φωτογραφία από το facebook του Ζόραν Μαμντάμι, Ιανουάριος 2025
Στον κόσμο της επικοινωνίας κάθε είδους – είτε είναι εμπορική, είτε είναι πολιτική – υπάρχει ένα ζωτικό ερώτημα: Πόσο χρόνο μπορεί να μας δώσει ο αυτός στον οποίο απευθύνεται το μήνυμα μας;
Τα εκατομμύρια επί εκατομμυρίων που ξοδεύονται σε αυτό τον τομέα στοχεύουν σε μερικά δευτερόλεπτα. Τόσο είναι το μέσο attention span ενός ανθρώπου στην εποχή του καταιγισμού οπτικοακουστικού υλικού. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τους αλγόριθμους που ορίζουν το ψηφιακό σύμπαν βρισκόμαστε μπροστά σε μια ζοφερή πραγματικότητα: Ο καθένας και η καθεμία βλέπει/ακούει/συζητά αυτό που θέλει στα ξεχωριστά «δωμάτια» του content που φτιάχνονται για κάθε ψηφιακή οντότητα, aka τον μέσο χρήστη του internet. Άρα όχι μόνο έχεις λίγο χρόνο, αλλά και περιορισμένα ακροατήρια.
Πώς όμως σπάει αυτό; Πώς μια ριζοσπαστική στρατηγική – πολιτικής εν προκειμένω – επικοινωνίας μπορεί να μετατραπεί από κάτι cozy και ενδιαφέρον για συγκεκριμένα κοινά, σε μια μαζικής απεύθυνσης καμπάνια που γκρεμίζει τα στεγανά;
Ο Ζόραν Μαμντάνι και οι άνθρωποι της καμπάνιας του αποφάσισαν να πειραματιστούν με αυτό. Και κατέληξαν στην πιο δύσκολη απάντηση: Η προσοχή των ανθρώπων είναι περιορισμένη. Εκτός αν τους μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο.
Καθόλου τυχαία, το πρώτο βίντεο του Μαμντάνι ήταν μία σειρά συνεντεύξεων στο δρόμο μετά τις εθνικές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου. Εκεί ο Μαμντάνι κυρίως άκουγε.
Άκουγε μουσουλμάνους που ψήφισαν Τραμπ να λένε για τη σφαγή στη Γάζα. Άκουγε λευκούς μεσήλικες να λένε ότι ψήφισαν Τραμπ γιατί το κόστος ζωής είναι στα ύψη. Άκουγε νεαρούς αφροαμερικανούς να λένε ότι δεν ψηφίζουν γιατί δεν τους εκφράζει τίποτα. Με λίγα λόγια άκουσε τα πάντα. Ωστόσο αποφάσισε να μην προσπαθήσει να απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά, αλλά σε όλους. Πώς; Όχι μόνο μέσα από μια οθόνη.
Η καμπάνια του Μαμντάνι έφτασε σε τρία εκατομμύρια σπίτια που επισκέφτηκαν οι 104.000 εθελοντές της. Ο ίδιος βάσισε την εκστρατεία του στις πολύωρες περιοδείες του σε κάθε γωνιά της πόλης, ακόμα και εκεί που δεν πατά κανένας. Το μήνυμα του ενώ ήταν τεκμηριωμένο, δεν ήταν καν πρωτοπόρο και ούλτρα ριζοσπαστικό. Όμως, ήταν πραγματικά ριζοσπαστική, εν έτει 2025, η πρακτική του.
Ο Μαμντάνι υπενθύμισε σε όλο τον κόσμο του ανταγωνιστικού κινήματος ότι διαθέτει ένα στρατηγικό – και ίσως το μοναδικό – πλεονέκτημα. Ότι οι άνθρωποι που παλεύουν για την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι τελικά οι μόνοι που μπορούν να συζητούν πρόσωπο-με-πρόσωπο με αυτούς που θέλουν να εκπροσωπήσουν.
Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο ουσιώδες μήνυμα μιας καμπάνιας που – κατά τ’ άλλα – σε επίπεδο εικόνας και branding τα έκανε όλα τέλεια. Αυτό το μήνυμα όμως είναι και το πιο δύσκολο στην εφαρμογή του. Η new age πολιτική μέσα από το curation των media (social και μη) ακρωτηριάζει την Αριστερά. Είναι όμως πολύ πιο εύκολη, γιατί κόβεις δρόμο. Αν θες όμως στα αλήθεια να νικήσεις, πρέπει να τον περπατήσεις – κυριολεκτικά και μεταφορικά – από την αρχή ως το τέλος.
