φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)
Το σημερινό σχόλιο ημέρας, το σημερινό editorial της Εποχής είναι επιλεγμένα τα πιο επιδραστικά αποσπάσματα από τις ομιλίες σημαντικών ηγετών του κόσμου από χθες στο Ετήσιο Οικομικό Φόρουμ του Νταβός. Αποσπάσματα από ομιλίες που αλλάζουν τον κόσμο αλλα όχι μόνο
Αυτός ο μετασχημαισμός, του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε, επιταχύνεται. Προμηνύει μια νέα παγκόσμια θεσμική τάξη που μοιάζει πολύ περισσότερο με τον κόσμο των Μεγάλων Δυνάμων που γνωρίσαμε μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά με τις διευθετήσεις που έγιναν έπειτα από αυτόν.
Οι προπολεμικές προετοιμασίες, η προσπάθεια αντικατάστασης του ΟΗΕ μέσω της του “Συμβουλίο της Ειρήνης” που ο Τραμπ δημιούργησε για τη Γάζα και τώρα προσπαθεί να το διευρύνει πλανητικά, η ενδεχόμενη διάλυση του ΝΑΤΟ σε περίπτωση εισβολής στην Γροιλανδία, η ρητορική προσπάθεια της Ευρώπης για ανεξαρτητοποίηση από τις ΗΠΑ μέσω συμφωνιών με την Ινδία, την Mercosur και το όπλο του “εμπορικού μπαζούκα” με το οποίο τις απειλεί οικονομικά, η Κίνα ως υπερασπιστής του παγκόσμιου ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης, ο ειλικρινέστερος ίσως λόγος που έχει εκφωνηθεί ποτέ στο Νταβός από τον Πρωθυπουργό του Καναδά, ο ηγεμονικός λόγος του Μακρόν, οι αντιδράσεις του Ρώσου Υπουργού εξωτερικών Λαβρόφ.
Θα βρείτε επίσης συγκεκριμένα πολυ χρήσιμα και συνοπτικά explainer:
– Ποιές είναι οι τελευταίες απειλές του Προέδρου των ΗΠΑ
– τι είναι το “Συμβούλιο της Ειρήνης” που προωθεί ενάντια στον ΟΗΕ
– τι είναι το εμπορικό μπαζούκα της Ευρώπης
Οι τελευταίες κινήσεις Τραμπ: Απειλές δασμών για τη Γροιλανδία, συνέντευξη τύπου σε λίγες ώρες στο Νταβός
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απείλησε να επιβάλει νέους δασμούς σε οκτώ συμμάχους που αντιτίθενται στις απαιτήσεις του για έλεγχο της Γροιλανδίας.
Σκοπεύει να πλήξει το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και τη Φινλανδία με δασμούς 10% σε «όλα τα αγαθά», αν αντισταθούν στην προτεινόμενη απόπειρά του να ελέγξει τη Γροιλανδία.
Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι δασμοί θα ισχύουν από την 1η Φεβρουαρίου και θα αυξηθούν στο 25% έως την 1η Ιουνίου.
Τι είναι οι δασμοί και πώς λειτουργούν;
Οι δασμοί είναι φόροι στα εισαγόμενα προϊόντα. Συνήθως, ο φόρος υπολογίζεται ως ποσοστό της αξίας του προϊόντος.
Για παράδειγμα, ένας δασμός 10% σε ένα προϊόν αξίας 10 δολαρίων σημαίνει πρόσθετο φόρο 1 δολαρίου — ανεβάζοντας το συνολικό κόστος στα 11 δολάρια (περίπου 8,17 λίρες).
Ο φόρος καταβάλλεται στην κυβέρνηση από τις εταιρείες που εισάγουν τα ξένα προϊόντα.
Τι είναι το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ;
Αρχικά, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, επρόκειτο να χρησιμοποιήσει το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» του (Board of Peace, BoP) για να εποπτεύει την ειρήνη και την ανοικοδόμηση στη Λωρίδα της Γάζας. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το σχέδιο τον περασμένο Νοέμβριο με την υιοθέτηση της Απόφασης 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Την εποχή εκείνη, νομικοί εμπειρογνώμονες είχαν ήδη προειδοποιήσει ότι αποτελούσε παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Δύο μήνες αργότερα, φαίνεται όλο και περισσότερο ότι ο Τραμπ σκοπεύει να ιδρύσει το BoP ανεξάρτητα από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Στο καταστατικό ίδρυσης που δημοσιεύτηκε από την ισραηλινή εφημερίδα The Times of Israel την Κυριακή, η σύγκρουση στη Γάζα δεν αναφέρθηκε καν.
Σύμφωνα με το καταστατικό του, το σώμα αυτό έχει ως σκοπό να «προωθεί τη σταθερότητα, να αποκαθιστά αξιόπιστη και νόμιμη διακυβέρνηση και να εξασφαλίζει διαρκή ειρήνη σε περιοχές που πλήττονται ή απειλούνται από σύγκρουση» σε όλο τον κόσμο. Το έγγραφο παραχωρεί στον πρόεδρό του εκτεταμένες εξουσίες και ορίζει τον Τραμπ ως ιδρυτικό πρόεδρο.
Το καταστατικό ορίζει ρητά τον Donald J. Trump ως ιδρυτικό πρόεδρο — για όλη τη ζωή. Η πρόωρη λήξη της θητείας είναι δυνατή μόνο μέσω εθελούσιας παραίτησης ή ομόφωνης απόφασης των κρατών μελών. Επιπλέον, κάθε πρόεδρος οφείλει να διορίσει διάδοχο αν αποχωρήσει, ο οποίος αναλαμβάνει αμέσως τα επίσημα καθήκοντα.
Συνεπώς, ο ρόλος αυτός είναι πολύ πιθανό να παραμείνει στα χέρια των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από την προεδρία του Τραμπ στις ΗΠΑ, η οποία, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, λήγει σε τρία χρόνια. Μέχρι τότε, θα εκπροσωπεί επίσης τις ΗΠΑ ως κράτος μέλος.
Ποιοι θα είναι τα μέλη του;
Σύμφωνα με το καταστατικό, η πρόσκληση προς τα κράτη να γίνουν μέλη εξαρτάται αποκλειστικά από τον πρόεδρο. Η θητεία των μελών περιορίζεται σε τρία χρόνια, αλλά μπορεί να παραταθεί από τον πρόεδρο. Μόνο τα κράτη που θα συνεισφέρουν περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο δολάρια (περίπου 850 εκατομμύρια ευρώ) για τη χρηματοδότηση του BoP κατά το πρώτο έτος ίδρυσής του θα παραμείνουν μόνιμα μέλη.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, περίπου 60 χώρες έχουν μέχρι στιγμής λάβει πρόσκληση να συμμετάσχουν. Ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ, όπως η Γερμανία, η Τουρκία, η Ουγγαρία και ο Καναδάς, έχουν επιβεβαιώσει ότι έλαβαν πρόσκληση.
Το Κρεμλίνο δήλωσε ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξετάζει το ενδεχόμενο αποδοχής της πρόσκλησης. Στη Μέση Ανατολή, η Αίγυπτος και η Ιορδανία έχουν επιβεβαιώσει ότι έλαβαν πρόσκληση, όπως και το Πακιστάν. Οι πρόεδροι της Αργεντινής, Χαβιέρ Μίλεϊ, και της Παραγουάης, Σάντιαγκο Πένα, ευχαρίστησαν ρητά το BoP για την πρόσκληση.
Την Τρίτη, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έγιναν μία από τις πρώτες χώρες που δεσμεύτηκαν επίσημα στο BoP. Την Τετάρτη το πρωί ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ επιβεβαίωσε ότι θα συμμετέχει.
Τι είναι το Anti-Coercion Instrument, το εμπορικό μπαζούκα της Ευρώπης;
Η Γερμανία έχει συμπορευθεί με τη Γαλλία δηλώνοντας ότι θα ζητήσει από την Επιτροπή να εξετάσει τη χρήση του Μηχανισμού Αντιπίεσης () στη έκτακτη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ στις Βρυξέλλες το βράδυ της Πέμπτης, σύμφωνα με πέντε διπλωμάτες που γνωρίζουν την κατάσταση.
Η κίνηση του Βερολίνου φέρνει την ΕΕ πιο κοντά σε μια πιο αποφασιστική απάντηση, καθώς η κλιμακούμενη ρητορική του Τραμπ σχετικά με το δανέζικο έδαφος και τους υποστηρικτές του έχει ωθήσει βασικές πρωτεύουσες να σκληρύνουν τη στάση τους για το πώς πρέπει να αντιδράσει η Ευρώπη.
Το «εμπορική μπαζούκα», όπως το ονομάζουν οι δημοσιογράφοι είναι ένας νομικός μηχανισμός που η ΕΕ πρότεινε στα τέλη του 2021 και υιοθέτησε το 2023, με στόχο να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές χώρες από οικονομικές πιέσεις από χώρες εκτός ΕΕ.
«Το ACI περιορίζει την πρόσβαση των αμερικανικών εταιρειών να πωλούν προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά. Αυτό είναι το ισχυρότερο οικονομικό όπλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε ο Jo Michell, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Αγγλίας στο Μπρίστολ, στο Al Jazeera.
«Περιλαμβάνει τέλη και χρεώσεις στις εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, περιορισμούς στις αμερικανικές επενδύσεις στην ΕΕ και πιθανή απαγόρευση δημόσιων συμβάσεων για αμερικανικές εταιρείες.»
Για να γίνει αυτό, απαιτείται «επίσημη πλειοψηφία» – τουλάχιστον 15 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ, που εκπροσωπούν τουλάχιστον το 65% του πληθυσμού της ΕΕ. Αυτό δίνει σημαντική επιρροή σε χώρες με μεγάλο πληθυσμό, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία.
Τι επίδραση μπορεί να έχει το ACI στις ΗΠΑ και την Ευρώπη;
Οι ΗΠΑ έχουν σημαντικό εμπορικό έλλειμμα με την ΕΕ όσον αφορά τα αγαθά, δηλαδή εισάγουν περισσότερα από την ΕΕ από ό,τι εξάγουν.
Το 2024, η ΕΕ εξήγαγε αγαθά αξίας 531,6 δισ. ευρώ ($603 δισ.) στις ΗΠΑ και εισήγαγε προϊόντα αξίας 333 δισ. ευρώ ($377,8 δισ.), με αποτέλεσμα πλεόνασμα σχεδόν 200 δισ. ευρώ ($227 δισ.) για την ΕΕ.
Ωστόσο, στην περίπτωση των υπηρεσιών, η εικόνα είναι διαφορετική. Το 2023, οι ΗΠΑ είχαν πλεόνασμα άνω των 109 δισ. ευρώ ($124 δισ.) σε υπηρεσίες, με σημαντικές εξαγωγές σε τομείς πληροφορικής (IT), ιδιοκτησίας πνευματικών δικαιωμάτων και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, κυρίως από μεγάλες αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας.
Το μπαζούκα, επομένως, θα μπορούσε να πλήξει τις ΗΠΑ εκεί που πονάει, επιτρέποντας στην Ευρώπη να υπερβεί τους παραδοσιακούς δασμούς σε αγαθά και να περιορίσει ή να φορολογήσει τις αμερικανικές υπηρεσίες.
Ωστόσο, το μπαζούκα θα πλήξει και εργαζόμενους και καταναλωτές στην Ευρώπη. Οι περιορισμοί στις υπηρεσίες θα σημαίνουν περιορισμένες επιλογές ή υψηλότερες τιμές για αμερικανικές υπηρεσίες. Επιπλέον, οι ανταποδοτικοί δασμοί στα αμερικανικά προϊόντα θα αυξήσουν και τις τιμές αυτών.
Η Ευρώπη θα οικοδομήσει μια νεά μορφή ανεξαρτησίας
Αποσπάσματα από την ομιλία της Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν
“Οι γεωπολιτικοί κραδασμοί μπορούν – και πρέπει – να αποτελέσουν μια ευκαιρία για την Ευρώπη. Κατά την άποψή μου, η σεισμική αλλαγή που βιώνουμε σήμερα αποτελεί μια ευκαιρία, στην πραγματικότητα μια αναγκαιότητα, για την οικοδόμηση μιας νέας μορφής ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. Αυτή η ανάγκη δεν είναι ούτε νέα ούτε αντίδραση στα πρόσφατα γεγονότα. Αποτελεί διαρθρωτική επιταγή εδώ και πολύ περισσότερο καιρό. Γι’ αυτό και, όταν χρησιμοποίησα τον όρο αυτό – ευρωπαϊκή ανεξαρτησία – πριν από περίπου έναν χρόνο, αιφνιδιάστηκα από τις σκεπτικιστικές αντιδράσεις. Όμως, λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, υπάρχει πλέον μια πραγματική συναίνεση γύρω από αυτόν.
θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία μόνο αν αναγνωρίσουμε πως αυτή η αλλαγή είναι μόνιμη. Βεβαίως, η νοσταλγία αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ιστορίας μας. Αλλά η νοσταλγία δεν θα επαναφέρει την παλιά τάξη πραγμάτων. Και το να παίζουμε για χρόνο – ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα επανέλθουν σύντομα – δεν θα διορθώσει τις διαρθρωτικές εξαρτήσεις που έχουμε. Άρα, το σημείο στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής: αν αυτή η αλλαγή είναι μόνιμη, τότε και η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει μόνιμα. Είναι καιρός να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία και να οικοδομήσουμε μια νέα, ανεξάρτητη Ευρώπη.
Αυτή η νέα Ευρώπη ήδη αναδύεται. Το Σάββατο βρισκόμουν στην Ασουνσιόν, στην Παραγουάη, για την υπογραφή της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ–Mercosur. Ήταν μια τομή έπειτα από 25 χρόνια διαπραγματεύσεων. Και με αυτήν, η ΕΕ και η Λατινική Αμερική δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ζώνη ελεύθερου εμπορίου στον κόσμο. Μια αγορά που αντιστοιχεί σε πάνω από το 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ. 31 χώρες με περισσότερους από 700 εκατομμύρια καταναλωτές. Ευθυγραμμισμένη με τη Συμφωνία του Παρισιού. Αυτή η συμφωνία στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα στον κόσμο: ότι επιλέγουμε το δίκαιο εμπόριο αντί των δασμών. Τη συνεργασία αντί της απομόνωσης. Τη βιωσιμότητα αντί της εκμετάλλευσης.
Αυτό δεν θα σταματήσει στη Λατινική Αμερική. Πέρυσι, καταλήξαμε σε νέες συμφωνίες με το Μεξικό, την Ινδονησία και την Ελβετία – τη χώρα που μας φιλοξενεί. Εργαζόμαστε για μια νέα συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Αυστραλία. Παράλληλα, προχωράμε με τις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – και ακόμη περισσότερες χώρες. Και αμέσως μετά το Νταβός, θα ταξιδέψω στην Ινδία. Υπάρχει ακόμη δουλειά να γίνει. Όμως βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας ιστορικής εμπορικής συμφωνίας. Κάποιοι τη χαρακτηρίζουν «τη μητέρα όλων των συμφωνιών». Μια συμφωνία που θα δημιουργούσε μια αγορά 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία θα αντιστοιχούσε σχεδόν στο ένα τέταρτο του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και, κυρίως, που θα παρείχε στην Ευρώπη πλεονέκτημα πρώτου κινήματος σε έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους και πιο δυναμικούς κόσμους ηπείρους. Η Ευρώπη θέλει να κάνει δουλειές με τα κέντρα ανάπτυξης του σήμερα και τις οικονομικές υπερδυνάμεις αυτού του αιώνα. Από τη Λατινική Αμερική έως τον Ινδο-Ειρηνικό και πολύ πέρα από αυτά, η Ευρώπη θα επιλέγει πάντα τον κόσμο. Και ο κόσμος είναι έτοιμος να επιλέξει την Ευρώπη.
Μετατόπιση προς έναν κόσμο χωρίς κανόνες
Αποσπάσματα από την ομιλία του Προέδρου της Γαλλίας, Emmanuel Macron
Κοιτάξτε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Εννοώ μια μετατόπιση προς την απολυταρχία, σε βάρος της δημοκρατίας. Περισσότερη βία, περισσότεροι από 60 πόλεμοι το 2024 – ένα απόλυτο ρεκόρ, ακόμη κι αν καταλαβαίνω ότι μερικοί από αυτούς αργότερα διευθετήθηκαν. Η σύγκρουση έχει κανονικοποιηθεί, έχει γίνει υβριδική, επεκτείνεται σε νέα πεδία: στο διάστημα, στην ψηφιακή πληροφορία, στον κυβερνοχώρο, στο εμπόριο και ούτω καθεξής.
Πρόκειται επίσης για μια μετατόπιση προς έναν κόσμο χωρίς κανόνες. Έναν κόσμο όπου το διεθνές δίκαιο καταπατείται και όπου ο μόνος νόμος που φαίνεται να μετρά είναι ο νόμος του ισχυρότερου. Και οι αυτοκρατορικές φιλοδοξίες επανεμφανίζονται. […]
Πρόκειται επίσης για μια μετατόπιση προς έναν κόσμο χωρίς αποτελεσματική συλλογική διακυβέρνηση, όπου η πολυμέρεια αποδυναμώνεται από δυνάμεις που την παρεμποδίζουν ή απομακρύνονται από αυτήν, και όπου οι κανόνες υπονομεύονται.
Και μπορώ να πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα διεθνών οργανισμών που έχουν αποδυναμωθεί ή εγκαταλειφθεί από τις βασικές οικονομίες. […]
Χωρίς συλλογική διακυβέρνηση, η συνεργασία δίνει τη θέση της σε μια αδυσώπητη ανταγωνιστικότητα. Ανταγωνιστικότητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μέσω εμπορικών συμφωνιών που υπονομεύουν τα εξαγωγικά μας συμφέροντα, απαιτούν μέγιστες παραχωρήσεις και στοχεύουν ανοιχτά στην αποδυνάμωση και την υποταγή της Ευρώπης, σε συνδυασμό με μια ατέρμονη συσσώρευση νέων δασμών που είναι θεμελιωδώς απαράδεκτοι – ακόμη περισσότερο όταν χρησιμοποιούνται ως μοχλός πίεσης απέναντι στην εδαφική κυριαρχία.
Και ανταγωνιστικότητα από την Κίνα, όπου οι τεράστιες πλεονάζουσες παραγωγικές δυνατότητες και οι στρεβλωτικές πρακτικές απειλούν να κατακλύσουν ολόκληρους βιομηχανικούς και εμπορικούς τομείς. Οι έλεγχοι εξαγωγών έχουν καταστεί πιο επικίνδυνοι, ενώ νέα εργαλεία αποσταθεροποιούν το παγκόσμιο εμπόριο και το διεθνές σύστημα.
Και η απάντηση, προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, είναι περισσότερη συνεργασία. Και η οικοδόμηση νέων προσεγγίσεων. Και, σαφώς, η ενίσχυση της οικονομικής κυριαρχίας και της στρατηγικής οικονομίας, ιδίως για τους Ευρωπαίους – κάτι που, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί τον πυρήνα της απάντησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, θέλω να αποκλείσω δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη θα ήταν, θα έλεγα, η παθητική αποδοχή του νόμου του ισχυρότερου, που οδηγεί σε υποτελοποίηση και πολιτική των μπλοκ. […]
Η δεύτερη θα ήταν η υιοθέτηση μιας καθαρά ηθικολογικής στάσης, που θα μας περιόριζε στον σχολιασμό. Αυτό θα μας καταδίκαζε σε περιθωριοποίηση και αδυναμία. Απέναντι στη βίαιη σκλήρυνση του κόσμου, η Γαλλία και η Ευρώπη οφείλουν να υπερασπιστούν μια αποτελεσματική πολυμέρεια, διότι αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας και τα συμφέροντα όλων όσοι αρνούνται να υποταχθούν στη λογική της ισχύος.
Και για μένα, οι δύο απαντήσεις είναι: από τη μία πλευρά, περισσότερη κυριαρχία και περισσότερη αυτονομία για τους Ευρωπαίους· από την άλλη, μια αποτελεσματική πολυμέρεια που να αποδίδει αποτελέσματα μέσω της συνεργασίας. Προφανώς, η Γαλλία και η Ευρώπη είναι προσκολλημένες στην εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία, στα Ηνωμένα Έθνη και στον Χάρτη τους. Και αυτό δεν αποτελεί έναν παρωχημένο τρόπο προσέγγισης της πολυμέρειας.
Χρησιμεύει στο να μην ξεχάσουμε πλήρως όσα μάθαμε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και να παραμείνουμε προσηλωμένοι στη συνεργασία. Και ακριβώς βάσει αυτής της αρχής αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε σε μια κοινή άσκηση στη Γροιλανδία.
Αντιμέτωπη με αυτή την τάξη πραγμάτων και αυτή τη νέα κατάσταση, φέτος η Γαλλία ασκεί την προεδρία της G7 με μια σαφή φιλοδοξία: να αποκαταστήσει την G7 ως φόρουμ ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ των μεγάλων οικονομιών και ως χώρο συλλογικών και συνεργατικών λύσεων. Οι εμπορικοί πόλεμοι, η κλιμάκωση του προστατευτισμού και οι κούρσες προς την υπερπαραγωγή θα παράγουν μόνο ηττημένους.
Γι’ αυτόν τον λόγο, η αντιμετώπιση των παγκόσμιων οικονομικών ανισορροπιών αποτελεί την κεντρική μας προτεραιότητα. Και αν εξετάσουμε την κατάσταση, οι σημερινές ανισορροπίες οφείλονται σε ορισμένα βασικά φαινόμενα, για τα οποία όλοι οφείλουμε να υλοποιήσουμε τη δική μας ατζέντα. Σε αυτά περιλαμβάνονται η αμερικανική υπερκατανάλωση, η κινεζική υποκατανάλωση και υπερεπένδυση, καθώς και η ευρωπαϊκή υποεπένδυση και η έλλειψη ανταγωνιστικότητας.
Η Ευρώπη διαθέτει πλέον πολύ ισχυρά εργαλεία και οφείλουμε να τα χρησιμοποιούμε όταν δεν γινόμαστε σεβαστοί και όταν, παρεμπιπτόντως, δεν γίνονται σεβαστοί οι κανόνες του παιχνιδιού. Ο μηχανισμός κατά του εξαναγκασμού είναι ένα ισχυρό εργαλείο και δεν πρέπει να διστάζουμε να τον ενεργοποιούμε στο σημερινό σκληρό περιβάλλον.
Πρέπει επίσης να προωθήσουμε την αρχή της ευρωπαϊκής προτίμησης. Υπάρχει βορειοαμερικανική προτίμηση στη δική σας αγορά. Σήμερα δεν υπάρχει ευρωπαϊκή προτίμηση. Τη δημιουργούμε σταδιακά και στα πιο πρόσφατα έγγραφα και αποφάσεις… έχουμε ήδη τα πρώτα παραδείγματα. Και αυτό είναι εξαιρετικά θετικό. Αυτή τη στιγμή ευθυγραμμιζόμαστε στενά με τη Γερμανία για να παραδώσουμε ένα φιλόδοξο και απλό πλαίσιο. […]
πρέπει να επιταχύνουμε την εμβάθυνση της ενιαίας αγοράς. Σε όλους τους τομείς, η αγορά των 450 εκατομμυρίων κατοίκων και καταναλωτών θα έπρεπε να είναι η εγχώρια αγορά όλων των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. […]
Ο τρίτος πυλώνας της ευρωπαϊκής στρατηγικής για περισσότερη ανταγωνιστικότητα και περισσότερη αυτονομία βασίζεται στις επενδύσεις και την καινοτομία. Πρέπει να επενδύσουμε πολύ περισσότερο. Αν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, το 65% έως 70% της εξήγησης οφείλεται στη διαφορά στο επίπεδο καινοτομίας.
Οι ΗΠΑ υπήρξαν πολύ πιο καινοτόμες λόγω των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων. Έτσι, στον προϋπολογισμό των επόμενων μηνών – τον οποίο θα διαπραγματευτούμε φέτος στην Ευρώπη – πρέπει να επενδύσουμε πολύ περισσότερα χρήματα στους κρίσιμους τομείς όπου θα παραχθεί η καινοτομία: τεχνητή νοημοσύνη, κβαντικές τεχνολογίες, καθαρές τεχνολογίες, άμυνα και ασφάλεια.
Βρισκόμαστε εν μέσω ρήξης, όχι μετάβασης
Αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ
Φαίνεται πως κάθε μέρα μας υπενθυμίζεται ότι ζούμε σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων — ότι η τάξη πραγμάτων βασισμένη σε κανόνες φθίνει, ότι οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν, και οι αδύναμοι πρέπει να υποστούν ό,τι τους επιβάλλεται.
Και αυτό το θουκυδίδειο απόφθεγμα παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επανέρχεται στο προσκήνιο. Και απέναντι σε αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση οι χώρες να προσαρμόζονται, να συμβιβάζονται, να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να αποφύγουν τις συγκρούσεις, ελπίζοντας ότι η συμμόρφωση θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια.
Όμως δεν θα το κάνει. Άρα, ποιες είναι οι επιλογές μας;
Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Βάτσλαβ Χάβελ, μετέπειτα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «Η δύναμη των αδυνάτων», στο οποίο έθετε ένα απλό ερώτημα: πώς συντηρούνταν το κομμουνιστικό σύστημα;
Και η απάντησή του ξεκινούσε από έναν μανάβη.
Κάθε πρωί, ο καταστηματάρχης τοποθετεί στη βιτρίνα του ένα πλακάτ: «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε». Δεν το πιστεύει. Κανείς δεν το πιστεύει. Κι όμως, το βάζει για να αποφύγει μπελάδες, για να δείξει συμμόρφωση, για να τα έχει καλά με όλους. Και επειδή κάθε μαγαζάτορας σε κάθε δρόμο κάνει το ίδιο, το σύστημα επιβιώνει — όχι μόνο μέσω της βίας, αλλά μέσω της συμμετοχής των απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που κατ’ ιδίαν γνωρίζουν ότι είναι ψευδείς.
Ο Χάβελ το ονόμασε αυτό «ζωή μέσα στο ψέμα». Η δύναμη του συστήματος δεν προέρχεται από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία όλων να φέρονται σαν να ήταν αληθινό. Και η ευθραυστότητά του προέρχεται από την ίδια πηγή. Όταν έστω και ένας άνθρωπος σταματήσει να παίζει αυτόν τον ρόλο, όταν ο μανάβης κατεβάσει το πλακάτ, η ψευδαίσθηση αρχίζει να ραγίζει.
Φίλες και φίλοι, ήρθε η ώρα οι εταιρείες και τα κράτη να κατεβάσουν τα πλακάτ τους.
Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς ευημέρησαν μέσα σε αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες. Συμμετείχαμε στους θεσμούς της, επαινούσαμε τις αρχές της, επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Και χάρη σε αυτό, μπορούσαμε να ασκούμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες, υπό την προστασία της.
Γνωρίζαμε ότι η αφήγηση της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής: ότι οι ισχυρότεροι εξαιρούσαν τον εαυτό τους όταν τους συνέφερε, ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα, ότι το διεθνές δίκαιο ίσχυε με διαφορετική αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορούμενου ή του θύματος.
Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη, και ιδίως η αμερικανική ηγεμονία συνέβαλε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοικτές θαλάσσιες οδούς, ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη πλαισίων επίλυσης διαφορών.
Έτσι, βάλαμε το πλακάτ στη βιτρίνα. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες και σε μεγάλο βαθμό αποφεύγαμε να επισημάνουμε τα χάσματα ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα.
Αυτή η συμφωνία πλέον δεν λειτουργεί.
Ας είμαι σαφής :βρισκόμαστε εν μέσω ρήξης, όχι μετάβασης.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, μια σειρά κρίσεων —χρηματοπιστωτικών, υγειονομικών, ενεργειακών και γεωπολιτικών— αποκάλυψαν τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Αλλά πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο: δασμούς ως μοχλό πίεσης, χρηματοπιστωτικές υποδομές ως μέσα εξαναγκασμού, αλυσίδες εφοδιασμού ως ευπάθειες προς εκμετάλλευση.
Δεν μπορείς να ζεις μέσα στο ψέμα του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ίδια η ολοκλήρωση γίνεται πηγή υποταγής σου.
Οι πολυμερείς θεσμοί στους οποίους στηρίχθηκαν οι μεσαίες δυνάμεις —ο ΠΟΕ, ο ΟΗΕ, οι COP, ολόκληρη η αρχιτεκτονική της συλλογικής επίλυσης προβλημάτων— βρίσκονται υπό απειλή. Ως αποτέλεσμα, πολλές χώρες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι πρέπει να αναπτύξουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα κρίσιμα ορυκτά, στα χρηματοοικονομικά και στις αλυσίδες εφοδιασμού. Και αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή.
Μια χώρα που δεν μπορεί να τραφεί, να τροφοδοτηθεί ενεργειακά ή να αμυνθεί έχει ελάχιστες επιλογές. Όταν οι κανόνες δεν σε προστατεύουν πλέον, πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτό σου.
Ας είμαστε όμως ρεαλιστές ως προς το πού οδηγεί αυτό. Ένας κόσμος φρουρίων θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος.
Και υπάρχει και μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και το πρόσχημα των κανόνων και των αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη του συναλλακτισμού θα γίνουν όλο και δυσκολότερα να αναπαραχθούν.
[…]
Το ερώτημα για μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς δεν είναι αν πρέπει να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα —πρέπει.
Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς υψώνοντας ψηλότερα τείχη ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.
Ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσαν το καμπανάκι της αφύπνισης, γεγονός που μας οδήγησε σε μια θεμελιώδη αλλαγή της στρατηγικής μας στάσης. Οι Καναδοί γνωρίζουν ότι οι παλιές, άνετες παραδοχές —ότι η γεωγραφία μας και οι συμμαχίες μας εξασφάλιζαν αυτομάτως ευημερία και ασφάλεια— δεν ισχύουν πλέον. Και η νέα μας προσέγγιση βασίζεται σε αυτό που ο Αλεξάντερ Στουμπ, πρόεδρος της Φινλανδίας, έχει ονομάσει «ρεαλισμό βασισμένο σε αξίες».
[…]
Και δεν βασιζόμαστε πλέον μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της ισχύος μας.
Χτίζουμε αυτή την ισχύ στο εσωτερικό. Από τότε που η κυβέρνησή μου ανέλαβε, μειώσαμε τους φόρους στα εισοδήματα, στα κεφαλαιακά κέρδη και στις επιχειρηματικές επενδύσεις. Καταργήσαμε όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαεπαρχιακό εμπόριο. Επιταχύνουμε επενδύσεις ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων στην ενέργεια, στην τεχνητή νοημοσύνη, στα κρίσιμα ορυκτά, σε νέους εμπορικούς διαδρόμους και πέραν αυτών. Διπλασιάζουμε τις αμυντικές μας δαπάνες έως το τέλος αυτής της δεκαετίας, με τρόπους που ενισχύουν τις εγχώριες βιομηχανίες μας. Και διαφοροποιούμαστε ταχύτατα στο εξωτερικό.
Συμφωνήσαμε σε μια συνολική στρατηγική εταιρική σχέση με την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής μας στο SAFE, το ευρωπαϊκό πλαίσιο προμηθειών άμυνας. Υπογράψαμε άλλες 12 εμπορικές και συμφωνίες ασφάλειας σε τέσσερις ηπείρους μέσα σε έξι μήνες.
Τις τελευταίες ημέρες, ολοκληρώσαμε νέες στρατηγικές εταιρικές σχέσεις με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ινδία, την ASEAN, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur.
Η άποψή μας είναι ότι οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού. […]
Θα έλεγα επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν, προς το παρόν, να πορευτούν μόνες τους. Διαθέτουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα και τη μόχλευση για να επιβάλλουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν το μπορούν. Και όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με μια ηγεμονία, διαπραγματευόμαστε από θέση αδυναμίας. Αποδεχόμαστε ό,τι μας προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για το ποιος θα είναι πιο εξυπηρετικός.
Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η παράσταση της κυριαρχίας, ενώ αποδεχόμαστε την υποταγή.
Σε έναν κόσμο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν έναν τρίτο δρόμο με πραγματικό αντίκτυπο. Δεν πρέπει να αφήσουμε την άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει απέναντι στο γεγονός ότι η δύναμη της νομιμοποίησης, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή, αν επιλέξουμε να τη χρησιμοποιήσουμε μαζί.
Και αυτό με φέρνει πίσω στον Χάβελ. Τι σημαίνει για τις μεσαίες δυνάμεις να «ζουν μέσα στην αλήθεια»;
Πρώτον, σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα. Να σταματήσουμε να επικαλούμαστε τη διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες σαν να λειτουργεί ακόμη όπως διαφημίζεται. Να τη λέμε με το όνομά της: ένα σύστημα εντεινόμενου ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, όπου οι ισχυρότεροι επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως μέσο εξαναγκασμού.
Σημαίνει να δρούμε με συνέπεια, εφαρμόζοντας τα ίδια κριτήρια σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις καταγγέλλουν την οικονομική πίεση από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν αυτή προέρχεται από άλλη, κρατούν ακόμη το πλακάτ στη βιτρίνα.
Σημαίνει να χτίζουμε αυτό που ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε, αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης. Σημαίνει να δημιουργούμε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφονται, και να μειώνουμε τη μόχλευση που καθιστά δυνατό τον εξαναγκασμό.
Αυτό σημαίνει μια ισχυρή εγχώρια οικονομία. Θα έπρεπε να είναι η άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης.
[…]
Ξέρουμε ότι η παλιά τάξη δεν πρόκειται να επιστρέψει. Δεν πρέπει να τη θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική. Πιστεύουμε όμως ότι από το ρήγμα μπορούμε να οικοδομήσουμε κάτι μεγαλύτερο, καλύτερο, ισχυρότερο, δικαιότερο. Αυτό είναι το καθήκον των μεσαίων δυνάμεων — των χωρών που έχουν τα περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο φρουρίων και τα περισσότερα να κερδίσουν από τη γνήσια συνεργασία.
Οι ισχυροί έχουν τη δύναμή τους. Αλλά κι εμείς έχουμε κάτι: την ικανότητα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε, να ονομάσουμε τις πραγματικότητες, να χτίσουμε τη δύναμή μας στο εσωτερικό και να δράσουμε από κοινού.
Αυτός είναι ο δρόμος του Καναδά.
Δεν γράφει η Συλλογική Δύση τους κανόνες αλλά ένας εκπρόσωπός της
Αποσπάσματα από την συνέντευξη συνέντευξη του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ στη Μόσχα
Η προσπάθεια του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Γροιλανδία προαναγγέλλει μια «βαθιά κρίση» για το ΝΑΤΟ και εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη διατήρηση της Συμμαχίας ως ενιαίου στρατιωτικοπολιτικού μπλοκ, δήλωσε την Τρίτη ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας.
«Ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς προηγουμένως ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξη Τύπου, σημειώνοντας ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα σενάριο στο οποίο «ένα μέλος του ΝΑΤΟ θα επιτεθεί σε άλλο μέλος του ΝΑΤΟ».
Είπε ότι οι ενέργειες του Τραμπ ανέτρεψαν τη δυτική αντίληψη περί «παγκόσμιας τάξης βασισμένης σε κανόνες», την οποία η Ρωσία επικρίνει εδώ και καιρό, ακόμη και μετά την αποστολή ρωσικών στρατευμάτων στη γειτονική Ουκρανία πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια.
«Τώρα δεν είναι η Συλλογική Δύση που γράφει τους κανόνες, αλλά απλώς ένας εκπρόσωπός της», δήλωσε σκωπτικά ο Λαβρόφ. «Πρόκειται για μια μεγάλη αναστάτωση για την Ευρώπη, και την παρακολουθούμε. Η ευρωατλαντική αντίληψη διασφάλισης της ασφάλειας και της συνεργασίας έχει απαξιωθεί».
Ο Λαβρόφ ισχυρίστηκε ότι ο έλεγχος της Γροιλανδίας από τη Δανία αποτελεί κατάλοιπο του αποικιακού παρελθόντος. Τόνισε ότι η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να παρέμβει στις υποθέσεις της Γροιλανδίας και πως η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι η ίδια η Μόσχα δεν έχει σχέδια να αναλάβει τον έλεγχο του νησιού.
Οι χώρες δεν πλέουν χωριστά σε περίπου 190 μικρά σκάφη, αλλά βρίσκονται σε ένα γιγάντιο πλοίο, πάνω στο οποίο κρέμεται το κοινό μας μέλλον
Αποσπάσματα από την ομιλία του Αντιπρόεδρουτης Κινεζικής Λαϊκής Δημοκρατίας, Χε Λιφένγκ
Το 2017, αντιμετωπίζοντας αντιδράσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ έδωσε μια διεισδυτική απάντηση στις ερωτήσεις: Τι πήγε στραβά στον κόσμο και τι πρέπει να κάνουμε εδώ στη Νταβός; Όπως επισήμανε, οποιαδήποτε προσπάθεια να διοχετευθούν τα νερά του ωκεανού πίσω σε απομονωμένες λίμνες και ρυάκια είναι απλώς αδύνατη. Αντιβαίνει στην ιστορική τάση. […]
Το 2021, ο Πρόεδρος Σι πρότεινε να αφήσουμε τη δάδα του πολυμερισμού να φωτίσει τον δρόμο της ανθρωπότητας. Ένα χρόνο αργότερα, για το μεγάλο ζήτημα του πώς να ανακάμψουμε από τον COVID, ο Πρόεδρος Σι τόνισε ότι, εν μέσω των ορμητικών ρευμάτων μιας παγκόσμιας κρίσης, οι χώρες δεν πλέουν χωριστά σε περίπου 190 μικρά σκάφη, αλλά βρίσκονται σε ένα γιγάντιο πλοίο, πάνω στο οποίο κρέμεται το κοινό μας μέλλον.
Καθώς μιλάμε, μια μεταμόρφωση που δεν έχει παρατηρηθεί για έναν αιώνα επιταχύνεται σε όλο τον κόσμο. Η άνοδος του μονομερισμού και του προστατευτισμού, ενισχυμένη από τις επιπτώσεις των περιφερειακών συγκρούσεων και της γεωπολιτικής, φέρνει νέες αλλαγές στην παγκόσμια οικονομική και εμπορική τάξη. Ιδιαίτερα, από πέρυσι, οι δασμοί και οι εμπορικοί πόλεμοι έχουν επιφέρει σημαντικά σοκ στην παγκόσμια οικονομία, πλήττοντας πιο σοβαρά τον πολυμερισμό και το ελεύθερο εμπόριο.
[…] Με βάση την τρέχουσα κατάσταση, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές παρατηρήσεις.Πρέπει να στηρίξουμε με αποφασιστικότητα το ελεύθερο εμπόριο και να προωθήσουμε από κοινού μια παγκοσμιοποίηση που ωφελεί όλους και είναι περιεκτική. Η οικονομική παγκοσμιοποίηση – που οδηγείται από τη διεθνή εξειδίκευση, τη συνεργασία, την αλληλοσυμπληρωματικότητα και την επιδίωξη του win-win – αποτελεί κυρίαρχη ιστορική τάση. Έχει ωφελήσει πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, και τους έχει επιτρέψει να επιτύχουν γρήγορη ανάπτυξη. Αντίθετα, οι δασμοί και οι εμπορικοί πόλεμοι δεν έχουν νικητές. Εκτός από την αύξηση του κόστους παραγωγής και εμπορίου, κατακερματίζουν την παγκόσμια οικονομία και διαταράσσουν τη διεθνή κατανομή πόρων.
[…]Η Κίνα υποστηρίζει μια παγκοσμιοποίηση ωφέλιμη για όλους και περιεκτική. Δεσμευόμαστε να χτίζουμε γέφυρες, όχι τείχη. Θα στηρίξουμε με αποφασιστικότητα το εμπόριο και τις επενδύσεις, τη φιλελευθεροποίηση και τη διευκόλυνση, και θα συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε τις ευκαιρίες ανάπτυξης με τον κόσμο. Θα συνεργαστούμε με όλα τα μέρη για να δημιουργήσουμε ένα λαμπρό μέλλον ευημερίας και ανάπτυξης, όπου κάθε χώρα και κάθε κοινότητα θα μοιράζεται τα οφέλη της ανάπτυξης.
[…]Οι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται ισότιμα για όλους. Μια χούφτα χώρες δεν πρέπει να απολαμβάνει προνόμια λόγω της ισχύος της, και ο κόσμος δεν πρέπει να επιστρέψει στον νόμο της ζούγκλας, όπου ο δυνατός τρώει τον αδύναμο. Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντά της.
[…]Αυτή τη στιγμή, η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη εμφανίζει έλλειψη δυναμικής. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι η παγκόσμια ανάπτυξη θα φτάσει στο 3,1% για το 2026, κάτω από τον μέσο όρο πριν από τον COVID, που ήταν 3,7%. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αδικία συνεχίζει να αυξάνεται και η βιώσιμη ανάπτυξη αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, τα δύο τρίτα των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης δεν θα επιτευχθούν μέχρι το 2030.
Η επιδίωξη της ανάπτυξης δεν πρέπει να είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος «εσύ χάνεις, εγώ κερδίζω». Αντίθετα, κάθε μέρος πρέπει να παίξει τον ρόλο του και να λάβει το δίκαιο μερίδιό του. Το να μεγαλώνουμε μαζί την πίτα είναι πιο σημαντικό από το να πολεμάμε για την πίτα. Και η επίλυση προβλημάτων από κοινού είναι πιο αποτελεσματική από το να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον. Η Κίνα δεσμεύεται να προωθεί την κοινή ευημερία με τους εμπορικούς της εταίρους μέσω της δικής της ανάπτυξης και να μεγαλώνει την πίτα για την παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο. Ποτέ δεν επιδιώκουμε εμπορικό πλεόνασμα. Εκτός από το να είμαστε το εργοστάσιο του κόσμου, ελπίζουμε να γίνουμε και η αγορά του κόσμου
[…] Από την άλλη πλευρά, οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν πλέον τα δύο τρίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η Κίνα έχει καταγράψει μεγάλο έλλειμμα στο εμπόριο υπηρεσιών μακροπρόθεσμα, αλλά ποτέ δεν αισθάνεται ότι την εκμεταλλεύονται. Θα αξιοποιήσουμε πλήρως την υπερμεγέθη αγορά μας, θα ενισχύσουμε τις προσπάθειες επέκτασης των εισαγωγών και θα ενδυναμώσουμε τη βιομηχανική συνεργασία
[…]. Με μέσους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης περίπου 5,4%, η οικονομία της Κίνας έχει επεκταθεί σε πάνω από 140 τρισεκατομμύρια γιουάν, συνεισφέροντας περίπου 30% στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Κίνα έχει εισαγάγει περισσότερα από 15 τρισεκατομμύρια δολάρια αγαθών και υπηρεσιών. Οι υπερπόντιες επενδύσεις της έχουν δημιουργήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια σε φορολογικά έσοδα, αμέτρητες θέσεις εργασίας και έχουν ενισχύσει τις τοπικές οικονομίες.
[…]Η Κίνα θα διευρύνει ενεργά τη ζήτηση στην εγχώρια αγορά και θα μοιραστεί με τον κόσμο τις ευκαιρίες στη μεγάλη αγορά της. Αυτή τη στιγμή, η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά στον κόσμο και σε πολλούς τομείς, όπως αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα και οικιακές συσκευές, είναι ήδη η μεγαλύτερη. Ωστόσο, η κατανάλωση κατά κεφαλήν είναι ακόμη χαμηλότερη από εκείνη των αναπτυγμένων οικονομιών. Καθώς η μεσαία τάξη της Κίνας συνεχίζει να αυξάνεται, θα υπάρξουν περισσότερες ποικίλες ανάγκες για υψηλότερη ποιότητα ζωής, κάτι που σημαίνει τεράστιες δυνατότητες κατανάλωσης.
[…]Ενθαρρύνουμε τις επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που προσφέρει η διευρυνόμενη εγχώρια ζήτηση μας για να παρέχουν περισσότερα και καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες και να εξερευνήσουν περαιτέρω την καταναλωτική αγορά της Κίνας, ώστε να αποκτήσουν προβάδισμα στον έντονο διεθνή ανταγωνισμό. Η Κίνα θα συνεχίσει σταθερά να διευρύνει, να ανοίγει και να μοιράζεται με τον κόσμο τις ευκαιρίες από το υψηλού επιπέδου άνοιγμά της.
[…]Η καινοτομία αποτελεί τον ουσιαστικό κινητήριο μοχλό για την ποιοτική οικονομική ανάπτυξη της Κίνας και τον εκσυγχρονισμό της χώρας, κυρίως με βάση τον εκσυγχρονισμό στην επιστήμη και την τεχνολογία. Αυτή τη στιγμή, η Κίνα διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό ερευνητών και αιτήσεων διεθνών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
[…]Η Κίνα έχει δημιουργήσει το μεγαλύτερο σύστημα ανανεώσιμης ενέργειας στον κόσμο και την πιο ολοκληρωμένη βιομηχανική αλυσίδα νέων πηγών ενέργειας. Θα ελέγξουμε τόσο το συνολικό ποσό όσο και την ένταση των εκπομπών άνθρακα και θα επιδιώξουμε την κορύφωση εκπομπών πριν το 2030 και την ουδετερότητα άνθρακα πριν το 2060.
Η Κίνα θα συνεργαστεί με όλα τα μέρη για να εφαρμόσει πλήρως και αποτελεσματικά τη Σύμβαση-Πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή και τη Συμφωνία του Παρισιού, θα στηρίξει τη διαδικασία πολυμερούς συνεργασίας για την κλιματική αλλαγή και θα προωθήσει ενεργά την παγκόσμια πράσινη και χαμηλού άνθρακα ανάπτυξη.
