Οι οπαδοί της Μαν. Γιουνάιτεντ «απαντούν» στις ρατσιστικές δηλώσεις του μεγαλομετόχου Τζιμ Ράτκλιφ
Πριν από μερικές εβδομάδες ο μεγαλομέτοχος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ «Σερ» Τζιμ Ράτκλιφ έδωσε συνέντευξη στο Sky News και μεταξύ άλλων είπε ότι η Βρετανία έχει «αποικιοκρατηθεί από μετανάστες», ενώ επαίνεσε τον Νάιτζελ Φάρατζ. Και τα είπε όλα αυτά από το Μονακό, όπου μετακόμισε το 2020 για να αποφύγει την πληρωμή περίπου 4 δισεκατομμυρίων λιρών σε βρετανικούς φόρους.
Ο Ράτκλιφ διοικεί μια ομάδα που ιδρύθηκε από εργάτες των σιδηροδρόμων και «κτίστηκε» πάνω στη μετανάστευση. Ο Μπρούνο Φερνάντες είναι Πορτογάλος. Ο Ντιόγκο Νταλότ είναι Πορτογάλος. Ο Λισάντρο Μαρτίνες είναι Αργεντινός. Ο Νουσέρ Μαζραουί είναι Μαροκινός. Ο Ματάις ντε Λιχτ είναι Ολλανδός. Ο Λένι Γιορό είναι Γάλλος. Ο Μανουέλ Ουγκάρτε είναι Ουρουγουανός. Ο Αμάντ Ντιαλό γεννήθηκε στην Ακτή Ελεφαντοστού. Ο Τζόσουα Ζίρκζεε είναι Ολλανδός. Ο Μπένιαμιν Σέσκο είναι Σλοβένος. Ο Μπράιαν Μμπεούμο είναι Καμερουνέζος.
Με αφορμή τις ρατσιστικές δηλώσεις του Ράτκλιφ έντονα αντέδρασε ο σύνδεσμος οπαδών της ομάδας «Rainbow Devils – Manchester United’s Lgbtq+ Supporters’ Club», ενώ ο Ed Barker οπαδός της Γιουνάιτεντ και αρθρογράφος «απάντησε» στον μεγαλομέτοχο με ένα κείμενο που είχε τίτλο: «Ο θρήνος του Αποικιοκράτη» (Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε μεταφρασμένο από τον ΠιΖήτα στο humbazine.gr): «Η Γιουνάιτεντ χτίστηκε από ανθρώπους που ήρθαν από αλλού. Ο μεγαλύτερος προπονητής της ήταν Σκωτσέζος. Ο μεγαλύτερος παίκτης της ήταν Βορειοϊρλανδός. Η ίδια η πόλη διαμορφώθηκε από ιρλανδούς εργάτες που έσκαψαν τα κανάλια, από καραϊβικές νοσηλεύτριες που στελέχωσαν τα νοσοκομεία, από νοτιοασιάτες επιχειρηματίες που άνοιξαν επιχειρήσεις. Το Μάντσεστερ είναι αυτό που είναι επειδή άνθρωποι μετακινήθηκαν εκεί. Όχι προς τη Βρετανία, από αυτήν. Μετακόμισα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2021, βιώνοντας το βουνό γραφειοκρατίας για βίζα, το άγχος στα σύνορα, την αίσθηση προσωρινότητας. Την κατανόηση ότι οι μετανάστες πρέπει να κρατούν χαμηλό προφίλ μήπως οι αρχές απαιτήσουν “χαρτιά παρακαλώ”. Δεν είναι αφηρημένο όταν το δικαίωμά σου να παραμείνεις κάπου εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από ανθρώπους που δεν σε έχουν γνωρίσει ποτέ.
Όταν οι επιδρομές της ICE εντείνονται στην Αμερική, όλοι το αισθάνονται. Ακόμη κι ως νόμιμος μετανάστης. Ακόμη κι ως λευκός βρετανός πολίτης με έγγραφα. Η ατμόσφαιρα αλλάζει. Δεν έχει σημασία ότι είμαι “από τους καλούς”. Η ρητορική είναι επίθεση εναντίον όλων. Η Βρετανία είχε μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Η μετακίνηση ανθρώπων προς το αυτοκρατορικό κέντρο δεν ήταν ατύχημα ούτε εισβολή. Ήταν ενσωματωμένη στο σύστημα. Η Κοινοπολιτεία υπάρχει επειδή τη δημιούργησε η Βρετανία. Η γενιά Windrush ήρθε επειδή η Βρετανία τους κάλεσε. Οι δεσμοί που συνδέουν το Ηνωμένο Βασίλειο με την Καραϊβική, τη Νότια Ασία, την Αφρική, το Χονγκ Κονγκ – όλα αποικιακές κληρονομιές. Δεν μπορείς να έχεις μια αυτοκρατορία και μετά να προσποιείσαι έκπληξη όταν η αυτοκρατορία επιστρέφει στο σπίτι.
Και στο σπίτι, τα οφέλη είναι άφθονα. Το Λονδίνο είναι η πιο εντυπωσιακή κοσμοπολίτικη πόλη στον πλανήτη. Αυτό δεν συμβαίνει παρά τη μετανάστευση. Συμβαίνει εξαιτίας της. Το φαγητό, η μουσική, οι γλώσσες, οι ιδέες, η ενέργεια – τόσο μεγάλο μέρος τους έρχεται από κάπου αλλού. Μάντσεστερ, Μπέρμιγχαμ, Λιντς, Γλασκώβη: η ίδια ιστορία. Οι μεγάλες πόλεις της Βρετανίας είναι μεγάλες επειδή απορρόφησαν τον κόσμο και υποδέχθηκαν τους ανθρώπους. Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι η μεταναστευτική πολιτική είναι απλή. Υπάρχουν πραγματικές πιέσεις στη στέγαση, στην υγεία, στα σχολεία. Η ένταξη απαιτεί δουλειά. Οι πόροι απαιτούν κατανομή. Από την άλλη, το ποσοστό γεννήσεων στη Βρετανία μειώνεται: η χώρα χρειάζεται μετανάστες.
Όλα αυτά είναι θεμιτά πολιτικά ζητήματα. Αλλά ο Ράτκλιφ δεν ασχολήθηκε με κανένα από αυτά. Δεν προσέφερε λύσεις ή αποχρώσεις ή ανάλυση. Προσέφερε μια προσβολή. Είπε ότι η Βρετανία έχει αποικιοκρατηθεί. Και μετά επαίνεσε τον άνθρωπο που θέλει να χτίσει βρετανικά στρατόπεδα κράτησης. Ο Ράτκλιφ γεννήθηκε στο Φέιλσγουορθ, στο Λανκασάιρ. Μεγάλωσε σε δημοτική κατοικία. Έχτισε την INEOS σε μία από τις μεγαλύτερες χημικές εταιρείες στον κόσμο. Με κάθε μέτρο, είναι μια ιστορία επιτυχίας. Μια πολύ βρετανική ιστορία επιτυχίας. Μετέφερε την εταιρεία του στην Ελβετία το 2010, μειώνοντας τον βρετανικό φορολογικό της λογαριασμό κατά 100 εκατομμύρια λίρες ετησίως. Μετέφερε τον εαυτό του στο Μονακό το 2020, εξοικονομώντας εκτιμώμενα 4 δισεκατομμύρια λίρες. Κατέχει ένα σούπερ γιοτ που ονομάζεται Hampshire II. Κατέχει ξενοδοχεία στο Courchevel και στο New Forest. Και μια πολύ ωραία παμπ στο Kensington. Κατέχει ένα κτήμα στη Λίμνη της Γενεύης. Κατέχει σχεδόν το 30% της Γιουνάιτεντ. Αυτό που κατέχει λιγότερο είναι το δικαίωμα να δίνει διαλέξεις για τις αρνητικές επιπτώσεις της μετανάστευσης. Αυτή είναι η αντίληψή του.
Οι μετανάστες συνεισφέρουν περισσότερα στο βρετανικό Δημόσιο Ταμείο απ’ όσα λαμβάνουν. Ο Ράτκλιφ δεν συνεισφέρει τίποτα. Οι μετανάστες στελεχώνουν τα νοσοκομεία και οδηγούν τα λεωφορεία και φροντίζουν τους ηλικιωμένους. Ο Ράτκλιφ παρακολουθεί από το Μονακό. Οι μετανάστες πληρώνουν βρετανικούς φόρους. Ο Ράτκλιφ δόμησε ολόκληρη τη ζωή του για να τους αποφύγει. Και τώρα χρησιμοποιεί τη γλώσσα του φασισμού —αποικιοκρατημένοι— για να περιγράψει ανθρώπους των οποίων το μόνο “έγκλημα” είναι ότι μετακινήθηκαν σε μια χώρα και εργάζονται εκεί. Ενώ επαινεί τον πολιτικό που θέλει να χτίσει στρατόπεδα. Ενώ η ρητορική γίνεται πολιτική και η πολιτική γίνεται βία».
