Η άγνωστη ιστορία του Αντόν Ράαμπ που αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα
 
Με μια φευγαλέα θητεία στις όχθες του Βιλαίν, ο Άντον Ράαμπ δεν είναι ο πιο γνωστός παίκτης που έχει αγωνιστεί με τη Ρεν και τη Ναντ. Αλλά η μυθιστορηματική του ζωή, που σημαδεύτηκε από τον αντιναζιστικό ακτιβισμό του, ήταν το αποτύπωμα του.

Γεννημένος στη Φρανκφούρτη το 1913, ο Άντον Ράαμπ προερχόταν από εργατική οικογένεια. Ο πατέρας του επέστρεψε σπίτι σημαδεμένος από την εμπειρία του στα χαρακώματα και τη σφαγή του πολέμου. Ωστόσο, η ζωή της οικογένειας δεν ήταν καθόλου ειδυλλιακή. Στην ακραία φτώχεια της οικογένειας προστέθηκε η επαναλαμβανόμενη βία του αλκοολικού πατέρα του εναντίον της μητέρας του Άντον.

Εργάστηκε επίσης ως χτίστης σε εργοτάξια και, επηρεασμένος από τον θείο του, εντάχθηκε στο KPD, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, το 1931. Εκείνη την εποχή, οι μάχες στους δρόμους με τους Ναζί ήταν συχνά βίαιες. Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 επιτάχυνε τις διώξεις των κομμουνιστών. Το KPD απαγορεύτηκε γρήγορα και οι κύριοι ηγέτες του, συμπεριλαμβανομένου του Ερνστ Τέλμαν, φυλακίστηκαν. Το κόμμα στη συνέχεια πέρασε στην παρανομία και πολλοί από τους ακτιβιστές του στάλθηκαν στα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μεταξύ 1933 και 1935, αρκετές χιλιάδες συνελήφθησαν από την Γκεστάπο και καταδικάστηκαν. Ανάμεσά τους ήταν ο Άντον Ράαμπ, ο οποίος άρχισε να αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες εντός του παράνομου KPD. Συνελήφθη και βασανίστηκε τον Απρίλιο του 1935 και καταδικάστηκε επτά μήνες αργότερα σε τρεισήμισι χρόνια φυλάκιση για «εσχάτη προδοσία».

Μετά από δύο χρόνια βασανισμού στις ναζιστικές φυλακές, κατάφερε να δραπετεύσει το 1937 και να διασχίσει τα γαλλικά σύνορα. Σε μια εποχή που δεν ήταν καλή ιδέα να είσαι Γερμανός, και όταν το να είσαι κομμουνιστής ήταν ακόμα λίγο ύποπτο, έπρεπε να βρει υποστήριξη. Το ποδόσφαιρο θα τον βοηθούσε. Από ένστικτο επιβίωσης και ίσως από μια προτίμηση για επικές ιστορίες, αφηγήθηκε τις περιπλανήσεις που εξηγούσαν την παρουσία του: την απόδρασή του από το φρούριο του Κάσελ, που έμοιαζε με Μόντε Κρίστο, την άρνησή του να κάνει τον επίσημο χαιρετισμό του Χίτλερ πριν από έναν διεθνή αγώνα μπροστά σε 45.000 άτομα. Σιγά σιγά, έπλεξε τον θρύλο του. «Ήταν αφηγητής, και στις ιστορίες του, υπήρχε μερικές φορές μια πινελιά από το “The Great Walk”», παραδέχτηκε ο Ντενί Ρου στην ιστοσελίδα «La Maison Jaune».

Βγήκε από τη φυλάκισή του πολύ εξασθενημένος σωματικά και έχοντας χάσει περίπου δεκαπέντε κιλά. Στη Γαλλία, εγκαταστάθηκε γρήγορα στην πρωτεύουσα, όπου συνέχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα υπογράφοντας με την CA Paris, η οποία τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Αν και αρχικά προοριζόταν για την αναπληρωματική ομάδα, έπαιξε μερικούς αγώνες στην πρώτη κατηγορία, αφήνοντας εντυπωσιασμένους τους Παριζιάνους δημοσιογράφους. Το 1938 εντάχθηκε στη Ναντ με αντάλλαγμα μια θέση ως σχεδιαστής στην εταιρεία δημοσίων έργων Dodin. Ο ιστότοπος «Treillières au fil du temps», ο οποίος παρουσιάζει ένα λεπτομερές προφίλ του, αναφέρει ότι «ο άνθρωπος εντυπωσιάζει με τον αθλητισμό του, την ευφυΐα του παιχνιδιού του και τις ανθρώπινες ιδιότητές του, που τον κάνουν αγαπητό σε όλους».

Μετά τη μετακίνησή του στη Nantes, έγινε βασικός παίκτης στην περιφερειακή ομάδα Loire-Inférieure. Η ιδιότητά του ως ξένου στο πλαίσιο του επικείμενου πολέμου δεν του επέτρεψε να διατηρήσει τη δουλειά του στην πόλη Dukes. Έφυγε για τη Ρεν, περίπου εκατό χιλιόμετρα βόρεια, για να εγγραφεί στην Stade Rennais Université Club, η οποία προβιβάστηκε στην D1. Έπαιξε τον πρώτο του φιλικό αγώνα με την Ρεν στις 12 Ιουνίου 1939, εναντίον της Ρουέν. Ο Τύπος της εποχής δεν ήταν ευγενικός μαζί του. Στο Ouest-Eclair, ο τοπικός αντιδραστικός τύπος δεν μάσησε τα λόγια του. Ο δημοσιογράφος τον έκρινε «δυσάρεστο» όταν δεν τον περιέγραψε ως «λεμφοπαθή». Τον είδαν ξανά δύο μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα προθέρμανσης στο Parc des Sports εναντίον της Elektromos Budapest και στη συνέχεια ενός άλλου εναντίον του St-Nazaire.

Κατά τη διάρκεια της ήττας με 3-2 από την Ουγγαρία, ο Ράαμπ έπαιξε ένα ημίχρονο ως φουλ μπακ και, σύμφωνα με τον Τύπο, έδειξε ιδιότητες που χρειάζονταν βελτίωση. «Είναι ακόμα λίγο αρχάριος, αλλά ένας αρχάριος με τη φυσική ικανότητα να γίνει μάστερ», έγραφε το ρεπορτάζ του αγώνα. Θύμα της απόφασης των γαλλικών αρχών να εγκλείσουν Γερμανούς και Αυστριακούς πρόσφυγες στο στρατόπεδο Meslay-du-Maine στο Mayenne, ο εν λόγω «αρχάριος» ήταν ήδη 26 ετών και θα αναγκαζόταν για άλλη μια φορά να αποσυρθεί, χωρίς να έχει παίξει ούτε έναν επίσημο αγώνα με τα κόκκινα και τα μαύρα. Επέστρεψε κρυφά στη Νάντη, για να μείνει με την αρραβωνιαστικιά του. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με προπαγανδιστικές δραστηριότητες που στόχευαν στην ενίσχυση του ηθικού των Γερμανών στρατιωτών, χρησιμοποιώντας φυλλάδια υπογεγραμμένα από μια «Επαναστατική Επιτροπή Γερμανών Στρατιωτών», της οποίας ήταν το μοναδικό μέλος!

Ο Ράαμπ εγκατέλειψε οριστικά τον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου τη δεκαετία του 1960. Αργότερα άνοιξε το δικό του κατάστημα αθλητικών ειδών στο κέντρο της Νάντης. Στην υιοθετημένη πόλη του απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2006, σε ηλικία 93 ετών, πολύ πριν αναγνωριστεί επίσημα στη Γερμανία ο αντιναζιστικός ακτιβισμός του. Μόλις το 2022 ανεγέρθηκε ένα αναμνηστικό “Stolperstein” μπροστά από το σπίτι που διέμενε στην περιοχή Niederrad της Φρανκφούρτης πριν από τη σύλληψή του το 1935.