Ο Χορστ Ζεεχόφερ παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα το περιβόητο σχέδιο του για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα το περασμένο διάστημα και κυρίως σαν να μην υπάρχει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην κυβέρνηση, το οποίο στα χαρτιά διαφωνεί με αρκετές από τις ιδέες του υπουργού Εσωτερικών, αλλά μάλλον κανείς δεν το παίρνει στα σοβαρά. Κυνικός, κακότροπος, πολιτικά άξεστος και ακραία συντηρητικός ο βαυαρός εκπρόσωπος της σκληρής δεξιάς θύμισε σε πολλούς ένα κακέκτυπο του Τραμπ και έκανε κάποιους σχολιαστές να αναρωτηθούν: ως πού μπορεί να πάει μια κυβέρνηση Μέρκελ, που περιέχει στη σύνθεσή της το «γερμανό Ντόναλντ»; Πάντως η καγκελάριος τα… άκουσε αυτή την εβδομάδα και από τον original Ντόναλντ, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, για την «ειδική σχέση» του Βερολίνου με τη Μόσχα.
Του Δημήτρη Σμυρναίου
Οι γερμανοί μικροαστοί δάκρυσαν συγκινημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους, παρακολουθώντας τη θετική εξέλιξη, που είχε για τα 12 παιδιά το δράμα στη σπηλιά της Ταϋλάνδης. Όλοι, ανεξαιρέτως κοινωνικής τάξης, ακόμα και αυτοί που φέτος θα κρατήσουν στη ντουλάπα τα πέδιλα και τα καλτσάκια των διακοπών, γιατί ο προϋπολογισμός τους απλά δεν βγαίνει για ένα ταξίδι στον ηλιόλουστο Νότο, και οι οποίοι σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία αυξήθηκαν ξανά.
Γι’ αυτόν που δεν χρειάστηκε να κλάψουν, γιατί τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης δεν τους τον «σέρβιραν» στο βραδινό πιάτο των ειδήσεων, ήταν ο 23χρονος Αφγανός, που αυτοκτόνησε μετά την απέλασή του από τη Γερμανία και την επιστροφή στην «πατρίδα» του. Ήταν ένας από τους 69 που στάλθηκαν πίσω την ημέρα των 69ων γενεθλίων του υπουργού Εσωτερικών Χορστ Ζεεχόφερ, μια αριθμητική σύμπτωση για την οποία ο νεοδεξιός λαϊκιστής δήλωσε ιδιαίτερα υπερήφανος, παρουσιάζοντας και το περιβόητο «Μάστερπλαν», το σχέδιό του για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού/προσφυγικού, που παραλίγο να διαλύσει πριν από δύο εβδομάδες την κυβέρνηση.
Περιττό να πει κανείς ότι στον πυρήνα του βρίσκεται η αποτροπή των προσφύγων από την είσοδο στη Γερμανία και η αποστολή στις πρώτες χώρες υποδοχής όσων τα καταφέρνουν να φτάσουν ως εκεί. Σε αυτό το μήκος κύματος θα κινηθεί από δω και πέρα ο Ζεεχόφερ και η «παρέα» του, αν και παραμένει αβέβαιο το ότι έτσι θα καταφέρουν να πλησιάσουν στις 14 Οκτωβρίου την «υποχρέωση» της απόλυτης πλειοψηφίας. Είναι σίγουρο ότι στις περίπου 90 ημέρες που απομένουν ως τότε, οι τόνοι κατά των «ξένων» θα ανέβουν ξανά και τα ασφαλή σύνορα θα αποτελέσουν τη σημαία που θα διεκιδικήσουν δεξιά και ακροδεξιά. Όπως και είναι σίγουρο ότι το δράμα στις τάξεις της Χριστιανοδημοκρατίας θα κορυφωθεί μετά από ένα «μη επιθυμητό» αποτέλεσμα στις εκλογές αυτές. Οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές διαρρέουν ότι σκέφτονται να σχηματίσουν κομματικές δομές και στα υπόλοιπα κρατίδια της χώρας. Οι Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ σκέφτονται φωναχτά για το αν θα πρέπει να δηλωθούν ως ανεξάρτητο κόμμα και στη Βαυαρία. Κατά τα άλλα, στην κυβέρνηση στο Βερολίνο «έχουν μια ωραία ατμόσφαιρα».
Η δίκη του αιώνα
Δύο μέρες μετά την «αποκάλυψη» του πολύκροτου σχεδίου Ζεεχόφερ ολοκληρωνόταν η «δίκη του αιώνα», που κράτησε πέντε χρόνια και αφορούσε τα εγκλήματα της ακροδεξιάς τρομοκρατικής οργάνωσης NSU κατά αλλοδαπών, ανάμεσά τους και ενός Έλληνα. Η βασική κατηγορούμενη Μπεάτε Τσέπε καταδικάστηκε σε ισόβια, αλλά το ανατριχιαστικό δεν ήταν οι σχετικά ήπιες ποινές για κάποιους συγκατηγορούμενούς της. Για όσους παρακολούθησαν από κοντά τη μακροχρόνια αυτή διαδικασία, ήταν το γεγονός ότι ο σπόρος της ακροδεξιάς είναι τελικά πολύ εύκολο να φυτρώσει στη χώρα και να μετατρέψει κάποιους πολίτες με «πατριωτικές» ιδέες σε φανατικούς εθνικιστές και τελικά ακόμα και σε ενεργούς δολοφόνους. Και αυτό δεν είναι φυσικά ένα πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να λύσει η Δικαιοσύνη. Όπως δεν θα μπορούσαν οι δικαστές να απαντήσουν και σε μια σειρά άλλες απορίες, όπως για παράδειγμα σχετικά με τη χαλαρότητα, που οι μυστικές υπηρεσίες και οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας αντιμετώπισαν επί σειρά ετών τη δράση ακροδεξιών δολοφονικών ταγμάτων εφόδου. Η δίκη αυτή έδειξε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στη χώρα που η Ανγκέλα Μέρκελ επιμένει ότι όλα βαίνουν καλώς. Αλλά τα «παραδοσιακά» κόμματα αρνούνται να το δουν. Προσπαθούν τελευταία, όπως κραυγαλέα δείχνει η περίπτωση των Χριστιανοκοινωνιστών του Ζεεχόφερ, να καλοπιάσουν το φίδι πιστεύοντας ότι έτσι αυτό θα σταματήσει να δαγκώνει. Μόνο που αυτό αφήνει παντού καινούρια αβγά…
Οι βολές του πραγματικού Ντόναλντ
Όσο για τους Σοσιαλδημοκράτες, αυτοί έχουν πλέον αποδεχτεί το ρόλο του κομπάρσου της κυβέρνησης και παρατηρούν με τρόμο τα ποσοστά τους να …συναγωνίζονται εκείνα της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Ενός κόμματος που, παρεμπιπτόντως, διατηρεί άριστες σχέσεις με τη Μόσχα, όπως άλλωστε και μια σειρά εθνικιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι μια καλή υπενθύμιση για όσους ξαφνιάστηκαν από τις αποκαλύψεις για το ρόλο ρώσων διπλωματών σε σχέση με το Μακεδονικό. Είναι πάντως και αυτός ένας πονοκέφαλος για τη Μέρκελ, πολύ σημαντικότερος ίσως από τα τερτίπια του «επαρχιώτη» Ζεεχόφερ. Οι βολές του άγαρμπου Ντόναλντ Τραμπ για την ειδική σχέση της Γερμανίας με τη Μόσχα μπορεί να ξεπέρασαν τα συνήθη διπλωματικά ειωθότα, αλλά δεν είναι εντελώς αβάσιμες. Με λίγα λόγια η Μέρκελ πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να διατηρήσει την κληρονομιά Σρέντερ, που φρόντισε να της αφήσει «πεπραγμένα» σε ό,τι αφορά τις ρωσογερμανικές μπίζνες, και από την άλλη στην προσπάθεια να αναχαιτίσει τις προσπάθειες ρωσικών εθνικιστικών κύκλων, που προσπαθούν συστηματικά να την υποσκάψουν, ενισχύοντας πολιτικούς όπως ο ηγέτης της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» Αλεξάντερ Γκάουλαντ. Η υπόθεση αυτή παραμένει σκοτεινή και είναι άγνωστο πόσο τελικά θα επηρεάσει τις εξελίξεις των επόμενων ετών, όχι μόνο εσωπολιτικά στη Γερμανία, αλλά συνολικά στην Ευρώπη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις, έτσι κι αλλιώς, ταραγμένες σχέσεις με τη Ρωσία.
