Έχουν περάσει δεκαπέντε μέρες από τον επεισοδιακό αποκλεισμό του Στ. Κασσελάκη από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που θα επικύρωνε τις υποψηφιότητες για την εκλογή προέδρου του κόμματος και μία εβδομάδα από την ανάδειξη του Σ. Φάμελλου στη θέση του νέου προέδρου, αλλά δεν έχουμε την παραμικρή ένδειξη ότι είτε το πρόσφατο συνέδριο, είτε όποιο πολιτικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ λειτουργεί στοιχειωδώς, είχε την πρόθεση να δώσει μια πολιτική εξήγηση για την κρίση στην οποία οδηγήθηκε αυτό το κόμμα και τις αιτίες της, καθώς και μια κατάθεση πολιτικών προθέσεων για την αντιμετώπισή τους και τη χάραξη κάποιας νέας γραμμής πλεύσης.
Βαθιά κρίση, μηδενική πολιτική αποτίμηση
Η εντύπωση που δημιουργείται στην κοινή γνώμη, είναι ότι η ηγεσία τού μέχρι χθες κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θεωρεί ότι το πρόβλημα ήταν η παρουσία του Κασσελάκη, που κάποια στιγμή αποκάλυψε τις πραγματικές του προθέσεις διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και δημιουργίας στη θέση του ενός προσωποπαγούς αρχηγικού κόμματος. Έφυγε, λοιπόν, από τη μέση ο κακός δαίμονας που είχε ρίξει στη δίνη της εσωστρέφειας το κόμμα, και τώρα δεν απομένει παρά να ανασυνταχθούν οι δυνάμεις του, να κληθούν και όσοι απογοητεύτηκαν και έχουν απομακρυνθεί ή έχουν αλλού στραφεί και όλοι μαζί να κτλ, κτλ.… Ορισμένα στελέχη του κόμματος και βουλευτές του που καλούνται να τοποθετηθούν δημόσια για τις εξελίξεις στο κόμμα τους, τονίζουν ότι τώρα, μετά τη λήξη της εσωτερικής σύγκρουσης με τις γνωστές συνέπειες, είναι η ώρα της επιστροφής στην πολιτική. Ωστόσο, μάταια αναζητεί κάποιος ίχνη μιας πολιτικής αποτίμησης για όσα έφεραν το κόμμα στα πρόθυρα της ολοσχερούς διάλυσης.
Γίνεται, όμως, να κάνουν ένα έστω βήμα προς την ανάκτηση μιας στοιχειώδους αξιοπιστίας και την άρθρωση μιας στοιχειωδώς πειστικής ερμηνείας του φαινομένου, χωρίς να εξηγήσουν, έστω στον εαυτό τους, πώς μπόρεσε ένας παντελώς άγνωστος και άγνωστης προέλευσης και αγνώστων προθέσεων να αναδειχθεί με τόση ευκολία στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ; Γίνεται να μην αναρωτηθούν αν υπήρχαν τα ιδεολογικά, πολιτικά και καταστατικά αντισώματα, που θα μπορούσαν να αποτρέψουν αυτές τις εξελίξεις ή μήπως είχε ήδη στρωθεί το έδαφος από πρακτικές που είχαν επικρατήσει πολύ νωρίτερα στο κόμμα και με δική τους ευθύνη; Γίνεται να μην πουν αν χρειάζεται να αλλάξουν κάτι ή αν είναι όλα καλώς καμωμένα;
Ανεύθυνοι και χωρίς πολιτικά επίδικα;
Γίνεται να μην πουν τι ήταν αυτό που τους έκανε να αδρανούν βλέποντας πια τα γεγονότα να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια τους, που τους επέτρεπε να συμμαχούν με τον Κασσελάκη, να του παρέχουν υποστήριξη, να τον διευκολύνουν να ξεφεύγει από κακοτοπιές, να δέχονται αδιαμαρτύρητα την καταπάτηση κάθε έννοιας συλλογικότητας, κάθε ανατροπή πολιτικών θέσεων από τον «αδιαμεσολάβητο» αρχηγό. Και όχι μόνον αυτό, αλλά να σιγοντάρουν και στις γελοίες κατηγορίες εναντίον όσων έγκαιρα (έστω, όχι και τόσο) αντιτάχθηκαν σ’ αυτό τον ξεπεσμό, να μετέχουν λόγω ή έργω ή με την ανοχή στο διασυρμό τους. Πόσο θράσος χρειάζεται να μπορέσουν να σταθούν απέναντί τους πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς να έχουν προβεί στην παραμικρή κίνηση έμπρακτης αναγνώρισης της ευθύνης τους; Προφανώς, όχι με εκείνο το χωρίς περιεχόμενο φτηνό και ανέξοδο μέα κούλπα, αλλά με μια πολιτικά στοιχειοθετημένη κριτική αποτίμηση των καταστροφικών πεπραγμένων τους.
Γίνεται να μην εξηγήσουν ποια είναι τα πολιτικά επίδικα που τους έκαναν, τελικά, να συγκρουστούν τόσο αργά και με τέτοιο τρόπο με τον Κασσελάκη; Ποιο ήταν το δικό του πολιτικό σχέδιο και ποιο το δικό τους; Σε ποια σημεία συνέκλιναν και σε ποια συγκρούστηκαν; Γιατί και η μια και η άλλη πλευρά για ένα κόμμα από την Αριστερά ως το προοδευτικό Κέντρο μιλούσαν. Η με αρχηγική απόφαση στροφή του 2019 προς το Κέντρο εξακολουθεί να αποτελεί την πυξίδα τους; Δεν βλέπουν ή δεν αναρωτιούνται, έστω, για τη σύνδεση της στροφής αυτής με τη σημερινή κατάληξη; Και, τελικά, σκέφτονται να διατυπώσουν κάποτε τους όρους μιας συνεκτικής πολιτικής συμμαχιών απέναντι σε κάθε πολιτική δύναμη για την πολιτική συγκυρία, το άμεσο ή το προσεχές μέλλον; Εκτός αν θεωρούν ότι είναι πολυτέλεια ή ίσως και εμπόδιο στα σχέδια για την «παράταξη της Κεντροαριστεράς».
Κι όλα τα ίδια μένουν…
Γίνεται να μην αποσαφηνίσουν τι ακριβώς συνέβη με την εκλογική νέου προέδρου, με αυτόν τον ίδιο προβληματικό τρόπο, όπου καλείται η βάση (στην πραγματικότητα μια κινούμενη άμμος) να εκλέξει τον ηγέτη της πριν επιλέξει την πολιτική της; Έναντι ποιας πολιτικής προβάλλεται, για παράδειγμα, η πολιτική των
«έξι πυλώνων» που ανέπτυξε ο Π. Πολάκης, ο οποίος απαλλάσσοντας το εκλογικό σώμα από μια δεύτερη εκλογική διαδικασία φρόντισε, ωστόσο, να τονίσει ότι εκπροσωπεί το μισό κόμμα; Υπάρχει προοπτική συμβιβαστικής σύνθεσης, αντιπαλότητας με άγνωστη έκβαση ή μήπως υφίσταται μια ήδη διαμορφωμένη με παλαιότερες αποφάσεις καθοδηγητικών οργάνων πολιτική; Και αν επικαλεστεί κάποιος την τελευταία αυτή εκδοχή, με ποια πειστικά επιχειρήματα μπορεί να την υπερασπιστεί μετά από τόσες ανατροπές που έχουν μεσολαβήσει;
Το σύνθημα «επιστροφή στην πολιτική» είναι βολικό σαν σύνθημα, μόνο που δεν έχει σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Η απουσία οποιουδήποτε δείγματος αναστοχασμού, η απουσία της αίσθησης της ανάγκης για ένα γενικό εκ βάθρων απολογισμό μετά από μια τόσο μεγάλη και βαθιά κρίση, είναι ένδειξη απροθυμίας να θιγούν τα κακώς κείμενα. Η λογική του as usual είναι ο χειρότερος σύμβουλος για κάθε πολιτικό οργανισμό και η πιο απωθητική σύσταση προς τον κόσμο που υποτίθεται ότι απευθύνεται.
