Τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία την περασμένη Κυριακή, προκάλεσαν πολλές αναλύσεις και αντιδράσεις. Η αποτυχία του Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν που δεν κατόρθωσε – παρά τις αντίθετες προβλέψεις – να επικρατήσει σε καμιά περιφέρεια, θεωρείται ένα θετικό γεγονός. Και αυτό οφείλεται στην κινητοποίηση (για αφύπνιση έκαναν λόγο μερικοί) των πολιτών που απείχαν στον πρώτο γύρο και τους ψηφοφόρους της αριστεράς, που αντέδρασαν στην απειλή της φασιστικής δεξιάς.
Η κεντροδεξιά κέρδισε τις 7 περιφέρειες από τις 13, χωρίς, όμως, να φθάσει στο στόχο της πλήρους επικράτησή της και συνεπώς τη διασφάλιση της σίγουρης νίκης στις προεδρικές εκλογές του 2017.
Το σοσιαλιστικό κόμμα του προέδρου Φρανσουά Ολάντ απέφυγε τη συντριβή του – και αυτό χάρη στους ψηφοφόρους της αριστεράς – κερδίζοντας τις 5 από τις 13 περιφέρειες. Μια περιφέρεια, η Κορσική, πέρασε στα χέρια των εθνικιστών.
Τέλος, η ριζοσπαστική αριστερά μετά τις εσωτερικές τριβές, τις διασπάσεις και τις διαφωνίες τα τελευταία χρόνια είδε τη δύναμή της να αιμορραγεί. Η κατάσταση αυτή δείχνει να την προβληματίζει και να την αφυπνίζει, σύμφωνα με τις πρώτες αντιδράσεις, επιχειρώντας την ανασυγκρότηση και την κοινή της συμπόρευση.
Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, καμιά πολιτική δύναμη δεν φαίνεται, ούτε δείχνει να είναι ικανοποιημένη και είναι σίγουρο πως διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό τοπίο στη Γαλλία. Σε μια χώρα που διέρχεται μια τριπλή κρίση: κρίση ασφάλειας, οικονομική – κοινωνική και κρίση πολιτική.
Η άνοδος της ακροδεξιάς έδειξε πως έχει την ικανότητα να συγκεντρώσει ένα μεγάλο ποσοστό γύρω στο 30% και να διεκδικήσει την εκλογή στο β’ γύρο των προεδρικών εκλογών. Το ενδεχόμενο αυτό μετατοπίζει όλο και σε πιο ακραίες δεξιές θέσεις, «λαϊκιστικές παρεκλήσεις», το ρεπουμπλικανικό κόμμα της δεξιάς του νεκραναστημένου Νικολά Σαρκοζί, για τη μεταναστευτική πολιτική, την ασφάλεια, την εθνική ταυτότητα κλπ. Με την πολιτική αυτή δεν συμφωνεί η δεξιά, ιδιαίτερα η εναπομείνασα ντεκολική που τάσσεται υπέρ μια μετριοπαθούς πολιτικής.
Μια ανέλπιστη επιτυχία
Το σοσιαλιστικό κόμμα, που διασώθηκε από αυτές τις εκλογές, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι ή θα γυρίσει σελίδα, επιχειρώντας να ξανασυναντηθεί με τους ψηφοφόρους του και τους νέους και αναζητώντας συμμαχίες με τις αριστερές δυνάμεις, όπως άφησε δειλά να φανεί ο γραμματέας του κόμματος Ζαν Κριστόφ Καμπαντελίς.
Ο πρωθυπουργός, όμως, Εμμάνουελ Βαλς έχει μιλήσει για ένα δημοκρατικό μέτωπο ικανό να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ακροδεξιάς που δεν έχει απομακρυνθεί. Με βάση αυτή τη θέση βλέπει τη δυνατότητα συμμαχίας του κόμματος του με τις μετριοπαθείς δυνάμεις της δεξιάς. Η μετατόπιση αυτή εντάσσεται σ’ ένα ευρύτερο σχέδιο περιθωριοποίησης της ριζοσπαστικής αριστεράς και αποδυνάμωσης των κοινωνικών κινημάτων. Με τη θέση αυτή αναμένεται να έρθουν σε σύγκρουση οι δυνάμεις που διαφωνούν μέσα στο κόμμα , αλλά και οι σύμμαχοί του Οικολόγοι – Πράσινοι.
Ο Ολάντ θα πρέπει – και αυτό δεν αναφέρεται στα γαλλικά μίντια – να επιλέξει το προσεχές διάστημα, αν θα συνεχίσει να εκτελεί τις εντολές των Βρυξελλών με αποτέλεσμα να αυξάνουν οι δυνάμεις του Εθνικού Μετώπου, ή αν θα αμφισβητήσει την ακραία λιτότητα. Στην επιλογή αυτή, ίσως βοηθήσουν και οι εξελίξεις στις χώρες της νότια Ευρώπης.
