Έχει πλέον διαπιστωθεί ότι οι απορρυθμίσεις και κρίσεις του καπιταλιστικού κόσμου έχουν σήμερα τρεις διαστάσεις: παρατηρείται πρώτα μια διαρκής επιβράδυνση της διαδικασίας συσσώρευσης ιδιωτικού κεφαλαίου, που συνοδεύεται επίσης από τη μείωση της δυνατότητας διατροφής και επιβίωσης του πληθυσμού σε σημαντικά μέρη του πλανήτη, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία της κλιματικής αλλαγής. Η άσκηση πολιτικών για την αντιμετώπιση αυτών των εξελίξεων δεν διαμορφώνεται από υιοθέτηση στόχων που είναι συνάρτηση αποφάσεων οι οποίες εκφράζουν το σύνολο της κοινωνίας, αλλά από την υιοθέτηση πολιτικών και στόχων που είναι συνάρτηση των επιδιώξεων του κεφαλαίου και των αρχουσών τάξεων ευρύτερα για τη διατήρηση ή αύξηση της κερδοφορίας, σε βάρος του βιοτικού επιπέδου του κόσμου της εργασίας και ευρύτερα των λαϊκών τάξεων, σε βάρος των κοινωνικών και δημόσιων δαπανών, αλλά και σε βάρος των δαπανών και των δράσεων για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.
Τα καθεστώτα που εξασφαλίζουν την εξέλιξη και την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνιών δεν αποτελούν απλώς το προϊόν σταθερών θεσμικών λειτουργιών, αλλά το αποτέλεσμα κοινωνικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων, που είναι συνάρτηση της επιθετικότητας του κεφαλαίου και των αρχουσών τάξεων απέναντι στις υποταγμένες κοινωνικές τάξεις. Η επιθετικότητα αυτή αποτελεί, ιδιαίτερα κατά τη σημερινή περίοδο, έναν κρίσιμο παράγοντα αναπαραγωγής, και η αντεπίθεση της πλειοψηφία της κοινωνίας αποτελεί πλέον τη μόνη οδό, για την υλοποίηση στρατηγικών επιβίωσης, από τη στιγμή που οι στρατηγικές οι οποίες συνθέτουν τη δυναμική του τρίπτυχου της πολυκρίσης, δεν μπορούν να αποφύγουν καταστροφικές συνέπειες για τις συνθήκες ζωής των πληθυσμών του πλανήτη, ειδικότερα σε ό,τι αφορά την κλιματική αλλαγή.
Όπως συνέβη σε όλες τις ιστορικές περιόδους κατά τις οποίες αναδείχθηκε η αναγκαιότητα και η δυνατότητα ανατροπής των καπιταλιστικών παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων, αναδείχθηκε πρωτίστως η ανάγκη της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης των λαϊκών κοινωνικών τάξεων ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δώσουν απαντήσεις στις ανάγκες και τα προβλήματα της κοινωνίας που έχει γεννήσει η κυριαρχία του κεφαλαίου και των αρχουσών τάξεων. Από την άλλη μεριά, αναζητήθηκε το ανθρώπινο δυναμικό, που έχει τη δυνατότητα να παράξει την επιστημονική και πολιτική σκέψη που μπορεί να κατευθύνει την οργάνωση της παραγωγικής και κοινωνικής δραστηριότητας, όπως και των πολιτικών θεσμών, που χρειάζονται για να συγκροτηθεί μια δημοκρατική κοινωνία της ισότητας και της αδελφοσύνης, που αποτελεί την αναγκαία προοπτική απέναντι στην κυριαρχία της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και της βίας, αλλά και στις καταστροφικές επιπτώσεις για το περιβάλλον που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Είναι δηλαδή αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα καθεστώς δημοκρατικού σχεδιασμού, το οποίο να αποτελεί μια σωτήρια στρατηγική απάντηση απέναντι στην καταστροφική δυναμική που υλοποιούν με διάφορους τρόπους οι κυρίαρχες τάξεις του πλανήτη.
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός νέου παραγωγικού προτύπου στην οποία παραπέμπουν πολιτικές ομάδες που αναφέρονται στην Αριστερά δεν αποτελεί μια ουσιαστική απάντηση, γιατί στην καλύτερη περίπτωση παραπέμπει πραγματικά στην υιοθέτηση ενός σοσιαλ-δημοκρατικού προτύπου, για το οποίο δεν υπάρχει πραγματικά μια παρουσίαση, ενώ η διαμόρφωση ενός τέτοιου προτύπου απαιτεί τη θεσμική συμφωνία και εκπροσώπηση των αρχουσών τάξεων, που δεν εκφράζουν καμία τέτοια διάθεση. Άρα, όλες αυτές οι σκέψεις για σοσιαλ-δημοκρατία και παραλλαγές μεταρρυθμίσεων του καπιταλισμού αποτελούν παραλλαγές προτάσεων που γεννιούνται από ένα πολιτικό προσωπικό το οποίο δεν έχει την ικανότητα, αφενός, να συλλάβει την κρισιμότητα της συγκυρίας και, αφετέρου, να αξιοποιήσει τις υπάρχουσες γνώσεις για να χαράξει την οδό για την προστασία του πληθυσμού.
Στη συνέχεια της λενινιστικής σκέψης για την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης και την παραγωγή της επαναστατικής θεωρίας από διανοούμενους που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την αστική τάξη, πρέπει η δυνατότητα παραγωγής θεωρητικής και προγραμματικής σκέψης να γίνει κατανοητό ότι ανήκει πλέον σε μια ευρεία κλίματα μισθωτών διανοουμένων οι οποίοι έχουν πλέον κατά πολύ διευρυμένες δυνατότητες προσφοράς ανατρεπτικής σκέψης. Της σκέψης που αφορά το περιεχόμενο των πολιτικών οι οποίες αντιμετωπίζουν, τα προβλήματα και τις ανάγκες των λαϊκών τάξεων, και τις μορφές θεσμικής συγκρότησης της οργάνωσης της κοινωνίας που μπορούν να εξασφαλίσουν τη δημοκρατία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.
Η πολιτική απάντηση της Αριστεράς στην επίθεση του κεφαλαίου και στην άρνησή του να δώσει απαντήσεις σε καταστροφικές απειλές που αφορούν στην πραγματικότητα μεγάλα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού δεν μπορεί να περιορίζεται απλώς σε καταγγελίες των καπιταλιστικών καθεστώτων σε ό,τι αφορά την άρνηση αντιμετώπισης απειλών και προβλημάτων σχετικά με τους πληθυσμούς. Χρειάζεται να υπάρξουν λύσεις και ριζικές καθεστωτικές αλλαγές που καταργούν την κυριαρχία των ταξικών ιεραρχιών και της ταξικής πάλης, επιλέγοντας την οικοδόμηση κοινωνιών δημοκρατίας και αλληλεγγύης.
Η δυνατότητα επεξεργασίας συνολικού σχεδίου που να εξειδικεύεται σε τοπικό επίπεδο και σε επίπεδο τομέων είναι συνάρτηση της δυνατότητας δημιουργίας ομάδων με επιστημονικές γνώσεις και πολιτική εμπειρία για το σύνολο των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία στο σύνολο της χώρας, που να μπορούν να επεξεργαστούν πολιτικές οι οποίες είναι δυνατό να γίνουν αποδεκτές από εκπροσωπήσεις της κοινωνίας,
Από την ατομική πρωτοβουλία πρέπει επομένως να περάσουμε στον δημοκρατικό σχεδιασμό: συγκρότηση θεσμών επεξεργασίας σχεδίων και δημοκρατικών θεσμών έγκρισής τους.
Τα θέματα για τα οποία είναι σήμερα δυνατό, λόγω της ανάπτυξης της επιστημονικής γνώσης, να υπάρξει μια επεξεργασία πολιτικών που να κάνουν δυνατή την αντεπίθεση των κοινωνιών είναι, κατά τη γνώμη μου, τα εξής:
1. Πρόβλεψη αντιμετώπισης των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, τόσο ως προς το κλίμα όσο και ως προς το περιβάλλον.
2. Εγκατάσταση και δικτύωση των ΑΠΕ.
3. Ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής (προβλέψεις και τροποποιήσεις) με στόχους για τη διατροφή του πληθυσμού (προτάσεις ως προς τις μορφές οργάνωσης).
4. Ανασυγκρότηση της βιομηχανικής παραγωγής (προτάσεις ως προς τις μορφές οργάνωσης).
5. Συμπλήρωση και ολοκλήρωση του δημόσιου συστήματος υγείας.
6. Σχέδιο επέκτασης και συγκρότησης δημόσιων μεταφορών, αστικών και περιαστικών.
7. Διαμόρφωση νέου συστήματος εκπαίδευσης, με στόχο την ενίσχυση της γενικής διάνοιας.
8. Διαμόρφωση νέου φορολογικού συστήματος.
9. Πολιτικές απασχόλησης με ενσωμάτωση των προσφύγων, στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής πολιτικής.
10. Αναθεώρηση της πολιτικής ευρωπαϊκής ενοποίησης στο πλαίσιο των νέων διεθνών σχέσεων.
11. Δημιουργία σχολής Τεχνητής Νοημοσύνης.
12. Κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
13. Διαμόρφωση δημόσιου και συνεταιριστικού τραπεζικού συστήματος.
14. Διαμόρφωση κοινωνικής πολιτικής κατοικίας.
Χρειάζεται επομένως να υιοθετηθεί μια νέα μέθοδος επεξεργασίας ειδικών ή γενικότερων πολιτικών σχεδίων. Μια πρώτη κίνηση θα ήταν η παρουσίαση της μεθόδου επεξεργασίας πολιτικών σε μέλη και στελέχη πολιτικών συσπειρώσεων της Αριστεράς, ώστε να τροποποιηθεί ενδεχομένως ο κατάλογος των θεμάτων που προτείνονται και να επιλεγούν όσοι είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν στην κάθε ομάδα. Η δημιουργία ακόμα και ομάδων για μονοψήφιο αριθμό θεμάτων θα επιτρέψει, με δημοσιεύσεις και παρουσιάσεις, να διαδοθεί μια νέα πρακτική που θα επιτρέψει δηλαδή να αναδειχθεί μια νέα μέθοδος συσπείρωσης της Αριστεράς η οποία να βασίζεται κατά προτεραιότητα στην αξιοποίηση επιστημονικής και συστηματικής γνώσης που σε μεγάλο βαθμό είναι ήδη διαθέσιμη αλλά πρέπει να συγκεντρωθεί και να συστηματοποιηθεί ώστε να αναδειχθεί τις διαπιστώσεις και πολιτικές αιχμές που έχουν σημασία.
Από την άλλη μεριά, είναι επείγον να διαμορφωθούν οργανώσεις σε μαζικό επίπεδο, ενισχύοντας τις επαγγελματικές ή τοπικές οργανώσεις με την αξιοποίηση συστηματικών και επιστημονικών γνώσεων, δηλαδή με την ανάπτυξη και διάδοση αυτών των γνώσεων στους χώρους αυτούς. Η εκπαίδευση με διάφορες παραλλαγές δεν έχει πλέον ως επίκεντρο την απασχόληση ή άλλων ειδών επαγγελματικές δραστηριότητες, ενώ η ύπαρξη εύπορων διανοουμένων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο αποτελεί μια ισχνή μειοψηφία, και επομένως αυτοί που μπορούν κατά κανόνα να μεταφέρουν γνώσεις στην κοινωνία και να παράξουν ενδεχομένως νέα γνώση είναι κατά κύριο λόγο το εκπαιδευτικό και ερευνητικό προσωπικό όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Η γνώση για τις κοινωνίες όπου ζούμε αποτελεί πλέον συστατικό της αντίστασης στην καταπίεση και τη βία του κεφαλαίου και των αρχουσών τάξεων, και στη συνέχεια της συγκρότησης κοινωνιών δημοκρατίας και ισότητας οι οποίοι αποτελούν τη μόνη προοπτική επιβίωσης για το μέλλον.
Φώτο: All Creative Commons
