Φωτογραφία: Regan Dsouza / Pexels
Ο Εμμανουέλ Μακρόν μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Φρανσουά Μπαϊρού προχώρησε χωρίς να χάσει καιρό, στον ορισμό του νέου πρωθυπουργού, τοποθετώντας στη θέση αυτή ένα δικό του άνθρωπο τον Σεμπαστιάν Λεκορνί, υπουργό Στρατιωτικών στην παραιτηθείσα κυβέρνηση και γνωστό για την πολιτική τοποθέτησή του στη δεξιά πτέρυγα του Μακρονισμού. Με την ενέργειά του αυτή ο Μακρόν θέλησε να στείλει ένα μήνυμα πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Και βέβαια θα συνεχίσει να περιφρονεί τη δημοκρατία και τη λαϊκή βούληση. Να αγνοεί το αποτέλεσμα των εκλογών του 2024, το καλοκαίρι τότε που το Νέο Λαϊκό Μέτωπο (ΝΛΜ) βγήκε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη χωρίς ποτέ να κληθεί για να αναλάβει ευθύνες.
Τα κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΓ, Ανυπότακτη Γαλλία, Οικολόγοι και Σοσιαλιστικό Κ.) άσκησαν έντονη κριτική στον Μακρόν. Η Ανυπότακτη Γαλλία προχώρησε πιο πέρα καταθέτοντας πρόταση κατά του ίδιου του Μακρόν. Να φύγει από την προεδρία και να προκηρυχθούν εκλογές. Ο Μακρόν όρισε τον νέο του πρωθυπουργό μια ημέρα πριν το ξέσπασμα της λαϊκής οργής τη 10η Σεπτέμβρη όταν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους στο Παρίσι και σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας για να εκφράσουν με διάφορους τρόπους τη ριζική αντίθεσή τους στην πολιτική της λιτότητας που έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια θεσμική, οικονομική και πολιτική κρίση.
Οι εκδηλώσεις – κινητοποιήσεις αυτές ιδιαίτερα των νέων άρχισαν αμέσως μετά την παραίτηση του Φρ. Μπαϊρού που είχαν την καλή ιδέα να τον αποχαιρετήσουν με το Bye – Bye Bayrou. Έτσι ο θυμός και το χιούμορ πάνε μαζί. Την επομένη στις 10 Σεπτεμβρίου οι απεργίες, εκδηλώσεις, πορείες, συγκεντρώσεις κλπ γενικεύτηκαν.
Το στρατόπεδο Μακρόν βρέθηκε έτσι σε δύσκολη θέση. Κινητοποίησε όλο τον κατασταλτικό μηχανισμό: δακρυγόνα, πάνω από 80.000 αστυνομικοί – χωροφύλακες, για να επιβάλει την τάξη! Την τάξη που είχε διασαλεύσει ο ίδιος. Στην κινητοποίηση αυτή μετείχαν ενεργά τα κόμματα της Αριστεράς, ιδιαίτερα οι νεολαίες τους και τα συνδικάτα χωρίς όμως οι εκδηλώσεις να χάσουν τον αυθόρμητο και ακαθοδήγητο χαρακτήρα τους.
Δεν ήταν βέβαια η επανεμφάνιση των κίτρινων γιλέκων, αν και υπήρχαν μερικοί παλαιοί διαδηλωτές, η πλειοψηφία όμως όσων μετείχαν σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις ήταν νέοι σε ηλικία άνθρωποι, εργαζόμενοι ακόμα και στους σύγχρονους εργασιακούς χώρους (ψηφιακή οικονομία), οι οποίοι είχαν συγκεκριμένους στόχους – συνθήματα:Όχι στον προϋπολογισμό της λιτότητας, Φτάνει πια η θυσία των εργαζόμενων, να φορολογηθεί ο πλούτος κλπ.
Τα συνθήματααυτά θα ακουστούν και στις 18 Σεπτεμβρίου στην πανεργατική απεργία που έχει προκηρύξει το διασυνδικαλιστικό όργανο των συνδικάτων (πιο συγκεκριμένα οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις CFDT, CGT, FO, FSU Solidaires κλπ). Συνδικαλιστικές οργανώσεις που έκαναν τους αγώνες κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται τέσσερα χρόνια τώρα, κρατούν ανοικτά τα προβλήματα (ζητούν άρση του νόμου) και έχουν οδηγήσει σε μεγάλο βαθμό σε παραιτήσεις τεσσάρων πρωθυπουργών.
Όπως φαίνεται θα υπάρξει συνέχεια.
