Καθώς πλέκω τις καινούριες μου δαντέλες παρακολουθώ τις «ειδήσεις» για να μάθω πού πατώ και πού βρίσκομαι. Κι από τα νέα που ακούω, βγαίνω πιο μπερδεμένη κι από τις κλωστές μου ακόμη.
Η ομάδα της Κάμαλα Χάρις, λέει, ανησυχεί πολύ. Παρά το άφθονο παραδάκι που μάζεψε και σκορπάει σε διαφημίσεις (καλά που έχουμε εκλογές κάθε τόσο να πλουτίσουν λίγο ακόμη οι τεχνολογικοί κολοσσοί ψεύτικης πραγματικότητας Facebook, IG, Χ, κλπ), δυσκολεύεται να πείσει τους ψηφοφόρους και μάλιστα μιλάνε για ένα ντέρμπι άνευ προηγουμένου. Το μικρό προβάδισμα της, λένε, έχει πλέον χαθεί. Δυσκολεύεται, λένε, επίσης να πείσει του μαύρους άνδρες. Λες να ζηλέψανε τον λευκό της σύζυγο;
Την ανησυχία πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να εκλεγεί ο Τραμπ, ακόμη κι αν πάρει περισσότερες ψήφους η Χάρις (λόγω της πολυπλοκότητας του αμερικανικού εκλογικού συστήματος), ενισχύουν οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία. Πολλοί Δημοκρατικοί, ανεξάρτητοι, αλλά και αναποφάσιστοι, επηρεάζονται αρνητικά από την ακατάπαυστη υποστήριξη των Αμερικανών σε αυτούς τους πολέμους, που δείχνουν επίσης να έχουν χειροτερέψει τις οικονομίες Ευρώπης και Αμερικής και να έχουν οδηγήσει τον πληθωρισμό στα ύψη. Όσο επιδεινώνεται η οικονομία τόσο καλύτερα, λένε, θα είναι τα αποτελέσματα για το αντίπαλο στρατόπεδο.
Από την άλλη μεριά, σκέφτομαι είναι δυνατόν, μετά από τόση βία, ψέμα, φόβο και λοιπές ακρότητες που ζήσαμε κατά την πρώτη τετραετία του Ντόναλντ Τραμπ, να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτόν τον ψυχολογικά διαταραγμένο φασίστα;
Κι όμως! Όχι απλώς υπάρχουν υποστηρικτές, αλλά αποτελούν περίπου το μισό εκλογικό σώμα! Δεν είναι, λοιπόν, αστεία όσα ακούγονται για εμφύλιο. Η χώρα είναι τρομακτικά διχασμένη και πολωμένη. Είτε χάσει είτε κερδίσει ο Τραμπ, σίγουρα κανείς μας δεν ξέρει τι τρέλα έχουμε να περιμένουμε από εκείνον.
Ο μεγάλος μου, όμως, προβληματισμός είναι γιατί οι Δημοκρατικοί δεν έκαναν περισσότερα αυτά τα 4 χρόνια; Γιατί δεν μπορούν να πείσουν τώρα και φαίνονται ανεπαρκείς δίπλα στον πιο γελοίο τύπο που εξέλεξε ποτέ η Αμερική για πρόεδρο; Γιατί δεν έχουν τη δύναμη να βγουν μπροστά;
Και εκεί έρχεται το βελονάκι μου να μου υπενθυμίσει πως τα συμφέροντα αυτής της χώρας υφαίνουν δεκαετίες τώρα ένα δικομματικό σύστημα, το οποίο φροντίζουν να είναι ισόπαλο σχεδόν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Και, βέβαια, υπερθεματίζει το βελονάκι μου, το κάνουν αυτό όχι μόνο για να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον των ψηφοφόρων και των τηλεθεατών, όσο για να μπορούν να ελέγχουν εύκολα τους εκλεγμένους αντιπροσώπους. Μια εύθραυστη πλειοψηφία μπορείς εύκολα να την ανατρέψεις εάν τολμήσει να πάρει αποφάσεις αντίθετες με τα συμφέροντα σου.
Κι αρχίζω να υποπτεύομαι πως το βελονάκι μου έχει δίκιο. Το έχουμε παρακολουθήσει πολλές φορές αυτό το έργο. Τους ανεβάζουν και τους κατεβάζουν μέχρι να πεις κύμινο.
Όμως με το που ανέφερα το μπαχαρικό, θυμήθηκα πως είναι ώρα να μαγειρέψω γι’ αυτό και δεν θα σας κουράσω περισσότερο με την ανταπόκριση από το αμερικάνικο μέτωπο. Θα σας δώσω μόνο έναν ακόμη λόγο να ανησυχείτε: Τα fake news. Δυστυχώς τα ψέματα και οι θεωρίες συνομωσίας με τη βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης, προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια. Κοιτάξτε μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα. Με το που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του πασίγνωστου ράπερ Σον «Ντίντι» Κομπς, ο Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε φωτογραφία του καταγγελλόμενου με την Κάμαλα Χάρις. Την οποία κατέβασε εκ των υστέρων, καθώς αποδείχθηκε πως ήταν κι αυτή ψεύτικη. Η ζημιά, όμως, είχε ήδη γίνει. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Τραμπ και οι φίλοι του οι δισεκατομμυριούχοι, όπως ο Μασκ. Πετάνε λάσπη στον ανεμιστήρα, ώστε να καλύψουν την βρωμιές τους. Γιατί ο Τραμπ, όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, είναι από τα καλά φιλαράκια του Ντίντι, καθώς και πολλών άλλων διεστραμμένων. Όσο για την Μπιγιονσέ και τους υπόλοιπους που έχουν φωτογραφηθεί στο παρελθόν με τον Ντίντι σε διάφορες εκδηλώσεις και έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της Χάρις, κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι συμβαίνει. Γνωρίζουμε μόνο πως δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον τους, άρα δεν αποκλείεται κι αυτό να είναι άλλος ένας τρόπος να πέσει λάσπη σε όσους υποστηρίζουν την υποψήφια των Δημοκρατικών.
Εγώ πάντως χωρίς να μπορώ να εγγυηθώ πόσο καλή πρόεδρος θα είναι η Χάρις, θα πάω και θα την ψηφίσω σε λίγες ημέρες. Από τις δύο επιλογές, μου φαίνεται η καλύτερη. Μακάρι να εκλεγεί και μακάρι να αποδειχθεί αποτελεσματικότερη από τον Μπάιντεν. Μακάρι να αποδείξει πως της αξίζουν όλες οι δαντέλες που πλέκω για να διακοσμήσει το οβάλ της γραφείο.
Θεία από το Σικάγο
