Αν είναι το Εργατικό Κόμμα να κερδίζει βουλευτικές εκλογές (2024) και μετα να ακολουθεί μια «εξευγενισμένη» ακροδεξιά ατζέντα, μη σώσουν και ξανακερδίσουν…Αυτό πρέπει να σκέπτονται πολλοί ψηφοφόροι που στις δημοτικές εκλογές του Μάιου εγκατέλειψαν τους Εργατικούς προς όφελος μικρότερων κομμάτων όπως οι Φιλελεύθεροι -Δημοκράτες. Όμως ο θριαμβευτής αυτών των εκλογών ήταν το ακροδεξιό κόμμα Reform UK του Ναιτζελ Φαρατζ που ήρθε πρώτο, αφήνοντας το Συντηρητικό και το Εργατικό κόμμα στην τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα. Από εκείνη την στιγμή ο Πρωθυπουργός Κιρ Σταρμερ αποφάσισε να εναγκαλιστεί με την πολιτική κληρονομιά του Ενοχ Πάουελ, γνωστού για την αντι-μεταναστευτικη του ρητορική την δεκαετία του εξήντα και να εξαγγείλει μια σκληρή πολιτική γραμμή που όπως είπε (μετα από μια γρήγορη ανάγνωση του εγχειριδίου του Μπρεξιτ) «θα ανακτήσει των έλεγχο των συνόρων» έτσι ώστε να μην γίνει το Ηνωμένο Βασίλειο «νησί γεμάτο ξένους» (!?!).
Καθώς λοιπόν το Εργατικό κόμμα φυλλοροεί και το δίπολο Εργατικών- Συντηρητικών χάνει την πρωτοκαθεδρία του, η συζήτηση αναπόφευκτα επιστρέφει στην πιθανότητα μιας κυβέρνησης συνασπισμού, που όμως δεν φαίνεται να έχει μεγάλη απήχηση στο εκλογικό σώμα. Η ανάλογη δημοσκόπηση του YouGov πριν μερικές μέρες διαπίστωσε ότι ακόμα και τώρα οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να προτιμούν μονοκομματικές κυβερνήσεις (46%). Το μεγαλύτερο ποσοστό υποστήριξης σε μονοκομματική κυβέρνηση έχουν οι υποστηρικτές του Reform UK (65%), μετα των Συντηρητικών (63%) και τέλος αυτοί του Εργατικού κόμματος (60%).
Η καχυποψία προς mix and match κυβερνήσεις δεν είναι αδικαιολόγητη. Η συνεργασία Συντηρητικών και Φιλελεύθερων -Δημοκρατών το 2010, στοίχισε ακριβά στους δευτέρους που, κόντρα στις διακηρύξεις τους, επέτρεψαν, μεταξύ άλλων, και την κατακόρυφη αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων. Η σφοδρή αντίδραση γαλούχησε την επόμενη γενιά ακτιβιστών, αυτών που πέντε χρονιά αργότερα πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις κατά της λιτότητας.
Η ιδέα μιας συμμαχίας δεν είναι καινούργια και στους προοδευτικούς πολιτικούς κύκλους. Η δημοσκόπηση του YouGov δείχνει ότι μια κυβέρνηση Εργατικών, Πράσινων και Φιλελευθέρων- Δημοκρατών είναι η λιγότερο απεχθής, όμως ένας λόγος που οι ψηφοφόροι των Εργατικών μετακινούνται προς τα αλλά δυο κόμματα, είναι για να ξεφύγουν από τις πολιτικές του Σταρμερ. Αυτές οι πολιτικές, εκτός από μερικά πανηγυρικά εξώφυλλα στον δεξιό τύπο, οδηγούν με μαθηματικό τρόπο στην περαιτέρω κατάρρευση κλάδων, όπως το εθνικό σύστημα υγείας και το σύστημα κοινωνικής φροντίδας, τα οποία είναι στελεχωμένα με μετανάστες.
Οπότε σε πια βάση μπορεί να υπάρξει «προοδευτική συμμαχία»;
