Όσοι έτρεφαν μέχρι πρότινος φρούδες ελπίδες ότι η πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς ελέγχεται από την πρώην «Ομπρέλα», κατάλαβαν πλέον ότι πλανώνται πλάνη οικτρά. Θα έπρεπε να έχουν πάρει τις πρώτες ενδείξεις από τη σχεδόν ανύπαρκτη δημόσια παρουσία του Ευκλείδη Τσακαλώτου, σε αντίθεση με τις συχνές εμφανίσεις των στελεχών των παλιών 6+6, είτε στα ΜΜΕ είτε σε πάνελ παρουσιάσεων βιβλίων μαζί με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Στη δημόσια σφαίρα, αυτό που έβγαινε σαν μια ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση αυτού του χώρου ήταν πρόθεση συνάντησης με τις κεντροαριστερές δυνάμεις και η πλήρης αδιαφορία του προς αριστερότερες κατευθύνσεις. Και μάλιστα, η προσπάθεια κοινού βηματισμού μεταξύ Νέας Αριστεράς και ΜέΡΑ25, που επανειλημμένα προτάθηκε και από αυτή τη στήλη, φαίνεται να έχει καεί οριστικά πριν καν επιχειρηθεί, με τις προϋποθέσεις, την προετοιμασία και την γενναιότητα που απαιτεί, από όλες τις πλευρές, μια τέτοια συνεύρεση.
Όπως ανέδειξαν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας στην Κεντρική Επιτροπή για την υποψηφιότητα της Λούκας Κατσέλη στην προεδρία της Δημοκρατίας, η Νέα Αριστερά έχει πλέον κεντροαριστερή ρότα, με ανακατατάξεις στις τάσεις όπως τις γνωρίζαμε, με μια ισχυρή πλειοψηφία των παλιών 6+6 στην ηγετική ομάδα η οποία πλαισιώνεται κι από παλιά στελέχη της «Ομπρέλας». Το φλερτ φαίνεται να ξεκίνησε από την προ Κασσελάκη εποχή, όταν τα εν λόγω στελέχη στήριξαν την υποψηφιότητα Αχτσιόγλου για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δει κανείς την ανθρωπογεωγραφία των μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Αριστεράς, όπου ο μόνος που δεν ψήφισε την υποψηφιότητα Κατσέλη ήταν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, και συνυπολογίσει την σύμπλευση στην πλειοψηφία του Νίκου Φίλη, του Αριστείδη Μπαλτά και άλλων «μπαρουτοκαπνισμένων» στελεχών, θα βγάλει αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα. Επίσης, το μοναδικό λευκό της ψηφοφορίας από τον γραμματέα του κόμματος, μια σαφέστατη ένδειξη αμηχανίας και αδυναμίας, αποδεικνύει πόσο μόνος, χωρίς επιρροή και στηρίγματα, είναι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ίσως γιατί ήταν και ο μόνος που διαφοροποιήθηκε και παραιτήθηκε μετά τον Ιούλη του 2015, από το μνημόνιο του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό, όμως, που απασχολεί έντονα τον απλό κόσμο του κόμματος, και δημιουργεί φυγόκεντρες τάσεις, είναι η επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ. Είτε κοντινή είτε μακρινή χρονικά, είτε με τον ένα είτε τον άλλο τρόπο, ο κόσμος το’ χει τούμπανο και πολλά ηγετικά στελέχη κρυφό καμάρι. Η απέλπιδα προσπάθεια να διαχωριστεί η επιλογή στήριξης της υποψηφιότητας που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ από την γενικότερη πολιτική στόχευση της Νέας Αριστεράς, με δηλώσεις όπως: «Κάθε προσπάθεια να διαβαστεί πίσω από κοινές πρωτοβουλίες η επιδίωξη ακύρωσης της αυτονομίας της Νέας Αριστεράς απλά στερείται σοβαρότητας και επαφής με την πραγματικότητα», δεν πείθει και πολύ κόσμο.
Η Νέα Αριστερά συνυπάρχει με τον ΣΥΡΙΖΑ, και ίσως με το κόμμα Κασσελάκη, στις συνδικαλιστικές παρατάξεις των εκπαιδευτικών. Σε ένα πρωτοφανές κύμα διώξεων για τη συμμετοχή στη νόμιμα προκηρυγμένη απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση, έχουμε ήδη πάνω από 1.000 πειθαρχικές διώξεις σε όλη την Ελλάδα και έπεται συνέχεια, οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί χρειάζονται τη μέγιστη δυνατή στήριξη. Θα δούμε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς κάποιες επερωτήσεις στην βουλή γι’ αυτόν το αντιδημοκρατικό κατήφορο; Θα πιέσουν οι συνδικαλιστές της Νέας Αριστεράς μέσα στις παρατάξεις τους ώστε να δημιουργηθεί ένα, ισχυρό και πλειοψηφικό, μέτωπο αντίστασης μαζί με τις άλλες αριστερές παρατάξεις; Δεν μπορεί, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς να είναι γραμματέας της ΟΛΜΕ και να συμπράττει σε παραλυτική πλειοψηφία μαζί με τις δυνάμεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ενώ η κυβέρνηση αφαιρεί από τους εκπαιδευτικούς ακόμη και το συνταγματικό δικαίωμα στην απεργία. Θα σταθεί η Νέα Αριστερά ως κόμμα στο ύψος των περιστάσεων, με κάθε δυνατό επικοινωνιακό και πολιτικό μέσο, σ’ αυτή την δύσκολη καμπή για το εκπαιδευτικό κίνημα;
ΥΓ. Στα «Δαιμονικά» της περασμένης βδομάδας υπήρχε το παρακάτω ερώτημα: «Έστω κι αν είναι πολύ αργά, μπορεί η Αριστερά, πολιτικά κόμματα και πολιτικά στελέχη, να κλείσουν τους λογαριασμούς τους στα σόσιαλ μίντια, να αποτοξινωθούν από αυτό το μοντέλο της παγιδευμένης επικοινωνίας και να ξαναπιάσουν το νήμα της πολιτικής από την αρχή;». Ο δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσσος, προς τιμή του, έκανε την αρχή διαγράφοντας τον λογαριασμό του δήμου από την πλατφόρμα ‘Χ’, πρώην twitter, του προκλητικού ναζιστή ολιγάρχη Έλον Μάσκ. Ελπίζω να υπάρξει συνέχεια…
Πάνος Δημητρούδης
