Να πω κάτι για τον εξαρχειώτη Φώτη στη μνήμη του μιας και τον είχα και δικηγόρο σε μια δίκη.
Άπειρες “συνελεύσεις” κάναμε στον Ιπποπόταμο με μια φτωχή σαγκριά στα χέρια, για το τι στάση θα κρατούσαμε εμείς στις πορείες που συνεχίζονταν για τον νόμο 815. Ο Φώτης δεν ήταν ο θεωρητικός της Β΄Πανελλαδικής, ήτανε όμως του δρόμου. Και υπο αυτή την ιδιότητα συνομιλούσε μαζί μας για το τι θα γίνει στην επόμενη πορεία, που τότε κατεβαίναμε ολιγάριθμοι με ένα πανό “Κάτω το Κεφάλαιο” και όλοι καταλάβαιναν τι θέλουμε.
Οι καταλήψεις του 1979 είχαν αλλάξει τους συσχετισμούς στο φοιτητικό κίνημα και την ηγεμονία, αλλά και την πλειοψηφία στις συνελεύσεις, την είχαν πάρει τα ανεξάρτητα σχήματα, οι αριστεριστές αλλά τον τόνο έδινε και η Β’ Πανελλαδική.
Αυτό ήταν το μόνο θετικό. Κατα τα άλλα ήταν εκνευριστικά πάμπτωχες και δεν παρήγαγαν τίποτα. Γι’ αυτό οι καταλήψεις αυτές ήταν η κορύφωση αλλά και το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης και του φοιτητικού κινήματος.
Ο Φώτης συνέχισε να βγαίνει στο δρόμο και η αλήθεια είναι ότι δεν ακολούθησε τον “σύντροφο” Λαζαρίδη και άλλους σε μονοπάτια υποταγής. Έγινε δικηγόρος, είχε υποθέσεις που θα μπορούσε να ανέβει πολύ αλλά και εκεί δεν συμφιλιωνότανε.
Φανατικός οπαδός και στέλεχος του Αστέρα Εξαρχείων. Βρισκόμασταν στις εξέδρες.
Να μπαίνουμε μπροστά όταν χειροδικούσε και έβριζε τους διαιτητές. Να μαζεύουμε λεφτά για δωροδοκίες κατά τη διάρκεια του αγώνα…και όλα αυτά ο Φώτης τα έκανε με το ίδιο πάθος που είχε στις διαδηλώσεις. Έγινε και υπεύθυνος αρχηγός στην ομάδα Μπάσκετ Γυναικών στην Α1 και τα πήγαινε περίφημα.
Καλόκαρδος και ευχάριστος πάντα. Δημιούργησε οικογένεια αλλά ο Φώτης μπορεί να ήταν κόκκινος αλλά ήταν και δαιμονισμένος. Εγω θα τον αποκαλέσω “καταραμένο κόκκινο” και πιστεύω ότι όσοι τον ξέρουν θα συμφωνήσουν μαζί μου. Αλλά και ο ίδιος θα μου έλεγε “γιατί εσύ ρε μαλάκα Νώντα τι είσαι;” και θά έσκαγε στα γέλια και η ζωή στο καφενείο θα συνεχιζόταν…. μέχρι προχτές.
Αναδημοσίευση από το facebook
