Από το μικρόκοσμο του σεχταρισμού, ένα άλμα στην καρδιά της κοινωνίας
Πριν από μερικές μέρες, σε μια εξόρμηση που οργανώθηκε από διάφορους φορείς με στόχο την κατάργηση του φράχτη στον Έβρο, σημειώθηκαν πρωτοφανείς και απαράδεκτοι τραμπουκισμοί εναντίον ομάδας νέων του ΣΥΡΙΖΑ (απειλές, επιθέσεις, προπηλακισμοί, ακόμη και εκβιασμός κατά του οδηγού λεωφορείου που θα τους μετέφερε στον Έβρο), με αποτέλεσμα να εμποδιστεί η συμμετοχή τους στη διαδήλωση που είχε προγραμματιστεί. Να υψωθούν, δηλαδή, στο εσωτερικό μας φράχτες.
Το γεγονός (που δεν είναι μοναδικό, αλλά πρώτη φορά αποκτά τέτοια δογματική αγριότητα) γενικά πέρασε ασχολίαστο. Αλλοι δεν το πρόσεξαν, άλλοι δεν είδαν ή δεν άκουσαν, άλλοι έκαναν πως δεν είδαν ή δεν άκουσαν, άλλοι το υποτίμησαν σε απαράδεκτο βαθμό, άλλοι έκριναν σκόπιμο να μην ασχοληθούν μαζί του γιατί δεν συμφέρει. Κάποιοι, μάλιστα, εξεγέρθηκαν όταν ρωτήθηκαν σχετικά: «Τι είναι αυτά», είπαν, «θα πρέπει τώρα να καταδικάζουμε κι έμείς τη βία από όπου κι αν προέρχεται, όπως πίεζαν κάποτε ασφυκτικά τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει;»
Προσχήματα μπορεί να βρει κανείς πολλά, προκειμένου να αποφύγει να πάρει θέση. Πάντως, αυτό που η πολιτική εντιμότητα υποχρεώνει τον καθένα μας να πράξει, δεν είναι η γενική, αόριστη και ανέξοδη τελικά καταδίκη «της βίας από όπου κι αν προέρχεται». Αυτό που έχουμε χρέος οι πάντες να κάνουμε, είναι να αποτιμήσουμε πολιτικά μια τέτοια στάση από τη σκοπιά των συμφερόντων του κινήματος.
Ας μιλήσουμε πολιτικά
Αφού το απαιτούμε από όλους τους άλλους, ας το κάνουμε, λοιπόν, πρώτοι και καλύτεροι εμείς. Η συγκεκριμένη πράξη, και κάποιες παρόμοιες, δεν αποτελούν εκδήλωση ενός, κλασικού σεχταρισμού, που ενδημεί στις κλειστές και αυτοαναφορικές οργανώσεις της αριστεράς. Είναι απόρροια μιας καταστροφικής πολιτικά αντίληψης, που αντιμετωπίζει σαν μολυσματική απειλή κάθε υπόνοια σύμπλευσης, συμπαράταξης, με οποιονδήποτε αφίσταται από την προκατασκευασμένη νόρμα.
Σκοπός όσων καθοδηγούνται από ένα τέτοιο πνεύμα, δεν είναι η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων για την επίτευξη ενός στόχου, αλλά η επαλήθευση της διαρκούς (αυτό)αμφισβητούμενης αριστεροσύνης τους δια της απαγωγής όσων γίνεται περισσότερων «άλλων» στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Πρόκειται για μια συλλογιστική που βγαίνει από την ίδια μήτρα, η οποία σε πολύ σκοτεινότερες για το εργατικό κίνημα και την αριστερά εποχές γέννησε πρακτικές πογκρόμ εκ μέρους της δογματικής ορθοδοξίας σε βάρος τεταρτοδιεθνιστών, όχι μόνο «στολίζοντάς» τους με το στίγμα του προδότη και του χαφιέ, του οργάνου της αντίδρασης, αλλά και απειλώντας ακόμα τη σωματική τους ακεραιότητα ή τη ζωή τους.
Κάθε φορά που επικρατούσε αυτή η λογική, η αριστερά και το κίνημα βάλτωναν μέσα στην αυτοκαταστροφική μιζέρια. Όταν την άφηναν πίσω τους, μεγαλουργούσαν. Θα θυμίσουμε μόνο ένα πρόσφατο παράδειγμα: τις μαζικότατες και μαχητικές κινητοποιήσεις του Κοινωνικού Φόρουμ (ελληνικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς), μόλις πριν από μερικά χρόνια. Σε αυτό το κίνημα, που επηρέασε τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις δύο σχεδόν δεκαετιών στην Ελλάδα και την Ευρώπη, κανείς δεν είχε διανοηθεί να αποκλείσει ανθρώπους ζητώντας τους πολιτικά διαπιστευτήρια ορθοφροσύνης. Αντίθετα, επιζητήθηκε και έγινε αποδεκτή η συμμετοχή ακόμα και της ΓΣΕΕ, που για πολλούς από τους συμμετέχοντες στο Φόρουμ ήταν κόκκινο πανί. Η συμμετοχή και η υλική συνεισφορά της στην οργάνωση των κινητοποιήσεων ήταν ευπρόσδεκτη. Οι εσωτερικοί φράχτες χρειάστηκε να πέσουν. Θα το θυμούνται πολλοί από αυτούς που σήμερα σιωπούν, μη τολμώντας να κάνουν τις αναγκαίες πολιτικές αποτιμήσεις, μπροστά στα όσα έγιναν πριν λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη. Έχουν, μήπως, κάτι διαφορετικό να συνεισφέρουν στη συζήτηση ; Αν ναι, γιατί δεν το κάνουν;
Αν έχει κάποια σημασία να γίνουν αυτές οι εκτιμήσεις, δεν είναι για να καταδικάσουμε και να καταγγείλουμε οι μεν τους δε. Δεν έχει νόημα ενας τέτοιος άγονος αγώνας. Αν χρειάζεται να το κάνουμε, είναι για να ξέρουμε εμείς πού πατάμε και πού πηγαίνουμε. Πώς εμπλεκόμαστε στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, πώς μετέχουμε στην αντιμετώπιση και τη λύση του. Με την ανάλωση σε μια ατελείωτη και χωρίς νόημα διαμάχη σε κλειστούς κύκλους ή με μια εξόρμηση στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας;
Aγώνας σε γόνιμο έδαφος
Αν κάθε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του, κάθε οργάνωση μελών, κάθε όργανο σε όλη την κλίμακα της κομματικής δομής, αναχθεί σε πρωταγωνιστή ενός πραγματικά μαζικού κινήματος υπεράσπισης, προστασίας, αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες, όλα τα άλλα θα συνιστούν τελικά περιφερειακά σχόλια σε αυτό το κεντρικό θέμα.
Αν μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως οι νέοι του να γίνουν η καρδιά και ο οργανωτικός νους αυτού του κινήματος, ακόμα κι αυτοί που ιερουργούν σήμερα υπέρ της ορθόδοξης αποκλειστικότητας θα συμπαρασυρθούν στο κύριο ρεύμα.
Χωρίς υπερβολή, την περίοδο αυτή, κατά την οποία η Ελλάδα έχει καταστεί κύρια είσοδος του προσφυγικού ρεύματος από τις καθημαγμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και έχει αναλάβει την ηθική υποχρέωση να υποδειχθεί δυσανάλογο αριθμό προσφύγων που προορίζονται για μετεγκατάσταση στις χώρες της Ε.Ε., η συμβολή στην οργάνωση ανθρώπινης υποδοχής και παραμονής των προσφύγων στη χώρα μας μπορεί να γίνει κεντρικό καθήκον για τις περισσότερες από τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Με άξονα την καλύτερη δυνατή εκπλήρωση των καθηκόντων αυτών θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένα σχεδόν νέο κόμμα , με νέα, κοινωνική αντίληψη για τη δράση του, σε σχετική αυτονομία από την κυβέρνηση της αριστεράς. Με πλήρη συνείδηση της αυτοτελούς λειτουργίας του ως ατμομηχανής της κοινωνίας, της κινητοποίησης του δυναμικού της.
Ένας τέτοιος προσανατολισμός δεν θα καθορίσει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ.Θα διδάξει με το προσωπικό παράδειγμα την αξία της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης στους ίδιους τους πρόσφυγες. Και τις δύο θα τις χρειαστούν ακόμη περισσότερο στη νέα τους ζωή. Και σίγουρα θα τις μεταφέρουν και στις αποσκευές τους, όταν με το καλό γευτούν το νόστιμον ήμαρ, το γυρισμό στον τόπο τους.
Χρήσιμη ύλη
Το αμέσως επόμενο διάστημα θα χρειαστούν τεράστιες προσπάθειες, που δεν θα μπορούσε να αναλάβει να φέρει σε πέρας ακόμη κι ένας αρτιότερος και ορθότερα προσανατολισμένος κρατικός μηχανισμός από αυτόν που διαθέτει η Ελλάδα. Η αναζήτηση στέγης, η εξασφάλιση ειδών πρώτης ανάγκης, η διατροφή, η κάθε είδους στήριξη 50.000 προσφύγων στις πύλες εισόδου και στον άξονα της μεταφοράς τους μέχρι τα σύνορα, ο συντονισμός του ανθρώπινου δυναμικού και η σωστή κατανομή των ειδών πρώτης ανάγκης μετά τη συστηματική συγκέντρωσή τους, δεν θα δώσει μόνο σπουδαία και κοινωνικά χρήσιμη ύλη για την κινητοποίηση των οργανώσεων. Θα τις ωθήσει, επιπλέον, να οργανώσουν, ή να συνεισφέρουν ουσιαστικά στην οργάνωση δομών κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, που θα διατηρηθούν και θα αναπτυχθούν μετά και πέρα από τα όρια της δράσης στο πλαίσιο της αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες.
Ακόμη κι ένα σημαντικό μέρος από όλα αυτά αν αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα, οι εντός των τειχών διενέξεις και αψιμαχίες από τις οποίες πήραμε αφορμή για αυτές τις σκέψεις, θα φαντάζουν πια σαν παλιά προβλήματα μιας άλλης εποχής, ικανά να απασχολούν ανθρώπους που έχουν μάθει να εγκλωβίζουν τη συλλογική και αλληλέγγυα δράση στο μικρόκοσμο μιας σεχταριστικής αριστεράς κι όχι να την απλώνουν στον κοινωνικό μεγάκοσμο, εκεί που εξουδετερώνεται πρακτικά η επιρροή των αλλοφοβικών, των εθνικιστών και των ρατσιστών.
Χ. Γεωργούλας
