«Μέσα στη μέρα» (Uriui haru) του Χονγκ Σαν-Σου: «Μην αναζητάς το νόημα», αναφέρει ένας χαρακτήρας στην ταινία. Αυτή η φράση ξεκλειδώνει το σύνολο του έργου του υπερ-παραγωγικού νοτιοκορεάτη δημιουργού, μιας που το κοινό καλείται να συνάγει το νόημα που κρύβεται στα λιγότερο εμφανή σημεία, ανάμεσα στις πτυχώσεις της δυσκίνητης πραγματικότητας, καταργώντας (ή ίσως παραγνωρίζοντας) τη γραμμικότητα της αφήγησης. Σε αυτή την ταινία που είναι «βγαλμένη από τη ζωή», μια σαραντάχρονη γυναίκα συναντά έναν άντρα που πλησιάζει στο τέλος του βίου του, και η εύθραυστη, αποσπασματική, ταπεινή επαφή τους μας προτρέπει να απολαύσουμε την άπιαστη ευτυχία και να αγαπήσουμε τους αινιγματικούς (κάθε άλλο παρά) νεκρούς χρόνους. (δ.τ. Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
«Λεσβία» της Τζέλης Χατζηδημητρίου: Τη δεκαετία του 1970, λεσβίες από όλο τον κόσμο καταφθάνουν σε ένα μικρό χωριό της Λέσβου. Ενώ οι εντάσεις με τους κατοίκους αυξάνονται, η σκηνοθέτρια Τζέλη Χατζηδημητρίου -ντόπια και λεσβία η ίδια- αφηγείται μια ιστορία 40+ χρόνων γύρω από την αγάπη, την κοινότητα, τις συγκρούσεις, αλλά και τι σημαίνει να νιώθει κανείς αποδεκτός. Η ταινία είναι μια πολύτιμη καταγραφή της πορείας της Ερεσού από τη δεκαετία του ’70 έως σήμερα, διασώζοντας ταυτόχρονα ένα σημαντικό κομμάτι της ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας.
Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, ημερολόγια, φωτογραφίες, βίντεο και συνεντεύξεις των ανθρώπων που καθόρισαν την ανθρωπογεωγραφία και το πνεύμα της περιοχής μέσα στα χρόνια, ξετυλίγεται η συναρπαστική ιστορία ενός τόπου αλλά και μιας ολόκληρης κοινότητας, που αξίωσε συμπερίληψη και ίση μεταχείριση, ακόμα κι όταν αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα. Μια ιστορία τόσο παλιά και τόσο καινούργια, επίκαιρη όσο ποτέ, τη στιγμή που στην Ελλάδα σήμερα δίνεται ξανά η μάχη για τα ίσα δικαιώματα.
«Αντίλαλος» (El eco) της Τατιάνα Ουέζο: «Eco» ονομάζεται ένας απομονωμένος αγροτικός οικισμός του Βόρειου Μεξικού, στον οποίο λιγοστές οικογένειες φροντίζουν τη γη και διαιωνίζουν έναν κύκλο ζωής άμεσα συνυφασμένο με τις απρόσμενες διαθέσεις της φύσης, τις αλλαγές των εποχών, τη γέννηση και τον θάνατο. Τη σκληρή καθημερινότητα αυτού του ξεχασμένου στο παρελθόν τόπου δεν βιώνουν όμως μόνο οι μεγάλοι αλλά και τα παιδιά, αναγκασμένα να ενηλικιωθούν απότομα και να επαναλαμβάνουν συνήθειες και ιεραρχίες που τους έχουν άδικα κληροδοτηθεί. Ένα από τα παιδιά αυτά, όμως, θα επιχειρήσει να διακόψει αυτή την αναχρονιστική αλληλουχία. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στα φεστιβάλ Βερολίνου και Σικάγου.
«Καταγωγή» (Origin) της Άβα Ντιβερνέ: Ο ρατσισμός και ο φασισμός είναι στο επίκεντρο της ταινίας αυτής που μπορεί να είναι μυθοπλασία αλλά βασίζεται σε μια διατριβή της Ιζαμπέλ Γουίλκερσον με τίτλο «Κάστα». Στην ταινία βλέπουμε πως αναπτύσσεται σήμερα ο ρατσισμός στις ΗΠΑ, κάτι που συνδέεται με τη δουλεία, τον ναζισμό και την οριοθέτηση των καστών στην Ινδία. Και μαζί με το φυλετικό μίσος η σκηνοθέτρια διερευνά τον ταξικό διαχωρισμό.
«Άγρια νερά» (Something in the water) της Χέιλι Ίστον Στριτ: Η Μεγκ παρευρίσκεται στον γάμο της παλιάς φίλης Λίζι στην Καραϊβική, μαζί με τις συναδέλφους Καμ και Ρουθ, συν την πρώην σύντροφό της, Κέιλα, με την οποία χώρισε αφού επέζησαν και οι δύο από ένα βαθιά τραυματικό γεγονός. Αυτό όμως που δεν περιμένουν οι πέντε αυτές γυναίκες είναι ότι αυτό το ειδυλλιακό τοπίο θα γίνει ο παραθαλάσσιος εφιάλτης τους σε μια ανελέητη μάχη για επιβίωση.
«Ο πρώτος οιωνός» (The first omen) της Αρκάσα Στίβεσον: Δεκαετία του 1970. Όταν μια νεαρή Αμερικανίδα φτάνει στη Ρώμη για να αφιερώσει τη ζωή της στην υπηρεσία της εκκλησίας, συναντά ένα σκοτάδι που την κάνει να αμφισβητήσει την ίδια της την πίστη, και αποκαλύπτει μια τρομακτική συνωμοσία που ελπίζει να φέρει τη γέννηση του κακού.
«Άρθουρ ο βασιλιάς» (Arthur the king) του Σάιμον Κέλαν Τζόουνς: Ένας επαγγελματίας αθλητής αγώνων περιπέτειας παίρνει μέρος σε αγώνα στη Δομινικανή Δημοκρατία. Εκεί θα γνωρίσει την αληθινή πίστη και τη φιλία όταν ένας αδέσποτος σκύλος θα ακολουθήσει την ομάδα του σε όλη τη διαδρομή.
«Stop making sense» του Τζόναθαν Ντέμι: Μουσικό ντοκιμαντέρ του 1984 για το συγκρότημα Talking heads.
«Κονάν η βάρβαρη» (Connan) του Μπερτράν Μαντικό: Οι διαδοχικές μετενσαρκώσεις της Κονάν της Βάρβαρης, μιας αιμοδιψούς Αμαζόνας που ζει ανάμεσά μας από την αρχαιότητα, όπως τις αφηγείται ο Κέρβερος, ο φύλακας του Κάτω Κόσμου.
«Η κιβωτός του Νώε» (A arca da Noe) των Αλόις Ντι Λεό και Σέρτζιο Μασάντο: Οι περιπέτειες δύο μποέμ ποντικών στην Κιβωτό τις μέρες του Κατακλυσμού. Κινούμενα σχέδια.
«Χόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή» (The Hobbit: The Desolation of Smaug) του Πίτερ Τζάκσον: Έχοντας καταφέρει να επιβιώσουν από το ξεκίνημα κιόλας του αναπάντεχου ταξιδιού τους, οι ήρωες κινούνται ανατολικά έχοντας να αντιμετωπίσουν στην πορεία τους τον Μπέορν, με την τρομακτική ικανότητα να αλλάζει δέρμα, αλλά και γιγαντιαίες θανατηφόρες αράχνες. Όταν θα φτάσουν τελικά στο Μοναχικό Βουνό, θα έρθουν αντιμέτωποι με τον χειρότερό τους εφιάλτη.
