Τα στατιστικά “δεδομένα της ντροπής” και τα μελανά αποτελέσματα των πρώτων δύο μνημονίων
Του Νάσου Χατζητσάκου
Το ρόλο του άγνωστου «Χ» έχουν δικαίως στην εκλογική μάχη οι εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοποιημένοι και άνεργοι πολίτες. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι έχουν πληρώσει ως επί το πλείστον το «μάρμαρο» των πρώτων δύο μνημονίων και αναμένουν, πλέον, το λογαριασμό της 3ης συμφωνίας για τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας με τους εταίρους – δανειστές.
Από τις ψήφους τους αναμένεται να καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα το οποίο θα προκύψει από την κάλπη, δεδομένου ότι όσοι είναι εκτός αγοράς εργασίας, ή έχουν φτάσει στο όριο της ανέχειας, αυξήθηκαν περισσότερο από 29%, από το 2009 μέχρι σήμερα.
Συνολικά, με βάση τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός της χώρας που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχεται στα 3.885.000 άτομα! Αυτό σημαίνει ότι περίπου οι 4 στους 10 πολίτες ανήκουν στην κατηγορία των φτωχών εισοδηματικά στρωμάτων, χωρίς παρόν, αλλά και χωρίς μέλλον υπό τις παρούσες συνθήκες. Όσοι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία προσπαθούν να ζήσουν με ποσά τα οποία ετησίως φτάνουν –στην καλύτερη περίπτωση- έως τα 4.608 ευρώ. Δηλαδή το περισσότερο, 384 ευρώ το μήνα.
Αν η σύγκριση γινόταν με βάση το οριζόμενο ως κατώφλι της φτώχειας του 2009 (574,75 ευρώ το μήνα), ίσως οι φτωχοποιημένοι πολίτες να έφταναν τους 6 στους 10.
Επιστροφή στη σκάφη και την ασπρόμαυρη τηλεόραση
Σε αυτά τα δεδομένα της ντροπής έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη μελανό στατιστικό. Από το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, το 39,5% υφίσταται υλικές στερήσεις σε στοιχειώδη αγαθά και υπηρεσίες διαβίωσης. Χιλιάδες πολίτες δεν έχουν ούτε μια έγχρωμη τηλεόραση ή ένα πλυντήριο ρούχων, με τα στατιστικά να παραπέμπουν σε μια επιστροφή στο «ασπρόμαυρο» παρελθόν και στη σκάφη.
Αναλυτικότερα, με την Ελλάδα να είναι 1η στη σχετική λίστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 28 (2η ακολουθεί η Λετονία με ποσοστό 32,7% και ακολουθεί η Ουγγαρία με 31,1%), τα άτομα που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά ή δεν έχουν τουλάχιστον 3 από τα 9 βασικά αγαθά για την επιβίωση τους.
Αυτά προσδιορίζονται ως η πληρωμή πάγιων λογαριασμών (ενοίκιο ή δόση δανείου, πάγιοι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, αερίου, δόσεις πιστωτικών καρτών κλπ). Διακοπές για μία εβδομάδα. Διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας. Έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες αξίας, περίπου, 540 ευρώ. Τηλέφωνο (περιλαμβάνεται και το κινητό τηλέφωνο), έγχρωμη τηλεόραση, πλυντήριο ρούχων, επιβατηγό αυτοκίνητο, ικανοποιητική θέρμανση.
Άνεργο παρόν και μέλλον
Καθοριστικό ρόλο στο αποτέλεσμα των εκλογών θα διαδραματίσουν και οι άνεργοι, από τους οποίους περίπου ο ένας στους δύο ανήκει στην κατηγορία των πολιτών που βρίσκονται στο κατώφλι της φτώχειας ή και κάτω από αυτό. Ο συνολικός αριθμός τους από το 2009 μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2015 υπερ-πολλαπλασιάστηκε.
Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (τα οποία ελέω της στατιστικής στρογγυλοποιούν ή ωραιοποιούν κατά πολλούς την ακόμη πιο τραγική καθημερινότητα) από 484.700 άτομα, ένα χρόνο πριν το πρώτο μνημόνιο, τους πρώτους μήνες του 2015 οι άνεργοι είχαν ανέλθει στο 1.272.500 άτομα. Αύξηση της τάξης του… 162%.
Περισσότεροι δε από τους 7 στους 10 ανέργους της χώρας παραμένουν χωρίς δουλειά για περισσότερους από 12 μήνες. Συνολικά, οι μακροχρόνια άνεργοι ανέρχονται, βάσει των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, στα 910.516 άτομα (446.562 άνδρες και 463.999 γυναίκες).
Την ίδια στιγμή, το ποσοστό απασχόλησης στις ηλικίες 20 έως 64 ετών φτάνει μόλις το 53,3%. Δηλαδή, μόλις ο ένας στους δύο πολίτες του συνολικού πληθυσμού της χώρας, σε αυτή την ηλικιακή κλίμακα, έχουν εργασία!
Το πόσο οδυνηρή είναι η κατάσταση εξαιτίας αυτού του φαινομένου, προκύπτει από το δεδομένο ότι, ακόμη και οι «θεσμοί» (στην προκειμένη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή), ορίζουν πως σύμφωνα με τη στρατηγική Europe 2020, το ποσοστό των απασχολουμένων επί του συνολικού πληθυσμού μιας χώρας πρέπει να είναι τουλάχιστον το 75%.
