Παρά τα εμβόλιμα θέματα που προκύπτουν, ώσπου να έρθει στη Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών, το κρίσιμο αυτό ζήτημα θα βρίσκεται διαρκώς στο κέντρο της προσοχής των πολιτικών δυνάμεων. Όχι μόνο λόγω της βαρύτητας που έχει αυτοτελώς, αλλά και λόγω της σημασίας που της έχουν αποδώσει τα περισσότερα κόμματα της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης στη χάραξη της αντιπολιτευτικής τακτικής τους.
Η ΝΔ θεωρεί ότι στην καταγγελτική αντίθεσή της έχει ανακαλύψει μια γραμμή που ελπίζει να της αποφέρει πολιτικά κέρδη. Άμεσα, με την πρόκληση κυβερνητικής αστάθειας λόγω της διαφωνίας του κυβερνητικού εταίρου. Έμμεσα, με τον προσεταιρισμό ψηφοφόρων που κινούνται στα δεξιάς της, στόχευση που καταλαγιάζει και τις υπαρκτές αντιθέσεις των εσωκομματικών τάσεων στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Το κακό για τη ΝΔ είναι ότι με την τακτική αυτή ούτε την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών μπορεί, όπως φαίνεται, να αποτρέψει, ούτε τις εξελίξεις να επηρεάσει, ώστε να επισπευτούν οι εκλογές, σύμφωνα με την επιθυμία της. Οι διαδικασίες στη γειτονική χώρα ολοκληρώνονται στα μέσα Ιανουαρίου και η μέρα που η συμφωνία των Πρεσπών θα έρθει στην ελληνική Βουλή πλησιάζει.
Με διαφαινόμενη την κύρωση της συμφωνίας, η πειστικότητα της πολιτικής της υφίσταται σοβαρές απώλειες: η δήλωσή της ότι δεν πρόκειται να καταγγείλει μονομερώς τη συμφωνία, αρκεί για να την εκθέσει στη βάσιμη κριτική πως έκανε ό,τι έκανε, για να προκαλέσει κυβερνητική αστάθεια και επίσπευση εκλογών. Επιπλέον, χωρίς την πρόταση δυσπιστίας, που φαίνεται ότι μάλλον θα αποφύγει να χρησιμοποιήσει ως άσφαιρη, θα είναι αναγκασμένη να αρχίσει, πρόωρα, τον προεκλογικό αγώνα. Μόνο που θα παίζει ένα έργο σε πολλοστή επανάληψη, εκτός αν αναγκαστεί να δώσει τη μάχη στο πεδίο των προγραμμάτων.
