«Έχω κάτι να πω»
Ο Σταύρος Τζίτζας είναι σκηνοθέτης και μένει χωρίς δουλειά όταν απολύεται από τη σχολή κινηματογράφου όπου διδάσκει σενάριο. Σαν να μη φτάνει αυτό, πρέπει να φροντίσει την κόρη του η οποία θέλει να γίνει ηθοποιός. Μη ξέροντας τι να κάνει, αποφασίζει να πραγματοποιήσει ένα όνειρό του. Να γράψει ένα βιβλίο όπου θα παραθέτει τις φιλοσοφικές του σκέψεις. Τελικά το βιβλίο τυπώνεται, γίνεται η παρουσίασή του και ο Σταύρος περιμένει να δει πώς θα το υποδεχτεί το αναγνωστικό κοινό.
Ο Στράτος Τζίτζης σκηνοθετεί την ταινία «Έχω κάτι να πω», αυτοσαρκαζόμενος! Ο ήρωάς του είναι το alter ego του σκηνοθέτη και συγγραφέα ενώ το ίδιο το βιβλίο που γράφει στην ταινία ο Σταύρος-Στράτος είναι το βιβλίο του ιδίου «Έχω κάτι να πω» που εκδόθηκε το 2023!
Τι κάνει, λοιπόν, ο Τζίτζης στην ταινία; Παίζει μαζί μας και με τον εαυτό του. Στήνει ένα έξυπνο σενάριο εμπνευσμένος από την περιπέτεια συγγραφής του βιβλίου του αλλά και από την περιπέτειά του στον κόσμο του σινεμά. Και το κάνει με μπρίο, με έμπνευση και με χιούμορ. Δεν ξέρω κατά πόσο όλα όσα αφηγείται έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει, δεν είναι αυτός ο σκοπός μιας ταινίας. Σκοπός είναι να μιλήσει στον θεατή, να του ανοίξει δρόμους κι αυτό ο Τζίτζης το πετυχαίνει 100%.
Εξωγήινη σωτηρία
«Θρίαμβος»
Η Κριστίνα Γκρόζεβα και ο Πέτα Βαλτσάνοφ στην ταινία «Θρίαμβος» (Triumf) γυρίζουν το χρόνο 35 χρόνια πίσω, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 όταν μαζί με όλα τα σταλινικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσε κι εκείνο της Βουλγαρίας. Μέσα στην ταραχή, την αβεβαιότητα και το κοινωνικό και πολιτικό χάος, μια ομάδα στρατιωτικών με τη βοήθεια μιας μέντιουμ, της Πιρίνα Ναγιόλοβα, φτάνουν σε ένα χωριό μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη Σόφια αναζητώντας ένα εξωγήινο αντικείμενο που θα οδηγούσε τη Βουλγαρία στον δρόμο της χαμένης της δόξας! Η αποστολή είναι μυστική και συμμετέχουν σε αυτήν μερικοί υψηλόβαθμοι αξιωματικοί, μερικοί στρατιώτες, επιστήμονες και η μέντιουμ, καθώς και η Σλάβα, η κόρη ενός συνταγματάρχη που διαθέτει υπερφυσικές ικανότητες. Οι έρευνες ξεκινούν και μαζί η συμβίωση όλων αυτών.
Το καθεστώς καταρρέει, οι άνθρωποι βρίσκονται μετέωροι στην αβεβαιότητα για το μέλλον. Ο σκηνοθέτης και η σκηνοθέτρια ισορροπούν μεταξύ της κωμωδίας και του δράματος για να περιγράψουν τις δυσκολίες της απότομης ιστορικής μετάβασης που βίωσε η γειτονική μας χώρα. Να πούμε δε πως το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι η ταινία βασίστηκε σε ένα απίθανο αληθινό γεγονός, που είχε οδηγήσει στη χώρα του σε διάφορες θεωρίες συνομωσίας και ουφολογίας.
Η μαγεία της μουσικής και της εικόνας
Σε μια σύγχρονη εποχή παρακολουθούμε τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Μετά τον ξαφνικό θάνατο της δεύτερης εξαιτίας ενός πυροβολισμού, ακολουθούμε τον πρώτο στον Άδη όπου αγωνίζεται να φέρει την αγαπημένη του πίσω στον κόσμο των ζωντανών.
Η ταινία των Νταβίντε Λιβερμόρε και Πάολο Τζεπ Κούκο «The Opera! Άριες για έναν έρωτα» (The Opera! Arie per un’Eclissi) είναι ένα εντυπωσιακό μιούζικαλ που παντρεύει με μαγικό τρόπο την όπερα με τον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα φαντασμαγορικό φιλμ όπου οι ηθοποιοί κινούνται μέσα σε ένα φανταστικό κόσμο αφού όλα τα σκηνικά αποτελούν εικονικό περιβάλλον. Με κιτρινωπό, σκοτεινό και παλ χρωματισμό και με διάφορους δημιουργούς όπως ο Ντράγιερ, ο Κάφκα, ο Μπέρτον και άλλοι να έρχονται στον νου, η ταινία των Λιβερμόρε και Κούκο δεν μπορεί παρά να εντυπωσιάσει. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας βίντεο κλιπ, για ένα οργιαστικό πάντρεμα μουσικής και εικόνας που μένει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη.
Στην ταινία ακούγονται νέες συνθέσεις του Μάριο Κόντε και διασκευασμένες κλασικές άριες του ρεπερτορίου της όπερας. Πρόκειται γιε ένα μοναδικό υπερθέαμα στο οποίο η τέχνη του κινηματογράφου δοξάζει την τέχνη της όπερας.
Παράξενη δασκάλα
Η δασκάλα γαλλικών Ιρίς είναι μια μυστηριώδης φιγούρα που βρέθηκε στη Σεούλ έχοντας εγκαταλείψει τη Γαλλία. Έχει επινοήσει μια δική της, προσωπική μέθοδο διδασκαλίας, που δεν χρησιμοποιεί βιβλία αλλά χαρτάκια που γράφει κατά την ώρα του μαθήματος και κασέτες. Είναι χαλαρή, της αρέσει να πίνει μαγκέολι (παραδοσιακό κορεάτικο ποτό) και να συζητά για διάφορα θέματα με τους μαθητές και τις μαθήτριές της, που στη συνέχεια τα μετατρέπει σε μάθημα.
Αυτήν είναι η Ιρίς, η ηρωίδα της ταινίας «Η ταξιδιώτισσα» (Yeohaengjaui pilyo) του Χονγκ Σανγκ-σου. Και μέχρι το τέλος της ταινίας δεν μαθαίνουμε τίποτε περισσότερο για το παρελθόν της. Την βλέπουμε μόνον να κάνει μάθημα με τη νεαρή Ισόνγκ, στη συνέχεια με την Γουόνγκτζου, μία ευκατάστατη κινηματογραφική παραγωγό που την υποδέχεται με τον σύζυγό της, κι ύστερα μαθαίνουμε ότι συγκατοικεί με τον Ινγκούκ, έναν πολύ νεότερό της άνδρα χωρίς ποτέ όμως να διευκρινίζεται ποια ακριβώς είναι η σχέση τους. Ούτε όταν εμφανίζεται απροειδοποίητα η μητέρα του η οποία του κάνει ολόκληρη σκηνή σχετικά με τη συγκάτοικό του.
Η τρυφερή μινιμαλιστική δραματική κομεντί του Χονγκ Σανγκ-σου κυλάει αβίαστα μπροστά από τα μάτια μας. Η αιθέρια παρουσία της υπέροχης Ιζαμπέλ Ιπέρ, μοιάζει με εξωτική νεράιδα που ήρθε στη Νότια Κορέα για να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη για τους άλλους. Όμως η διαρκής ασάφεια, η ελαφρότητα και ο πλατειασμός αποδυναμώνουν την ταινία η οποία διασώζεται χάρη στις ικανότητες του κορεάτη σκηνοθέτη που εκτιμήθηκαν από την κριτική επιτροπή στο φεστιβάλ του Βερολίνου που του απένειμε το Μεγάλο της Βραβείο.
