Στα αξιοσημείωτα αυτής της εβδομάδας και το γεγονός ότι την ημέρα διεξαγωγής της «επταμερούς» στις Βρυξέλλες το Ινστιτούτο Μακροοικονομικών Ερευνών του Βερολίνου δημοσίευε τα αποτελέσματα έρευνας, που καταδεικνύει με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα της φτωχοποίησης των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας από την πενταετή εφαρμογή των μνημονίων. Συντριπτικά τα στοιχεία που αναφέρονταν στην κατακόρυφη μείωση των εισοδημάτων (μέχρι και 86% για τα φτωχότερα νοικοκυριά) και στις τεράστιες αδικίες της φορολογικής πολιτικής που αύξησε μέχρι και 337% την επιβάρυνση των χαμηλόμισθων και μόνο 9% εκείνη των πλουσίων. Ο γερμανικός Τύπος αναφέρθηκε εκτεταμένα στην έκθεση, αλλά παραδόξως το συμπέρασμα που προτίμησε να βγάλει δεν ήταν ότι η πολιτική αυτή πρέπει να αλλάξει. Αντίθετα συντηρητικά έντυπα που εκφράζουν το τραπεζικό και βιομηχανικό κατεστημένο έδειχναν σχεδόν να πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και ζητούσαν εμμέσως από την καγκελάριο να κάνει το τελευταίο βήμα και να …λύσει το πρόβλημα, δίνοντας την τελική ώθηση στη χώρα μας προς το κενό. Ισως απλά ήθελαν να με αυτό τον τρόπο να μας πείσουν οριστικά, ότι η σημερινή Ευρώπη αποτελεί μια «ελαττωματική κατασκευή», όπως έγραφε το βράδυ της Πέμπτης ένας αρθρογράφος της «ντι Βελτ». Το ερώτημα είναι πόσο πληγωμένες θα βγούν τελικά από αυτή χώρες που έχουν σφηνώσει ανάμεσα στα γρανάζια της. Οριστική απάντηση σε αυτό το γρίφο δεν θα πάρουμε τη Δευτέρα στο Βερολίνο. Και σε αυτή την πρόβλεψη συμφωνούσαν στα προγνωστικά τους κυβερνητικές πηγές και στην Αθήνα και στο Βερολίνο. Το δράμα φαίνετσαι ότι θα συνεχιστεί. Εκτός αν ο Αλέξης Τσίπρας διαψεύσει με κάποιο τρόπο τα προγνωστικά και καταφέρει να πείσει την Ανγκέλα Μέρκελ να του δώσει την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει. Γιατί μέχρι τώρα του αρνείται πεισματικά αυτό το κερδισμένο μέσα από τις κάλπες δικαίωμα.