Υπό τον ήχο των σειρήνων του πολέμου στην Ουκρανία, η «Εποχή» θέτει στα πλαίσια του διαλόγου για το κόμμα, το ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη δυνατότητα ενός μεγάλου φιλειρηνικού κινήματος, με πρωτεργάτρια την Αριστερά. Συγκεκριμένα, τρία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καλούνται να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:
1. Μετά την απαράδεκτη και απολύτως καταδικαστέα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πολλοί κάνουν λόγο για αναβίωση συνθηκών Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτή την επικίνδυνη συγκυρία, πώς κρίνετε το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να αναλάβει έναν αυτόνομο ειρηνευτικό ρόλο στην πολεμική αυτή σύγκρουση, επιλέγει την αύξηση της έντασης με επιθετικές δηλώσεις και πράξεις;
2. Πώς κρίνετε την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει –από τους πρώτους μεταξύ των χωρών-μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ– στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία; Θα βλέπατε, και υπό ποιες προϋποθέσεις, εφικτή τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού και παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος που θα μπορούσε –μιλώντας για την Ελλάδα– να αποτελέσει την αφορμή για κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς; Θεωρείτε ότι οι εξελίξεις στην Ουκρανία, και ενδεχόμενη αλλαγή των εκεί ισορροπιών, μπορούν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ιδιαιτέρως την επίλυση των διαφορών στο Αιγαίο και την Κύπρο;
3. Καθ’ οδόν προς το 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ –και με αφορμή την τραγική συγκυρία και την ανάγκη κινηματικών δράσεων– επανέρχεται στο προσκήνιο το υπαρκτό έλλειμμα συμμετοχής και ενεργοποίησης των μελών τόσο στις εσωκομματικές διαδικασίες, όσο και στις εξωστρεφείς δράσεις. Πιστεύετε ότι είναι έλλειμμα που λύνεται με τις αιφνιδιαστικές προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα για απευθείας εκλογή προέδρου και ΚΕ από τα μέλη του κόμματος; Μήπως πυροδοτήθηκε έτσι ένα κλίμα εσωστρέφειας που αποπροσανατολίζει από την απαραίτητη συζήτηση επί του πολιτικού σχεδίου;
Μαρία Ρεπούση: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση όφειλε
να είχε πρωταγωνιστήσει
στην επίλυση της κρίσης»
1. Δεν συμφωνώ ότι έχουμε αναβίωση συνθηκών ψυχρού πολέμου, εκτός και αν το διατυπώνουμε συμβολικά για να περιγράψουμε μια κατάσταση που διέπεται από ψυχροπολεμικές αντιλήψεις που δυσκολεύουν την επίλυση του προβλήματος. Για να μην μπούμε σε ζητήματα όπως ο χωρισμός του κόσμου σε δύο σφαίρες που στήριζε θεωρητικά το ψυχρό πόλεμο, να αρκεστούμε στο ότι στον ψυχρό πόλεμο υπήρχε συστηματική προσπάθεια για να μην γίνει θερμός. Και δεν είναι τυχαίο ότι δεν έγινε. Στην περίπτωση της ρωσο–ουκρανικής κρίσης και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχουμε ήδη ένα θερμό πόλεμο και τα σύνορα ανάμεσα σε ψυχρό και σε θερμό πόλεμο κινδυνεύουν στο εξής να μείνουν ρευστά αν δεν λυθεί η διένεξη. Η Ρωσία πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα από την Ουκρανία και η Ουκρανία να σεβαστεί τα συμφέροντα της ασφάλειας της ρωσικής πλευράς και να αποσύρει την επιθυμία της ένταξής της στο ΝΑΤΟ, επιθυμία που εκλαμβάνεται ως απειλή για τη Ρωσική Ομοσπονδία. Η ένταξή της Ουκρανίας στην ΕΕ θα μπορούσε να είναι μια κοινά αποδεκτή λύση και αυτό, όμως, είναι σήμερα πια θέμα διαπραγμάτευσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όφειλε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίλυση της κρίσης και την αποκατάσταση της ειρήνης στην περιοχή, προβάλλοντας αν θέλετε και έναν άλλο τρόπο επίλυσης των διαφορών. Αντί γι’ αυτό, μετά από κάποιες αρχικές επιφυλάξεις, ταυτίστηκε με τις ΗΠΑ και τροφοδοτεί και αυτή την ένταση στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας. Από μέρος της λύσης έγινε έτσι μέρος του προβλήματος. Η Ουκρανία γνωρίζουμε ότι δεν θα λύσει το πρόβλημα της ανεξαρτησίας της με τα όπλα. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση το γνωρίζει. Και οφείλει να γνωρίζει και κάτι ακόμα: ότι η ενότητα και η ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί να έχει απέναντι τη Ρωσική Ομοσπονδία. Η Ρωσία είναι μια μεγάλη πυρηνική δύναμη και οι δίαυλοι επικοινωνίας πρέπει να είναι ορθάνοικτοι.
2. Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία είναι κατά της ειρήνευσης της περιοχής και επιβλαβής για τα ελληνικά συμφέροντα. Ο κ. Μητσοτάκης, όπως ακούσαμε επανειλημμένα από τα στελέχη του στην πρόσφατη συζήτηση για τα εξοπλιστικά, πιστεύει ότι η ειρήνη είναι αποτέλεσμα της στρατιωτικής υπεροχής μιας χώρας πάνω στην άλλη. Σχεδόν ποτέ, όμως, δεν συμβαίνει αυτό. Πάντα μια χώρα είναι στρατιωτικά, οικονομικά ή πληθυσμιακά πιο ισχυρή από μια άλλη. Η διασφάλιση της ειρήνης προκύπτει από μια σταθερή εξωτερική πολιτική που επιλέγει τον διάλογο και τη διαπραγμάτευση για την επίλυση ενδεχόμενων διαφορών. Σε αυτήν την πολιτική μπορεί να συμβάλει ένα φιλειρηνικό κίνημα που όσο πιο πλατύ είναι, τόσο και πιο ισχυρό. Οι δυνάμεις της πληθυντικής Αριστεράς οφείλουν να το στηρίξουν. Ο κ. Μητσοτάκης, όπως και η Δεξιά στην Ελλάδα γενικότερα, σκεπτόμενος το πολιτικό κόστος από ένα εθνικιστικό ακροατήριο που έχει συντηρήσει, αν όχι δημιουργήσει, δεν αγγίζει τα προβλήματα στις σχέσεις της Ελλάδας με τα γειτονικά της κράτη. Το έκανε με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία. Το κάνει και με την Τουρκία. Είναι η εξωτερική πολιτική της απραξίας, της διαιώνισης των προβλημάτων. Και όταν αυτά διαιωνίζονται, όπως έγινε και στην περίπτωση της Ουκρανίας στις σχέσεις της με τη Ρωσία, δεν αποκλείεται να ανάψει η σπίθα. Σχετικά με την επίδραση των εξελίξεων της ρωσο–ουκρανικής κρίσης στις ελληνο–τουρκικές σχέσεις, πιστεύω ότι αυτή είναι μια ευκαιρία για τον Ερντογάν να επανασυσφίξει τις σχέσεις του με τη Δύση και να ενισχύσει τη θέση του απέναντι στην Ελλάδα. Και δεν νομίζω ότι θα την χάσει αυτήν την ευκαιρία. Και η Ελλάδα ενδεχομένως κατανοήσει τότε ότι όταν η ίδια δεν λύνει τα προβλήματά της, κανένας δεν μπορεί να τα λύσει, όσο χατίρια και αν του κάνει.
3. Ήρθαμε στα εσωκομματικά. Πράγματι, η λειτουργία του κόμματος είναι ελλειμματική. Και δεν θα μπορούσε να μην είναι. Το κόμμα δεν έχει επικαιροποιήσει τις λειτουργίες του. Παραμένει, θα’ λεγε κανείς, εγκλωβισμένο σε έναν τρόπο λειτουργίας που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Πυραμιδικά οργανωμένο, ατέρμονες συνεδριάσεις με προκαθορισμένες απόψεις, μονόλογοι και άλλα πολλά. Οι νέοι άνθρωποι είναι δύσκολο να ενταχθούν σε συζητήσεις που παραπέμπουν σε προτεραιότητες του περασμένου αιώνα. Όσοι και όσες δεν ανήκουν σε τάσεις, αισθάνονται παρείσακτοι/ες. Προσωπικά εντάχθηκα στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα του 2019, είμαι δηλαδή παιδί της διεύρυνσης. Πρέπει να σας πω ότι η κομματική γλώσσα ήταν αυτή που άφησα, όταν έφυγα από το ΚΚΕ εσ. μετά τη διάσπασή του. Οι ΟΜ κινδυνεύουν έτσι να γίνουν ΟΜ συνταξιούχων. Οι εξωστρεφείς δράσεις, επίσης, προκύπτουν συνήθως από την κεντρική ατζέντα του κόμματος και όχι από τα κάτω. Δεν ξέρω πώς θα το επιλύσουμε. Στην επιτροπή καταστατικού, στην οποία ήμουν μέλος, προσπαθήσαμε η αλήθεια είναι να προκρίνουμε και θεματικές και οριζόντιες δράσεις, όπως επίσης και να αξιοποιήσουμε την ψηφιακότητα που προσφέρει η εποχή μας. Προσπαθήσαμε επίσης να ενισχύσουμε τον ρόλο των μελών του κόμματος και τις από τα κάτω διαδικασίες. Να αισθάνονται τα μέλη ότι περνάει ο λόγος τους. Δεν είμαι σίγουρη, όμως, ότι θα αντιστρέψουμε την κατάσταση. Σχετικά τώρα με την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για την εκλογή ηγεσίας από τη βάση του κόμματος, δεν θέλω να την αποφύγω –παρόλο που γνωρίζω την ένταση που προκαλεί. Δεν είναι πρόταση της επιτροπής καταστατικού, αλλά είμαι υπέρ της πρότασης. Την εντάσσω στα μέτρα ενίσχυσης του ρόλου των μελών του κόμματος και στις διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας. Γιατί τα μέλη του κόμματος που δεν καταφέρνουν να είναι σύνεδροι, να μην έχουν λόγο για την εκλογή των μελών της ΚΕ και του/της προέδρου; Καταλαβαίνω, ωστόσο, και τις ενστάσεις και δεν τις δαιμονοποιώ. Θεωρώ ότι είναι δικαίωμα των μελών του κόμματος να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους και διαφωνώ με προσωπικές επιθέσεις που δέχονται όταν το επιχειρούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ– Προοδευτική Συμμαχία, το κόμμα που υπερασπίζεται τη δημοκρατία, την αξία του διαλόγου και την ελευθερία της έκφρασης, θα πρέπει να το κάνει πράξη και στις εσωτερικές του λειτουργίες. Και εν όψει του Συνεδρίου χρειάζεται ένα συμβόλαιο ενότητας. Μας είναι απαραίτητη για να προσπεράσουμε τον κάβο και να διεκδικήσουμε εκ νέου σοφότεροι/ες και καλύτερα προετοιμασμένοι/ες τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η Μαρία Ρεπούση είναι ιστορικός, μέλος ΚΕΑ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Γιάννης Μπουρνούς: «Η Ελλάδα πρέπει
να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες
αποκλιμάκωσης της έντασης στο Αιγαίο»
1. Η ρωσική εισβολή αναβιώνει συνθήκες Ψυχρού Πολέμου και ενισχύει τις δυνάμεις που εργάζονταν για ρήξη στις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας και πλήρη ευθυγράμμιση της ΕΕ με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ποτέ το ΝΑΤΟ δεν ήταν τόσο ισχυρό στην Ευρώπη, όσο είναι αυτές τις μέρες. Η ΕΕ απέτυχε να γίνει αυτόνομος πόλος εξισορρόπησης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία και να συμπεριλάβει τη Ρωσία σε ένα σύστημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, που θα καθησύχαζε και τις ανησυχίες των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης για την ασφάλειά τους, ανησυχίες που δυστυχώς αποδείχτηκαν βάσιμες – πρέπει να το πούμε αυτό. Η ΕΕ πρέπει να εργαστεί για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων. Η στρατιωτική συντριβή και υποταγή μιας ανεξάρτητης χώρας ποτέ δεν θα γίνει αποδεκτή και τα τετελεσμένα της βίας δεν νομιμοποιούνται. Θα πρέπει, όμως, να εμποδίσουμε τη χρήση του πολέμου στην Ουκρανία και της συμπάθειας που προκάλεσε στη δυτική κοινή γνώμη η αντίσταση των Ουκρανών, για να υπηρετηθεί μια πολιτική που δεν αφορά τους Ουκρανούς, αλλά επιδιώκει τη φθορά και την ταπείνωση της Ρωσίας, χωρίς καν να φοβάται την κλιμάκωση της σύγκρουσης σε πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Η ΕΕ και η Ουκρανία θα ζήσουν με τη Ρωσία δίπλα τους και πρέπει να αποζητούν μια Ρωσία ειρηνική, επανενταγμένη στη διεθνή κοινότητα, που θα αισθάνεται ασφαλής και θα σέβεται κάθε γείτονά της.
2. Ο κ. Μητσοτάκης κάνει μια επιπόλαιη επίδειξη ατλαντισμού, ακυρώνοντας ακόμη και την εξωτερική πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή και γυρνώντας μας στο δόγμα Παπάγου. Πολλές χώρες της Ευρώπης περιορίζονται στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας, θα έπρεπε να το κάνει και η Ελλάδα. Πιστεύω ότι, τουλάχιστον στην Ευρώπη, θα δούμε ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα, όταν ξεπεράσουμε το σοκ αυτών των ημερών και συνειδητοποιήσουμε πόσο βαθιά άλλαξε ο κόσμος μας και η Ευρώπη, καθώς συνέβη αυτό που πολλοί θεωρούσαν αδιανόητο. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ως Αριστερά, είναι να αγωνιστούμε ενάντια στην κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, σε σύγκρουση ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Θυμίζω πως το φιλειρηνικό κίνημα των δεκαετιών ‘60, ‘70 και ‘80, κινητοποιούνταν κυρίως από την εφιαλτική πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου. Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, ο πόλεμος στην Ουκρανία λέει πολλά για τη σημασία της διπλωματίας, της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή μας και της αποφυγής προκλήσεων με αβέβαιη εξέλιξη. Μια συνέπεια του πολέμου είναι και ότι η ηγεσία της Τουρκίας δεν θα μπορεί να κάνει με την ίδια ευκολία το διπλό παιχνίδι μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ούτε να φλερτάρει ανέμελα με ανάφλεξη στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Οι περιστάσεις δεν σηκώνουν επιπολαιότητα από κανένα. Η Ελλάδα πρέπει να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης της έντασης στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, κρατώντας την πόρτα του διαλόγου ανοικτή, χωρίς να υποχωρεί στον αναθεωρητισμό του κ. Ερντογάν, αλλά προτάσσοντας μια ενεργητική εξωτερική πολιτική λύσεων, αντί για την επικίνδυνη πολιτική της αδράνειας.
3. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι από τη λειτουργία του κόμματος στα χρόνια πριν την πανδημία και ακόμα περισσότερο στη διάρκεια της κυβέρνησής μας. Πέρα από την κινηματική παρακμή και τη δικαιολογημένη απογοήτευση από την ήττα μας στη διαπραγμάτευση του 2015, ποιο ενδιαφέρον παρουσίαζε η εσωκομματική μας λειτουργία για ένα απλό μέλος; Αισθανόταν ότι ακουγόταν κάπου η φωνή του; Ότι λαμβάνονταν υπόψη η γνώμη του; Ότι είχε κάτι να προσφέρει εκτός από τη διανομή του προεκλογικού υλικού ή την υποστήριξη του κόμματος στο περιβάλλον του; Πώς έβλεπαν αλήθεια οι συντρόφισσές μας και οι γυναίκες ψηφοφόροι μας, την καταθλιπτική ανδροκρατία στο κόμμα μας; Θεωρώ ότι η απευθείας εκλογή από τη βάση της ηγεσίας του κόμματος και μάλιστα με τρόπο που επιτέλους εισάγει την περιφερειακή διάσταση, μπορεί να αναβιώσει την εσωκομματική μας ζωή. Με τη μέχρι τώρα μεθοδολογία μας, στην ΚΕ εκλέγονταν τα πιο «διάσημα» στελέχη και οι εκλεκτοί των τάσεων – οργανωτικών μηχανισμών, με την περιφέρεια να υποεκπροσωπείται μονίμως σε τραγικό βαθμό. Επιτέλους, πάμε να δοκιμάσουμε έναν νέο τρόπο εκλογής, που, ακολουθώντας καλές πρακτικές άλλων αριστερών κομμάτων της Ευρώπης, δίνει για πρώτη φορά αδιαμεσολάβητα τον λόγο σε όλα τα κομματικά μέλη. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε στα σοβαρά για «αστικοποίηση» του κόμματος ή ακόμα χειρότερα για «μέλη που δεν ξέρουν», επειδή το κόμμα μας πάει να εφαρμόσει πράγματα που σε άλλα αριστερά κόμματα θεωρούνται δεδομένα εδώ και χρόνια. Πρέπει, όμως, να μην περιοριστούμε μόνο στην απευθείας εκλογή προέδρου και ΚΕ, αλλά να κάνουμε την ψηφιακή ωρίμανση του κόμματος ευκαιρία για να χτιστούν εστίες δημοκρατικής διαβούλευσης και συμμετοχής των μελών σε κρίσιμες αποφάσεις σε όλη τη διάρκεια μεταξύ δύο συνεδρίων. Να ψηφιοποιήσουμε τη συμμετοχή των μελών στη διαμόρφωση των αποφάσεων και στην οργάνωση των δράσεων, την κατάθεση προτάσεων από τα μέλη. Η εσωστρέφεια προκλήθηκε και ανακυκλώνεται από την κάθετη απόρριψη των προτάσεων, ενώ αυτές περιέχουν στοιχεία και ιδέες που μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για το κόμμα που θέλουμε.
Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι βουλευτής Λέσβου ΣΥΡΙΖΑ.
Μιχάλης Υδραίος: «Στον αντίποδα
των πολιτικών του ΝΑΤΟ,
οφείλουμε να ξεδιπλώσουμε
ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα»
1. Είναι γεγονός ότι η εισβολή των στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία αποτελεί μία αδικαιολόγητη ενέργεια, την οποία και καταδικάζουμε, χωρίς αστερίσκους. Το αυταρχικό καθεστώς Πούτιν καταπατά το διεθνές δίκαιο, ενώ ταυτόχρονα παρέχει το άλλοθι στις ακραίες και φιλοπόλεμες δυνάμεις της Δύσης να το αξιοποιήσουν στην κατεύθυνση της υπέρμετρης ενίσχυσης των στρατιωτικών εξοπλισμών και της εμπέδωσης ενός νέου ψυχροπολεμικού μιλιταριστικού κλίματος. Προφανώς τα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας και η νεολαία είναι παγιδευμένοι ανάμεσα στις συμπληγάδες των γερακιών του ΝΑΤΟ και του αυταρχικού ρωσικού καθεστώτος, σε μία περίοδο που τα συμφέροντα των από κάτω είναι η υπέρβαση των ανισοτήτων, η προστασία του περιβάλλοντος και η εμβάθυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ναι, είμαστε ενώπιον μίας στροφής της πολιτικής της ΕΕ προς το δόγμα του ψυχρού πολέμου. Πιθανόν να βρεθούμε σε μία πραγματικότητα όπου το Σύμφωνο Σταθερότητας να αντικατασταθεί από ένα νέο πλαίσιο στρατιωτικών εξοπλισμών και περαιτέρω νατοποίησης της ΕΕ. Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτές τις επιλογές. Θέλω να τονίσω ότι είμαι ιδιαίτερα προβληματισμένος από τη στάση της Γερμανίας, που έσπευσε να διογκώσει τις αμυντικές δαπάνες. Προφανώς κάποιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την ανάδειξη του Όλαφ Σόλτς στη θέση του καγκελάριου, αγνοώντας ότι η μη συμμετοχή της Αριστεράς στη νέα γερμανική κυβέρνηση διαμορφώνει ένα τεράστιο κενό. Δεν είναι η πρώτη φορά που «κεντρώοι πολιτικοί» σε σύνθετες και δύσκολες συγκυρίες, ταυτίζονται με τις επιλογές του ΝΑΤΟ. Το είδαμε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας.
2. Ο Κ. Μητσοτάκης, στην ομιλία του την Τρίτη στη Βουλή, ανακήρυξε ως υπέρτατο πρόταγμα της πολιτικής του, την ενίσχυση της άμυνας της χώρας. Καμία έκπληξη, λοιπόν, από τη σπουδή του πρωθυπουργού. Εδώ και καιρό η χώρα μας καθίσταται προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η Δεξιά έχει έτοιμο ένα νέο αφήγημα με ισχυρή δόση μιλιταρισμού και εθνικισμού. Η Αριστερά οφείλει να συγκρουσθεί με αυτό το αφήγημα, εκκινώντας από τις θέσεις του ορθολογισμού, της ειρήνης, της δημοκρατίας. Στον αντίποδα των πολιτικών του ΝΑΤΟ, οφείλουμε να ξεδιπλώσουμε και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα. Η ιμπεριαλιστική λογική του Πούτιν δεν μπορεί να ακυρώσει το πάγιο και λογικό αξίωμα της Αριστεράς, ότι η Ευρώπη εκτείνεται από την Ιβηρική ως τα Ουράλια, συνεπώς περιλαμβάνει μία δημοκρατική φιλειρηνική Ρωσία. Σε αυτήν την προοπτική, η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς είναι απαραίτητη, όπως απαραίτητη είναι η συμμετοχή και άλλων ευρύτερων φιλειρηνικών δυνάμεων. Έχουμε την πρόσφατη εμπειρία του πολέμου στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία, που γέννησαν το Κοινωνικό Φόρουμ. Σχετικά με τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, θεωρώ ότι υπάρχει μία έμμεση, αλλά σαφής συνισταμένη. Όλες οι διαφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται με βάση το διεθνές δίκαιο και σε άμεσο χρόνο. Προβλήματα που κακοφορμίζουν για πολλά χρόνια, ακριβώς όπως στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Ουκρανία μπορούν να οδηγήσουν σε αναπάντεχες καταστάσεις. Οφείλουμε, λοιπόν, να πιέσουμε ως κίνημα και ως Αριστερά στην κατεύθυνση της επίλυσης των ανοιχτών θεμάτων με την γείτονα, στη βάση του διεθνούς δικαίου, με καταφυγή στην Χάγη εάν χρειασθεί, που θα χρειασθεί. Υποστηρίζουμε με αποφασιστικότητα την επίλυση του Κυπριακού με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ για μία δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, χωρίς στρατούς και εγγυήσεις με πολιτική ισότητα ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Σε μία συγκυρία που η κυβέρνηση παραμένει δέσμια της ακραίας εθνικιστικής πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας και της σχολής της ακινησίας, ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ, με αποφασιστικότητα και υπερβαίνοντας τον πειρασμό υιοθέτησης ενός λόγου που ταυτίζεται με «εθνικά» στερεότυπα και δοξασίες, πρέπει να πιέσει στην κατεύθυνση της ειρηνικής και με βάση το διεθνές δίκαιο επίλυσης των διαφορών στο Αιγαίο, στην Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.
3. Η εκτίμησή μου είναι ότι η συμμετοχή στις προσυνεδριακές διαδικασίες υπολείπεται των προσδοκιών και των αναγκών. Η πολιτική συζήτηση είναι ελλιπής και ο προβληματισμός για το πολιτικό σχέδιο ρηχός. Προφανώς αυτό οφείλεται και στην πανδημία που δυσκόλεψε την πολιτική συζήτηση και δράση. Υπάρχει, όμως, και ένα παρατεταμένο αίσθημα ανάθεσης των πεπραγμένων στην ηγεσία, απόρροια και του γεγονότος ότι τα όργανα του κόμματος ελάχιστα συγκλήθηκαν το τελευταίο διάστημα. Στη σκέψη μου έχει αποτυπωθεί η θερμή υποδοχή, από τον συστημικό Τύπο, της πρότασης του προέδρου για τον τρόπο εκλογής της ηγεσίας του κόμματος. Μάλιστα ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι την επόμενη της ανακοίνωσης της πρότασης, επώνυμος αρθρογράφος έσπευσε από τη στήλη του στα ΝΕΑ να καλωσορίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο κλαμπ των «κανονικών κομμάτων». Αυτήν την «κανονικότητα» που επιδιώκουν να μας επιβάλουν, πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία, ενισχύοντας τα αριστερά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά μας. Νομίζω ότι η δημοκρατική λειτουργία ενός κόμματος της σύγχρονης Αριστεράς δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο στην πρόσκληση προσέλευσης στην ψηφοφορία για τον πρόεδρο και την ηγεσία του. Απαιτούνται πρόνοιες, ώστε τα μέλη του κόμματος να συμμετέχουν στη διαβούλευση και στην εκπόνηση του πολιτικού σχεδίου. Π.χ. θα ήταν σημαντικό η πλατφόρμα του i–syriza να αξιοποιηθεί όχι μόνο για την ενημέρωση, αλλά και για τη διαβούλευση, μεταξύ των μελών και φίλων του κόμματος. Εάν εξαντλήσουμε τη συμμετοχή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ σε μία ψηφοφορία κάθε τρία χρόνια, κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε μία λογική ανάθεσης. Την περίοδο, μάλιστα, που απαιτείται ενίσχυση των κοινωνικών κινημάτων και έντασης των κοινωνικών αγώνων, με τη συμμετοχή όλων μας, ώστε να ηττηθεί η κυβέρνηση της ΝΔ και να ανοίξει ο δρόμος για μία άλλη πολιτική σε αντιδεξιά, αντινεοφιλελεύθερη, δημοκρατική κατεύθυνση.
Ο Μιχάλης Υδραίος είναι μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ.
