Το 1575, μαυριτανοί πειρατές καταλαμβάνουν μία ισπανική γαλέρα και μεταφέρουν το πλήρωμα και τους επιβάτες σε ένα σκλαβοπάζαρο στο Αλγέρι. Όμως, κάποιοι από τους επιβαίνοντες, που προέρχονται από πλούσιες οικογένειες, δεν πουλιούνται ως δούλοι αλλά κρατούνται από τον Χασάν Μπάχα, με την ελπίδα ότι οι οικογένειές τους θα πληρώσουν λύτρα για να απελευθερωθούν. Ανάμεσά τους και ένας αιχμάλωτος ο οποίος αφηγείται ιστορίες στους συγκρατουμένους του. Όταν κάποτε ο Χασάν Μπάχα τον ακούει, τον καλεί στα διαμερίσματά του και του ζητά να αφηγηθεί και σ’ αυτόν τις ιστορίες του. Με το πέρασμα του χρόνου ο αιχμάλωτος θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του Αλγερινού και θα βάλει σε ενέργεια το σχέδιο απόδρασής του. Το όνομα του κρατουμένου είναι Μιγκέλ ντε Θερβάντες!
Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ επί οκτώ χρόνια τριβέλιζε το μυαλό του μέχρις ότου να αποφασίσει ότι η ιδέα ωρίμασε και να μπει στη διαδικασία να γυρίσει την ταινία «Ο αιχμάλωτος» (El cautivo). Βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του μεγάλου ισπανού συγγραφέα, ο Αμενάμπαρ σκηνοθέτησε αυτό το εντυπωσιακό βιογραφικό δράμα εποχής που κερδίζει το ενδιαφέρον από τις πρώτες σκηνές.
Είναι αλήθεια ότι ο Θερβάντες πολέμησε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 όπου και τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να αχρηστευτεί το αριστερό του χέρι. Επίσης είναι αλήθεια ότι έπεσε στα χέρια των Μαυριτανών καθώς επέστρεφε στην Ισπανία και μεταφέρθηκε στο Αλγέρι όπου παρέμεινε ως κρατούμενος για πέντε χρόνια! Και βέβαια μέσα στην πραγματικότητα διεισδύει η μυθοπλασία κι ο Αμενάμπαρ αφηγείται μια χορταστική ιστορία που βλέπεται με μεγάλο ενδιαφέρον.
Σκηνοθετικά η ταινία έχει ρυθμό, κορυφώσεις και εντάσεις. Το σενάριο είναι καλοδουλεμένο και αναδεικνύει την προσωπικότητα του Θερβάντες. Στο συνολικό χορταστικό θέαμα, αποτέλεσμα μιας πλούσιας παραγωγής, μεγάλη είναι η συμβολή των σκηνικών (Χουάν Πέδρο ντε Γκάσπαρ), των κουστουμιών (Νικολέτα Ταράντα) και του μακιγιάζ αλλά και της εξαιρετικής φωτογραφίας του Άλεξ Καταλάν.
«Ο αιχμάλωτος» είναι μια ταινία που, αν μη τι άλλο, προσφέρει απλόχερα την κινηματογραφική απόλαυση!
Ηδονική υποταγή
Ο Κόλιν είναι ένας ντροπαλός γκέι νεαρός. Τόσο ντροπαλός που η σοβαρά άρρωστη μητέρα του, φροντίζει να του κλείνει διαδικτυακά ερωτικά ραντεβού! Όταν όμως θα γνωρίσει τον Ρέι, έναν όμορφο, μυστηριώδη μηχανόβιο, από τη μια στιγμή στην άλλη ο Κόλιν θα βρεθεί σε μία σχέση που ποτέ δεν είχε φανταστεί. Μια σχέση απόλυτης υποταγής, που φαίνεται να αρέσει στον Κόλιν ο οποίος εκτελεί χωρίς να βαρυγκομά τις εντολές του Ρέι. Φαίνεται μάλιστα ότι όλη αυτή η κατάσταση του προσφέρει ιδιαίτερη ηδονή. Και ενώ ο νεαρός εξερευνά και επεκτείνει τη σεξουαλικότητά του, οι γονείς του δεν βλέπουν με καλό μάτι τη σχέση του. Όταν μια μέρα δειλά-δειλά ζητά από τον Ρέι λίγη τρυφερότητα κι ο τελευταίος του την αρνηθεί, ο Κόλιν θα ξεσπάσει.
«Pillion» που σημαίνει αυτόν που κάθεται στο πίσω κάθισμα της μηχανής, είναι ο τίτλος της ταινίας του Χάρι Λάιτον, που αποτελεί και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.
Ο σκηνοθέτης καταπιάνεται με ένα ιδιαίτερο θέμα. Την σαδομαζοχιστική γκέι σχέση δύο ανδρών! Αυτό από μόνο του μοιάζει -και είναι- προκλητικό. Όμως ο Λάιτον προσπαθεί, με αφορμή αυτή τη σχέση, να ανιχνεύσει τα όρια. Τα όρια της ελευθερίας του Ρέι, που δεν θέλει κανέναν να κοιμάται στο κρεβάτι του, ούτε να δίνει λογαριασμό στο τι κάνει, και τα όρια της ανοχής του Κέβιν, που υποτάσσεται σεξουαλικά σαν υπνωτισμένος αλλά περιμένει και κάτι περισσότερο. Η σχέση κλονίζεται όταν οι δυο εραστές θα δείξουν ότι μπορούν να δώσουν κάτι περισσότερο, αλλά δεν είναι έτοιμοι να το κάνουν. Και ιδίως ο ασυμβίβαστος Ρέι.
Με λιτή σκηνοθεσία και αφοπλιστική αμεσότητα, ο Χάρι Λάιτον προκαλεί. Βέβαια δεν φαίνεται να είναι αυτήν η πρόθεσή του αλλά περισσότερο θέλει να αναδείξει μία άλλη εκδοχή ανθρωπίνων σχέσεων που μπορεί να ξενίζει και να ενοχλεί τη μικροαστική μας μακαριότητα, αλλά υπάρχει. Ακόμη και οι τολμηρές σεξουαλικές σκηνές δεν περισσεύουν, αλλά χρειάζονται για να ειπωθεί αυτό που θέλει να πει ο σκηνοθέτης. Επειδή για μερικά πράγματα δε χωρούν μισόλογα.
Σκέφτομαι πώς θα ήταν εάν η ίδια ιστορία δεν είχε για ήρωες δύο άνδρες σε μία S/M γκέι σχέση, αλλά ένα «κανονικό» ζευγάρι σε μία σχέση που ο ένας συμπεριφέρεται στην άλλη κυριαρχικά (όχι S/M), αλλά εκείνη τον αγαπά και αποζητά την τρυφερότητά του! Δεν σας φαίνεται μελό;
Στ’ άρματα, στ’ άρματα…
Ο Λευτέρης Ηλιάκης (1924-2017) καταθέτει τις μνήμες του και μας ξεναγεί στους τόπους του αγώνα, στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Τον προμαχώνα της αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εναντίον των ναζί αλλά και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) το 1946 στον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο.
Στο ντοκιμαντέρ του Αλέξανδρου Παπαθανασίου «Λευκά Όρη», ο αδάμαστος αγωνιστής της εθνικής αντίστασης και της δημοκρατίας Λευτέρης Ηλιάκης στέκεται αγέρωχος μπροστά στην κάμερα για να δώσει την πολύτιμη μαρτυρία του. Για χρόνια ο Παπαθανασίου κατέγραφε τον γέρο-αντάρτη και μαζί με την προσωπική μαρτυρία του και τη βιωματική διάσταση αυτής της μαρτυρίας, αναφέρεται και στο ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο της εποχής.
Ο Ηλιάκης μιλά για γεγονότα αλλά πάνω απ’ όλα μιλά για τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν: Βαγγελιώ Κλάδου, Γεωργία Σκευάκη, Γιώργης Τσομπανάκης, Σταμάτης Μποράκης, Μαρία Μποράκη, Γιώργης Κοδέλας, Θόδωρος Βίγλης ή Βιγλοθοδωρής.
Ο Λευτέρης Ηλιάκης έζησε στη φυλακή ως πολιτικός κρατούμενος από το 1951-1963 και από το 1967-1974. Και για αυτά τα χρόνια έχει πολλά να μας πει, όπως και ο συγκρατούμενός του Γιώργος Μωραΐτης.
Το έχω γράψει και το ξαναγράφω. Τέτοια ντοκιμαντέρ, όπως τα «Λευκά Όρη», είναι πολύτιμα για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Και γίνονται πολυτιμότερα στις περίεργες εποχές που ζούμε και που κάποιοι επιχειρούν να αναθεωρήσουν την Ιστορία.
Ο Παπαθανασίου, χρησιμοποιεί πλούσιο και σπάνιο αρχειακό υλικό ενώ παρεμβαίνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης για να συμπληρώσει με τις γνώσεις του την αφήγηση του Λευτέρη Ηλιάκη.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Οικογένεια προς ενοικίαση» (Rental family), της Χικάρι: Ένας αμερικανός ηθοποιός αγωνίζεται να βρει έναν σκοπό στη ζωή του, όταν του προτείνεται μια άκρως ασυνήθιστη δουλειά: να εργαστεί για μια ιαπωνική εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών», υποδυόμενος οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους. Καθώς βυθίζεται στον κόσμο των πελατών του, αρχίζει να δημιουργεί γνήσιους δεσμούς μαζί τους που καθιστούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ «παράστασης» και πραγματικότητας.
«Θανάσιμη απειλή» (Cold storage) του Τζόνι Κάμπελ: Όταν ένας εξαιρετικά μεταδοτικός, μεταλλασσόμενος μύκητας δραπετεύει από μια σφραγισμένη εγκατάσταση, δύο νεαροί υπάλληλοι, μαζί με έναν πράκτορα βιοτρομοκρατίας, πρέπει να επιβιώσουν για να σώσουν την ανθρωπότητα από την εξαφάνιση, καθώς ο μικροοργανισμός εξαπλώνεται και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του.
«Το σφύριγμα του θανάτου» (Whistle) του Κορίν Χάρντι: Μια αταίριαστη ομάδα ανυποψίαστων μαθητών λυκείου ανακαλύπτει ένα αρχαίο καταραμένο αζτεκικό αντικείμενο. Η παρέα με τρόμο αντιλαμβάνεται ότι φυσώντας το και ακούγοντας τον τρομακτικό ήχο που εκπέμπει, καλούν κοντά τους τους μελλοντικούς τους θανάτους.
«Άρκο» (Arco) του Ούγκο Μπιενβενού: Το 2075, η 10χρονη Ίρις βλέπει ένα αγόρι να πέφτει από τον ουρανό. Είναι ο Άρκο και έρχεται από το μέλλον! Η Ίρις θέλει να τον βοηθήσει να επιστρέψει αλλά υπάρχουν και τρεις μυστηριώδεις άνδρες που τον κυνηγούν.
«Καρό Νίντζα 3» (Ternet Ninja 3) του Θορμπγιόρν Κριστόφερσεν και του Άντερς Μάτεσεν: Ο Άλεξ χάνει το ενδιαφέρον του για τις αποστολές κι αυτό προκαλεί ένταση με τον Καρό Νίντζα. Στο μεταξύ μια κρυφή απειλή βγαίνει στην επιφάνεια.
