Λοιπόν, αυτοί είναι οι Νόμοι της Ζούγκλας, πολλοί και τρανοί όπως λένε·
Μα το νύχι, η οπλή και η ράχη του Νόμου είναι — Υπάκουε!

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, «Ο Νόμος της ζούγκλας», Το δεύτερο βιβλίο της ζούγκλας

H χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή − η χώρα, γιατί αυτό αφορά τόσο τους πολίτες όσο και την Πολιτεία. Οι πολίτες συνειδητοποιούν βίαια ότι στερούνται κρίσιμων, αναγκαίων υποδομών, αλλά και τους ταπεινωτικούς όρους μέσα από τους οποίους τους στερούνται· ζητούν αλήθεια και δικαιοσύνη. Από την άλλη, και το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αδιέξοδο: Η κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει κανενός είδους αλήθεια ούτε στον εαυτό της για το πώς έφτασε στο σημείο αυτό, η δικαιοσύνη δεν παράγει δίκαιο –εισβάλλει στη δημόσια σφαίρα και ανοίγει διάλογο διακηρύξεων, όσο δεν μπορεί να προστατεύσει τους ίδιους τους λειτουργούς της– κι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να εκπροσωπήσει θετικά κι οραματικά. Οι πολίτες θέλουν να ακούσουν την Πολιτεία να εξηγείται και η Πολιτεία θέλει να δει τους πολίτες να υπακούν. Ουροβόρος, δεν οδηγεί πουθενά. Η πολιτειότητα μετατοπίζεται μέσα εκεί ασταμάτητα. Αυτό σημαίνει ότι είναι στον αέρα το κοινωνικό συμβόλαιο.

Ακούει κανείς το φόβο του κόσμου καθημερινά. Η δική μας συνθήκη ενέχεται εξάλλου και στη φρενήρη διεθνή καταδρομή μηδενισμού, με τις ΗΠΑ να μιλούν για ολόκληρους λαούς σαν να είναι απόντες από ό,τι τους συνέβη.

Τώρα μιλούν πολλοί για τον νόμο του ισχυρού· ο Σπινόζα έλεγε ότι δεν υπάρχει τίποτα στη φύση που να μην ξεπερνιέται σε δύναμη από κάτι άλλο. Με έναν τρόπο δεν υπάρχει πάγια ισχυρός καθώς υπάρχει πάντα ισχυρότερος, κι αυτό μπορεί να συνεχίζεται ad infinitum ή μέχρι να τηγανίσουμε τον πλανήτη. Μα ας σταματήσουμε, γιατί δεν συζητούμε για τη φύση των πραγμάτων. Για τη ζούγκλα ως νόμο. Αλλά για το νόμο ως ζούγκλα. Αυτό δεν συνέβη, κάποιος το έκανε να συμβεί. Αυτός θα πρέπει τώρα να υπακούσει το νόμο του: δηλαδή να αυτοκαταστραφεί μέσα στη δύναμή του.