Δρομολογήθηκαν από τη βουλή τα 22 «Ωνάσσεια σχολεία», τα οποία αποτελούν παραχώρηση του κράτους δημόσιων σχολείων σε ιδιώτες ανάδοχους, οι οποίοι και θα ορίζουν τον τρόπο λειτουργίας τους. Οι μαθητές θα εισάγονται με εξετάσεις, μόλις το 40% αυτών (με τροπολογία ΠΑΣΟΚ) θα προέρχεται από την περιοχή όπου βρίσκονται τα σχολεία, το προσωπικό θα επιλέγεται με «ειδική αξιολόγηση» για τετραετή θητεία και υψηλότερες αμοιβές έναντι των άλλων δημόσιων εκπαιδευτικών, ενώ θα υπάρξει και ανάλογη απώλεια οργανικών θέσεων για το προσωπικό που ήδη υπηρετεί σε αυτά.  Τα Ωνάσσεια σχολεία ενισχύουν τον κατακερματισμό του εκπαιδευτικού συστήματος και διευρύνουν τις εκπαιδευτικές ανισότητες. Δημιουργούν ένα εκπαιδευτικό μοντέλο των «προνομιούχων». ΠΑΣΟΚ και Πλεύση Ελευθερίας υπερψήφισαν τα νέα σχολεία αριστείας της Νέας Δημοκρατίας, στη λογική ότι «θα ωφελήσει τα παιδιά, τα οποία διαφορετικά δεν θα είχαν αυτήν την πρόσβαση». Όπως αναρωτήθηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου «θα ωφελήσει όλα τα παιδιά; όχι. Και αυτό είναι πρόβλημα. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να λέμε να πεθάνει και ο γάιδαρος του γείτονα». Όχι, αλλά είναι λόγος καταψήφισης, διότι αναγνωρίζει η Πλεύση Ελευθερίας την ανισότητα και την υπερψηφίζει. Το ίδιο κάνει και το ΠΑΣΟΚ. Και οι δύο κρύφτηκαν πίσω από την τροπολογία της εντοπιότητας στη λογική και άμα γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα. Το ερώτημα είναι πόσα παιδιά αφήνουν πίσω για το ένα. Η Παιδεία βρέθηκε με ακόμα λιγότερους συμμάχους, όταν μπροστά της έχει τη μάχη της συνταγματικής αναθεώρησης.