Ο επιτελικός ρόλος του «θείου» Αλέκου

Στη στήλη της περασμένης βδομάδας, το θέμα που μας απασχόλησε ήταν ο ρόλος του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει. Είχαμε επισημάνει τις μεγάλες υποχωρήσεις στις πολιτικές θέσεις, στην κινηματική και ριζοσπαστική φυσιογνωμία που είχε παλιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον πλήρη έλεγχο του κόμματος από την ηγετική του ομάδα και κατ’ επέκταση από το κυβερνητικό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Επίσης, η εσωκομματική δημοκρατία, η οποία είχε πληγεί βάναυσα το περασμένο καλοκαίρι με τις μνημονιακές επιλογές ερήμην των οργάνων, αποτελεί καθοριστικό ζητούμενο και βαθύ τραύμα, κυρίως για ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό. Δυστυχώς, λοιπόν, η ύψιστη έκφραση της εσωκομματικής δημοκρατίας, το συνέδριο, φαίνεται να αποτελεί ταμπού για τον ΣΥΡΙΖΑ κι η αναγκαία διεξαγωγή του συνεχώς παρατείνεται προς ένα άδηλο μέλλον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μνημειώδεις απαντήσεις, για το συγκεκριμένο θέμα, του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη, σε συνέντευξή του στην περασμένη «Εποχή». Στις επίμονες ερωτήσεις για το πότε και με ποιες διαδικασίες θα γίνει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ο «θείος» Αλέκος έδειξε εκπληκτικές δυνατότητες καταστροφικού ποδοσφαίρου, πώς δηλαδή πετάς συνεχώς τη μπάλα στην κερκίδα για να περάσει ο χρόνος και να λήξει υπέρ σου το παιχνίδι.
Τον Αλέκο Φλαμπουράρη τον γνωρίζαμε παλιά, από το ΚΚΕ εσωτερικού. Πάντα επώνυμο στέλεχος αλλά όχι σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, δεν ακολούθησε τη σοσιαλδημοκρατική κατρακύλα της Ε.ΑΡ. μετά τη διάσπαση του κόμματος αλλά εντάχθηκε αργότερα στον Συνασπισμό μαζί με άλλα στελέχη που πρωταγωνιστούν τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτικός χαμηλών τόνων στο προσκήνιο με, ταυτόχρονα, έντονη συμμετοχή στο παρασκήνιο, στις πολιτικές επαφές και στη χάραξη της στρατηγικής του κόμματος. Πριν λίγο καιρό, η τυχαία(;) παρουσία του δίπλα στον πρόεδρο της ΑΕΚ στην κερκίδα των επισήμων του γηπέδου, σηματοδότησε την πολιτική νομιμοποίηση ενός «σκοτεινού» μεγαλοεπιχειρηματία που αγόρασε κοψοχρονιά τον ΟΠΑΠ από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και προκαλεί με τον βλαχοτσαμπουκά του θεούς και δαίμονες. Είναι άξιο απορίας πώς ένας έμπειρος αριστερός πολιτικός αβαντάρει με την παρουσία του τον ίδιο ποδοσφαιρικό παράγοντα που με τους φουσκωτούς του τρομοκρατούσε τους πολίτες και τη δημοτική αρχή της Νέας Φιλαδέλφειας για να επιβάλλει την κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ με το χαρακτηριστικό όνομα «Αγία Σοφία». Κι όπως μαθαίνουμε, σιγά-σιγά, το τοπικό κίνημα για την υπεράσπιση του Άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας παραγκωνίστηκε κι άνοιξε ο δρόμος για τις οικοδομικές άδειες του γηπέδου.
Έτσι λοιπόν, από έναν, εξ απορρήτων, «άνθρωπο του προέδρου» όπως ο θείος Αλέκος μάθαμε ότι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έχει σταλεί στις καλένδες. Τα επιχειρήματα ευφάνταστα και μεταμοντέρνα: «Για πρώτη φορά στην Ευρώπη έχουμε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Πρέπει τώρα να δούμε το ρόλο του κόμματος σε σχέση με την κυβέρνηση και την κοινωνία…Το συνέδριο πρέπει να είναι αποδοτικό και να αποτελέσει σταθμό στη νέα φάση που βρισκόμαστε…». Και φυσικά κανένα χρονοδιάγραμμα για το συνέδριο που έχει ήδη αναβληθεί δυο φορές. Ωραία λόγια ή αλλιώς «λογάρες», όπως λένε και στο χωριό μου, που τις προβάλεις για να αποσιωπήσεις την απάντηση. Γιατί, δυστυχώς, η απάντηση όσο κι αν αποκρύπτεται είναι φανερή: τώρα η αριστερά κυβερνάει, υπάρχουν τεράστια ανοιχτά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν και σεις ζητάτε συνέδριο, όπως ζητούσατε και το φθινόπωρο μετά το 3ο μνημόνιο; Το συνέδριο είναι περιττή πολυτέλεια για ένα κόμμα εξουσίας, όπου οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται γρήγορα κι αποφασιστικά από ένα έμπειρο επιτελείο κι ο ρόλος του κόμματος είναι απλά να τις υλοποιεί!
Ο δικηγόρος του διαβόλου