Φωτογραφία: Ο Μίμης Δομάζος σε εκδήλωση της Άμυνας Αμπελοκήπων το 1958
Ο Μίμης Δομάζος μέσα από τα δικά του λόγια
«Έμενα σε φτωχική γειτονιά. Ήμασταν δίπλα στον Παναθηναϊκό. Και, όπως είπατε, παίζαμε στις αλάνες. Τώρα δεν υπάρχουν αλάνες για τα παιδιά, όλα τσιμεντοποιήθηκαν, που να παίξουν; Έπαιζα λοιπόν στην αλάνα και δίπλα ήταν και το σχολείο μου, η Σεβαστοπούλειος Τεχνική Σχολή και δίπλα το Γυμνάσιο. Κάναμε και μαθήματα του Γυμνασίου. Να σας εξομολογηθώ ποτέ δε διάβασα. Μάλιστα, μια μέρα φώναξε ο διευθυντής τη μητέρα μου και της είπε “τον γιο σας να τον κάνετε λούστρο”. Θυμάμαι πως την τελευταία χρονιά είχα μείνει σε δύο μαθήματα. Από την ώρα που πέρασα στον Παναθηναϊκό, σταμάτησα να πηγαίνω σχολείο. Ο διευθυντής, καθώς έβλεπε ότι το όνομά μου προκαλούσε πια ενθουσιασμό, με φώναξε το Σεπτέμβριο και επέμενε να δώσω και να πάρω το απολυτήριό μου. Εγώ όμως είχα διαλέξει πια άλλο δρόμο και δεν το έκανα». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Μίμη Δομάζο, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2017 σε συνέντευξη του στο site faretra.info είχε ξεδιπλώσει το κουβάρι των αναμνήσεων του.
Από την ταπεινή Άμυνα Αμπελοκήπων στον Παναθηναϊκό του Γουέμπλεϊ, ο Δομάζος έγραψε μοναδική ιστορία στα ελληνικά γήπεδα. Ο ίδιος θυμάται για την μεταγραφή του στο τριφύλλι: «Όσο για το πώς με πήραν στον Παναθηναϊκό… Ξύπναγα και έβλεπα το γήπεδο. Στα πενήντα μέτρα ήταν το γήπεδο. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν οι μάνατζερ, υπήρχαν όμως οι λεγόμενοι “ψαράδες”, που γυρνάγανε στις γειτονιές και “ψαρεύανε” τους μικρούς με ταλέντο. Έτσι συνέβη και με μένα. Εγώ όμως έπαιζα και στην Άμυνα Αμπελοκήπων από τα δεκαπέντε μου και, επειδή δεν μπορούσα να βγάλω δελτίο, μου βάλανε και ένα χρόνο παραπάνω, για να μπορώ να παίξω. Ξεκίνησα λοιπόν από την Άμυνα, που ήταν δίπλα στον Παναθηναϊκό, με μια σχετική εμπειρία, πέρα από το ταλέντο».
«Στρατηγός…πράσινων τυφεκιοφόρων» έγραψε κάποιος με αφορμή τον θάνατό του. Πώς όμως βγήκε το παρατσούκλι; «Είχα την ευθύνη για τα πάντα. Έπαιρνα τη μπάλα από το ένα τέρμα και την πήγαινα στο άλλο. Αν είχε ενενήντα λεπτά ο αγώνας, τα εξήντα την είχα τη μπάλα εγώ στα πόδια μου. Σε κάθε παιχνίδι, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, έχανα τέσσερα κιλά. Είχα τρομερή ένταση, γιατί έπρεπε να τα κάνω όλα. Να βάλει γκολ ο Αντωνιάδης, να ξεφύγω από ένα-δύο παίκτες που με κυνηγάγανε… Είχα μεγάλη πίεση. Είχα κάθε Δευτέρα, για την επόμενη Κυριακή που θα παίζαμε, τα πάντα στο μυαλό μου. Ετοιμαζόμουνα. Σχεδίαζα την κάθε λεπτομέρεια. Ο προπονητής μας, ο Πούσκας, την Κυριακή, όταν μας έδινε τις οδηγίες για το πώς θα παίξουμε με κοίταγε στα μάτια και έλεγε “εσύ κοίταζε ποια ‘γκόμενα’ έχεις πίσω σου, μία έχεις ή δύο, και κοίτα τι θα τις κάνεις!” εννοώντας τους παίκτες που έπρεπε να αντιμετωπίσω δίνοντας τα πάντα».
Εγωιστής, όπως όλοι οι μεγάλοι παίκτες: «Δεν ήθελα να χάνω, όχι στον αγώνα, αλλά ούτε καν στην προπόνηση. Δούλευα πάρα πολύ. Κοιμόμουν από τις εφτά το απόγευμα. Ένας νεαρός σήμερα, που θα είναι 17 χρονών -εκεί ξεκίνησα εγώ, 16 με 17- θα μπορεί να κοιμηθεί στις εφτά; Έκανα μεγάλες θυσίες, για να μπορέσω να σταθώ και αργότερα να γίνω ένα όνομα. Γιατί δεν είναι εύκολο να παίζεις επί 22 χρόνια και να είσαι στην κορυφή. Χρειάζονται θυσίες, για να το πετύχεις».
Φυσικά ο τελικός πρωταθλητριών με τον Άγιαξ το 1971 ήταν η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του Μίμη Δομάζου. «Η καλύτερη στιγμή οπωσδήποτε ήταν το Γουέμπλεϊ. Εκείνη την εποχή δε μας υπολόγιζε κανείς, δεν υπολόγιζε κανείς το ελληνικό ποδόσφαιρο. Φτάσαμε να παίξουμε σ’ έναν τέτοιο τελικό! Από τότε άρχισε το ελληνικό ποδόσφαιρο να φαίνεται. Ήμασταν στην ομάδα είκοσι Έλληνες. Σήμερα δεν υπάρχουν είκοσι Έλληνες σε μια ομάδα. Καταλαβαίνετε εκείνα τα παιδιά, εκείνη την εποχή, τι κάνανε, για να φτάσουν εκεί”.
Μελαγχολία που δεν έκανε επιτυχία με την Εθνική Ελλάδος: «Στιγμή απογοήτευσης ήταν, όταν δεν μπορέσαμε να πάμε στο Μεξικό. Ο Υπουργός Αθλητισμού της Χούντας, ο Ασλανίδης, “ξήλωσε” για ασήμαντη αφορμή τον προπονητή μας της Εθνικής, τον Καραπατή, ο οποίος ήταν εξαιρετικός, και με τον οποίο εκτιμώ ότι θα πηγαίναμε στο Μεξικό. Και ήταν πολύ δυνατή τότε η Εθνική μας…».
Η αυλαία έπεσε. Οι Ήρωες της Κυριακής αποχωρούν διακριτικά. «Όταν παίζαμε υπήρχαν φίλαθλοι που ερχόντουσαν να δουν εμάς. “Πάμε να δούμε τον Παπαϊωάννου, τον Σιδέρη, τον Αντωνιάδη, τον Κούδα, τον Χατζηπαναγή”. Άλλαξαν τα πάντα στο ποδόσφαιρο. Χάθηκε αυτή η σχέση».
Πηγή: faretra.info
