον κύριο Σολτς ότι θα τολμήσουν να αναθεωρήσουν τη λογική Σόιμπλε, ότι θα μιλήσουν για περισσότερη αλληλεγγύη στην Ευρώπη, ότι θα τολμήσουν να εναντιωθούν στο λαϊκισμό της Εναλλακτικής για τη Γερμανία ή του ηγέτη των Ελευθέρων, Κρίστιαν Λίντνερ. Ο τελευταίος, τουλάχιστον, είχε δίκιο ως ένα βαθμό όταν είχε πει ότι είναι καλύτερα να μην κυβερνήσεις από το να κυβερνήσεις κακά. Και η επόμενη κυβέρνηση έχει όλες τις προϋποθέσεις για να είναι μια κακή κυβέρνηση.
Κάτι που κανείς δεν πρέπει να παραβλέψει είναι ότι για παράδειγμα κανένας γερμανός υπουργός δεν παραδέχτηκε αυτό που παραδέχτηκαν… μετά Χριστόν, βεβαίως, η Κριστίν Λαγκάρντ ή ακόμα και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Οτι, ουσιαστικά, το «πρόγραμμα» για την Ελλάδα ήταν προϊόν ερασιτεχνικού αυτοσχεδιασμού. Η κα Μέρκελ και ο κο Σολτς δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχτούν ότι οι νουθεσίες και υποδείξεις των κομμάτων τους προς τον ελληνικό λαό ήταν λανθασμένες και συχνά και αντιδημοκρατικές. Αν κάποια στιγμή το κάνουν, τότε ίσως να υπάρξει κάποια χαραμάδα αισιοδοξίας για μια αλλαγή πολιτικής στη Γερμανία και στην Ευρώπη. Ως τότε Βερολίνο και Βρυξέλλες θα συνεχίζουν στην ίδια γραμμή, περιμένοντας το επόμενο «εκλογικό χαστούκι».
