Είναι γεγονός ότι τον Αύγουστο ψηφίστηκε ένα νέο -το 3ο κατά σειρά- μνημόνιο. Με μεγάλη πλειοψηφία. Μεγαλύτερη από τα δύο προηγούμενα.
Έγιναν πρόσφατα εκλογές. Ο Λαός απεφάνθη. Έδωσε ξεκάθαρη (καλώς ή κακώς) εντολή στο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί –με τον τρόπο που εξήγγειλε- την υλοποίηση αυτού του μνημονίου. Παράλληλα, δηλαδή, με ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης (κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοκρατία, πάταξη φοροδιαφυγής, διαφθοράς κλπ). Το μνημόνιο αυτό, σημειωτέον, περιέχει –εκτός των άλλων- και όλες εκείνες τις «ουρές» των προηγούμενων μνημονίων, που οι προηγούμενοι δεν τόλμησαν να υλοποιήσουν. Όχι γιατί δεν ήθελαν. Κάθε άλλο. Αλλά γιατί με την υλοποίησή τους θα υπέγραφαν και την πολιτική τους εξαφάνιση. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είχαν σκοπό να μπουν στη βάσανο των ισοδυνάμων, επειδή ακριβώς δεν το επιτρέπει η πολιτική τους ιδεολογία. Οπότε, θεώρησαν καλύτερο να αποχωρήσουν με … ψηλά το κεφάλι, από το να φύγουν με ελικόπτερο. Νεοφιλελευθερισμός δηλαδή και ξερό ψωμί, όπως λέμε…
Αντιπολιτευτική μουρμούρα εκατέρωθεν
Από τώρα, λοιπόν, ξεκινά το «πρόγραμμα». Παράλληλα όμως ξεκινά και η αντιπολιτευτική μουρμούρα. Προσπαθούν όλοι, μνημονιακοί και μη, να ενημερώσουν –τάχα- το λαό για τον Αρμαγεδδώνα που έρχεται. Αραδιάζουν λοιπόν όλα τα οικονομικά εκείνα μέτρα, που προβλέπονται στο μνημόνιο και με την κατάλληλη προπαγάνδα, προσπαθούν να πείσουν ότι όλα σωρευτικά, αφορούν όλους και ότι θα εφαρμοστούν ταυτόχρονα όλα, την επόμενη μέρα.
Ο σκοπός τους προφανής:
1. Οι μεν «μνημονιακοί» ζητούν την άφεση αμαρτιών της δικής τους ψήφου. Τόσο της προηγούμενης (του Αυγούστου δηλαδή) όσο και αυτής που πρόκειται να δώσουν για το … καλό της χώρας!
2. Οι δε «αντιμνημονιακοί», για να αναδείξουν τη λανθασμένη –κατά την άποψή τους- επιλογή των πολιτών και να δικαιολογήσουν την καταψήφιση αυτών των μέτρων.
Οι πρώτοι -που όλως τυχαίως είναι και υποστηριχτές του ΝΑΙ- είναι φανερό ότι κοροϊδεύουν ασύστολα, για μια ακόμη φορά. Πρώτα-πρώτα τον εαυτό τους, αφού έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι θεωρούν τα μνημόνια ευλογία και μετά την κοινωνία. Από τη μια προσποιούνται, κλαίγοντας, ότι θυσιάζουν την ψήφο τους, προκειμένου η Χώρα να μην πέσει –και καλά- στα βράχια, αλλά από την άλλη, η ιδεολογική ικανοποίηση που αισθάνονται, για τη θετική ψήφο που θα δώσουν, είναι τόσο μεγάλη, όσος και ο αριθμός των μορίων, που θα προστεθούν στο νεοφιλελεύθερο βιογραφικό τους.
Ειλικρινά αναρωτιέμαι, εάν είχε υπερισχύσει το ΝΑΙ και ο Τσίπρας αναγκάζονταν να υπογράψει το μνημόνιο Γιούνκερ, θα είχαν την ίδια συμπεριφορά;
Οι δεύτεροι, έχουν ένα άλλοθι. Δεν ψηφίσαμε –λένε- μνημόνια, δεν ψηφίζουμε τα μέτρα. Είμαστε κατά της μονόπλευρης λιτότητας, άρα και κατά τέτοιων μνημονίων. Σαφείς και συνεπείς.
Ωστόσο, εδώ παρουσιάζεται κάτι περίεργο.
Άγνωστες καταστάσεις, χειρότερα αποτελέσματα
Υπάρχει μήπως πολίτης σ’ αυτόν τον πλανήτη (όχι μόνον Έλληνας) που να υπερασπίζεται την λιτότητα; Είτε μονόπλευρη, είτε γενική; Να υπερασπίζεται δηλαδή την υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου; Μάλλον όχι.
Τυχαίνει όμως οι πολίτες να σκέπτονται (η πλειονότητα τουλάχιστον) και μετά να αποφασίζουν.
Ποιο ήταν χοντρικά το δίλημμα αυτών των εκλογών;
Τι είχαν να σκεφτούν, δηλαδή, οι πολίτες, πηγαίνοντας στην κάλπη, πριν επιλέξουν το κόμμα που θα ψηφίσουν;
Την -όσο τέλος πάντων γίνεται- «στρογγυλεμένη» υλοποίηση του μνημονίου από τη μια και την εναλλακτική πρόταση της εξόδου από την ευρωζώνη (ακόμη και από την ΕΕ) με επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, από την άλλη.
Το μνημόνιο λίγο-πολύ το γνωρίζουμε. Υπάρχει άλλωστε η … 5χρονη εμπειρία. Πικρόχολη η διαπίστωση, αλλά πραγματική και αναγκαία. Εργαλείο που βοηθά σ’ αυτή την επιλογή.
Αυτός που δεν είναι (δεν έγινε, αν θέλετε) ξεκάθαρος, είναι ο άλλος δρόμος. Η εναλλακτική πρόταση της εξόδου.
Όσοι προτείνουν αυτόν το δρόμο, μιλούν για μια απαραίτητη χρονική περίοδο (μεσοδιάστημα) μετάβασης στη νέα κατάσταση. Για μια χρονική περίοδο προσαρμογής. Μια χρονική περίοδο, υπόψη, που ποικίλει ανάλογα τον εισηγητή.
Τα προβλήματα, όμως, που θα προκύψουν σ’ αυτή τη χρονική περίοδο και που θα πρέπει οι πολίτες να αντιμετωπίσουν συντεταγμένα, χωρίς πανικό, αλλά με σύνεση και σωφροσύνη, σε συνδυασμό, βεβαίως, και με την ύπαρξη δυνατότητας υποστήριξης από πλευράς κράτους, δεν αναδείχθηκαν διεξοδικά, όσο θα έπρεπε, ή δεν εξηγήθηκαν επαρκώς. Είτε διότι δεν είναι γνωστά στους προτείνοντες (πρωτόγνωρες βλέπετε καταστάσεις), είτε διότι είναι τόσο φρικτά, που εάν δημοσιευτούν, είναι πολύ πιθανό να ακυρώσουν την πρόταση αυτή καθ’ αυτή.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίες, οι προεκλογικές παρεμβάσεις ηγετικών στελεχών, τόσο του ΚΚΕ (Παπαρήγα, Σύρος 23/7/2015) όσο και της ΛΑΕ (Λαπαβίτσας, Ναύπλιο, 27/8/2015), που δήλωσαν ότι μια τέτοια ενέργεια σήμερα, δεδομένων των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών, ίσως επιφέρει αποτελέσματα χειρότερα του μνημονίου!!!
Δηλώσεις, που περισσότερο έφεραν, παρά έδιωξαν τον φόβο.
Ο πόλεμος είναι αέναος
Όπως προανέφερα, κανείς δεν επιθυμεί την φυσική του εξόντωση. Κανείς δεν επιθυμεί μνημόνια και λιτότητα. Κανείς, φυσικά, δεν επιθυμεί και την υποδούλωση της πατρίδας του (είτε στρατιωτική, είτε οικονομική), όπως καταγράφεται δυστυχώς, η σημερινή κατάσταση της χώρας μας.
«Οι συμφωνίες υπογράφονται για να καταπατούνται», είχε πει ο Στάλιν, όταν τον κατηγόρησαν για τη συνθήκη μη επίθεσης που συνήψε με το Χίτλερ, το 1939. Και … δικαιώθηκε…
Οι διαπραγματεύσεις δεν τελείωσαν με την υπογραφή. Ο πόλεμος άλλωστε –μη ξεχνάμε ότι- είναι ταξικός, άρα αέναος και όχι απλά αντιμνημονιακός, όπως ορισμένοι θέλουν να τον παρουσιάσουν. Το μνημόνιο ήταν μια χαμένη μάχη αυτού του πολέμου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Καθοριστική μεν, αλλά όχι και η μάχη των μαχών…
Ο σοσιαλισμός δεν εγκαθίσταται με συνθήματα, αλλά με προσπάθεια υλοποίησης αυτών των συνθημάτων. Στην προσπάθεια αυτή θα υπάρξουν και ήττες. Όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε πόλεμο. Οι ήττες αυτές δεν πρέπει να μας απογοητεύουν, γιατί έτσι δεχόμαστε μοιραία και την ήττα μας στον πόλεμο. Αντίθετα, πρέπει να μας χαλυβδώνουν και να μας πεισμώνουν, ώστε να μπορέσουμε να ανασυγκροτηθούμε για την επόμενη μάχη.
Σ’ αυτό τον αγώνα, απαιτείται η συνδρομή και η συστράτευση όλων όσων θεωρούν ότι:
«Αριστερό είναι το κάθε τι (όσο ασήμαντο κι αν είναι), που συμβάλλει στη βελτίωση της ανθρώπινης κοινωνικής συμβίωσης». Το «όλα, ή τίποτα» πάντα έβλαψε την Αριστερά.
Και για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η πορεία, καλό θα είναι η Αριστερά να παραμένει στο προσκήνιο και όχι στο παρασκήνιο…
Μανώλης Θεοδώρου
Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ
Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας
