«Μην πετάξεις τίποτα»
Η μικρή Μαρία ζει με τη μητέρα της Σίνθια σε ένα σπίτι που είναι γεμάτο από άχρηστα αντικείμενα συγκεντρωμένα από τα σκουπίδια. Θεωρεί ότι προσφέροντάς τα στην κόρη της επιβεβαιώνει την αγάπη και την αφοσίωσή της. Η Μαρία όμως θέλει μια κανονική ζωή όπως όλοι οι άνθρωποι. Όμως η μεγάλη αγάπη που τρέφει για τη μητέρα της την κάνει να υπομένει την όλη κατάσταση.
Μετά από κάποιο ατύχημα που θα συμβεί μέσα στο σπίτι και θα έρθει στην επιφάνεια το σκουπιδαριό που επικρατεί, η Μαρία θα υιοθετηθεί από τη Μισέλ, μια τρυφερή γυναίκα, η οποία μπορεί να της προσφέρει ένα φυσιολογικό σπίτι και μια κανονική ζωή. Έφηβη πλέον, η Μαρία συναναστρέφεται με την κολλητή της φίλη Λαρέιμπ, ένα κορίτσι κουρδικής καταγωγής. Λίγο μετά το τέλος του σχολείου, θα επισκεφθεί τη Μισέλ και θα φιλοξενηθεί εκεί μέχρι να βρει σπίτι και να μείνει με τη μνηστή του, ο Μάικλ. Ένας 30χρονος άνδρας που είχε βοηθηθεί παλιά από τη Μισέλ, η οποία είχε αναλάβει την αναδοχή του για ένα 6μηνο. Όμως η παρουσία του Μάικλ θα πυροδοτήσει τις αναμνήσεις της Άννα από τα παιδικά της χρόνια και τη ζωή με την ψυχωσική μητέρα της.
Η Λούνα Κάρμουν σκηνοθετεί το «Μην πετάξεις τίποτα» (Hoard), που είναι η πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους. Παρόλα αυτά δεν διστάζει να βουτήξει στα βαθιά, επιλέγοντας τη μη συμβατική αφήγηση. Είναι άλλοτε η παρούσα πραγματικότητα, άλλοτε η φαντασία, άλλοτε οι εφιάλτες και άλλοτε οι μνήμες του παρελθόντος που εμπλέκονται για να αφηγηθούν την ιστορία μιας δύσκολης ενηλικίωσης.
Η εξελισσόμενη σχέση μεταξύ της Μαρία και του Μάικλ βυθίζεται μέσα στη θλίψη που κουβαλούν η κοπέλα αλλά και ο νέος άνδρας. Μια σχέση αλλόκοτη, αρρωστημένη που φέρνει στην επιφάνεια απωθημένα από το παρελθόν. Η θλίψη μετατρέπεται σε νοσταλγία, η Άννα μοιάζει με ναρκομανή που ξανακυλά μετά από χρόνια καθώς επιστρέφει στο ρακοσυλλεκτικό της παρελθόν κι αναζητά την αγάπη της μητέρας της. Τελικά πού θα οδηγήσει όλο αυτό; Θα λυτρωθεί από τη θλίψη; Θα καταφέρει να ισορροπήσει ή θα βυθιστεί στην οικογενειακή της ψύχωση;
Με αρκετές επιρροές από το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς, η 28χρονη Αγγλίδα σκηνοθέτρια σκηνοθετεί έχοντας άγνοια κινδύνου. Χρησιμοποιεί κοντινά πλάνα και κάμερα στο χέρι δίνοντας έτσι την αίσθηση της συμμετοχής στο θεατή, που νομίζει ότι βρίσκεται μέσα στους χώρους δράσης. Στ’ αλήθεια η προσπάθεια και το θάρρος της είναι αξιέπαινα. Οι σκηνές είναι κινηματογραφημένες με ρεαλισμό, ωμό ρεαλισμό! Οι ερμηνείες της Σάουθρα λάιτφουτ Λιόν και του Γιόζεφ Κουίν είναι ιδανικές και μάλιστα «δένουν» πολύ καλά μεταξύ τους. Το ίδιο και η Χάιλι Σκουάιρς στον απαιτητικό ρόλο της Σίνθια.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα αληθινό διαμάντι αλλά η Κάρμουν προδώθηκε από την υπερβολική αυτοπεποίθησή της. Όχι, δεν θέλω να απαξιώσω την ταινία, αντίθετα. Μιλάμε για μια εξαιρετική δουλειά που όμως δεν αποφεύγει την υπερβολή της αμηχανίας και του πλατειασμού που κουράζει το κοινό.
Ένας ακαταπόνητος εργάτης του σινεμά
«Νίκος Καβουκίδης, η δύναμη της εικόνας»
Γεννήθηκε στην Κοκκινιά, μια γειτονιά προσφύγων και αριστερών. Ο πατέρας του Γιάννης Καβουκίδης συνεργάστηκε με τον Πέτρο Τατασόπουλο στην ταινία «Κοινωνική σαπίλα» (1932). Ο Νίκος Καβουκίδης από τα 15 του μπαινόβγαινε στη Φίνος Φιλμ, ακολουθώντας τον πατέρα του που ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του ελληνικού σινεμά. Έτσι αγάπησε τον κινηματογράφο και κυρίως την κάμερα. Ξεκίνησε από βοηθός οπερατέρ και μοντέρ, ενώ για δασκάλους είχε τον Φιλοποιμένα Φίνο και τον Ντίνο Κατσουρίδη. Μάλιστα ο ίδιος ο Φίνος, βλέποντας το ταλέντο του, φρόντισε να τον στείλει στην Ιταλία για να σπουδάσει διεύθυνση φωτογραφίας. Στα 20 χρόνια του γύρισε την πρώτη ταινία, το ντοκιμαντέρ «Ανέβασμα στα Καλάβρυτα». Έχει συνεργαστεί ως μοντέρ και διευθυντής φωτογραφίας με πολλούς γνωστούς σκηνοθέτες του παλιού αλλά και του νέου ελληνικού κινηματογράφου, όπως: Αλέκος Σακελλάριος, Ντίνος Δημόπουλος, Γιάννης Δαλιανίδης, Νίκος Κούνδουρος, Μιχάλης Κακογιάννης, Παντελής Βούλγαρης, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Ντίμης Δαδήρας, Βαγγέλης Σερντάρης, Χρήστος Σιοπαχάς, Νίκος Τζήμας, Γιώργος Κατακουζηνός, Αντώνης Κόκκινος, Ροβήρος Μανθούλης, Τάσος Ψαρράς και πολλοί άλλοι. Έχει σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ και η δουλειά του, ως διευθυντή φωτογραφίας, έχει βραβευτεί πολλές φορές.
Αυτά και άλλα πολλά μαθαίνουμε βλέποντας το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Μενέλαου Κυρλίδη «Νίκος Καβουκίδης, η δύναμη της εικόνας». Ο ίδιος ο Καβουκίδης, ένας ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος στον χώρο του σινεμά, αφήνει τη θέση του πίσω από την κάμερα και στέκεται μπροστά της για να αφηγηθεί τη γοητευτική ιστορία της ζωής του που μοιάζει να είναι η συναρπαστική ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει πλούσιο οπτικό υλικό από ταινίες στις οποίες δούλεψε ο Καβουκίδης, τον ίδιο να μιλά και να ξεδιπλώνει τη ζωή του και μαρτυρίες τρίτων που μιλούν γι’ αυτόν. Ανάμεσά του είναι ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Αρβανίτης, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Νίκος Αλευράς, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Κι όλα αυτά δένουν μεταξύ τους για να αποτελέσουν στο τέλος ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο.
Νομίζω ότι ο Μενέλαος Κυρλίδης γυρίζοντας αυτήν την ταινία ξεπλήρωσε ένα χρέος εκ μέρους ολόκληρης της ελληνικής κινηματογραφικής κοινότητας, απέναντι σε έναν άνθρωπο που αγάπησε το σινεμά, αφιέρωσε τη ζωή του σ’ αυτό και φρόντισε να μεταδώσει τις γνώσεις του και σε νέες γενιές κινηματογραφιστών.
