Ο Αχιλλέας Μπέος δεν έπεσε από τον ουρανό ούτε φύτρωσε από μόνος του στο Βόλο, την πόλη με την τεράστια παράδοση αγώνων. Εκλέχθηκε. Και μάλιστα πανηγυρικά την τελευταία φορά, αυτή του Μάϊου του 2019. Το 57% των Βολιωτών (όσων πήγαν να ψηφίσουν, τέλος πάντων) τον επέλεξαν δεύτερη φορά δήμαρχο Βόλου από την πρώτη Κυριακή. Άνετα και ωραία.
Για τους μη γνωρίζοντες, ο δήμαρχος έκανε όνομα στον όχι και ιδιαίτερα καθαρό χώρο του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, στον οποίο ορισμένοι τύποι σαν τον Μπέο μπορούν να κάνουν θαυμαστή καριέρα και να ανελιχθούν. Δεν χρειάζονται, έτσι και αλλιώς, πολλά προσόντα. Λίγος τσαμπουκάς, διασυνδέσεις με τα κυκλώματα της νύχτας, «εξυπηρετήσεις» στους ισχυρούς και όλα γίνονται πιο εύκολα.
Γλιτώνοντας τη φυλάκιση στην υπόθεση των στημένων του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην πολιτική. Η υποψηφιότητά του για το δήμο Βόλου το 2014 αρχικά υποτιμήθηκε. Κακώς. Κάνοντας μία προεκλογική εκστρατεία ανάλογη του γενικότερου ύφους του πρώτευσε την πρώτη Κυριακή με 38% και στη δεύτερη πήρε το δήμο. Στα χρόνια του «βαθέως μνημονίου» πλασαρίστηκε ως αντισυστημικός και κέρδισε τα πλήθη.
Αυτό ήταν. Με όχημα το ήμο ο Μπέος δικτυώθηκε παντού, δημιούργησε αυτό που λέμε μηχανισμό και κάπως έτσι προήλθε ο θρίαμβός του τον περασμένο Μάη. Τώρα έχει και τον τίτλο του λαοπρόβλητου. Σοκαριστικό, αλλά αληθινό.
Πώς φτάσαμε στη σύγκρουση
Ο… λαοπρόβλητος λοιπόν έχει βάλει εσχάτως στο στόχαστρό του το νερό των Σταγιατών, χωριού που βρίσκεται μόλις 10 λεπτά μακριά από το Βόλο. Το νερό του χωριού, που πηγάζει από την Κρύα Βρύση, θεωρείται και είναι αιώνες τώρα καταπληκτικής ποιότητας. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εμπνεύστηκε μάλιστα ένα καταπληκτικό στιχάκι απ’ αυτό. «Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει. Όποιος το πίνει πολεμάει και αντέχει. Δεν το αγοράζω, δεν πουλώ μα με κερνάς και στο κερνώ. Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει».
Το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες που «απλώνονται» μέχρι το 2006. Η πρώτη προσπάθεια ιδιωτικοποίησης έγινε το 2009, το 2011 άρχισε η χλωρίωση, το 2012 η ΔΕΥΑΜΒ, η ιδιωτική επιχείρηση ύδρευσης του Βόλου, ανέλαβε όλες τις πηγές των χωριών του Πηλίου. Από τότε παρατηρείται η σταδιακή απαξίωση της πηγής για προφανείς λόγους.
Αυτό όμως που πάνω απ’ όλα ενοχλεί (και ενοχλεί ακόμα περισσότερο διοικήσεις τύπου Μπέου) είναι ότι οι κάτοικοι δεν αφήνουν τα πράγματα στην τύχη τους. Αυτοοργανώνονται. Τα πάντα κρίνονται στη γενική συνέλευσή τους που μετρά 11 χρόνια ζωής. Στην τελευταία συνέλευση πήραν μέρος 120 άτομα. Ακούστηκαν σχεδόν όλοι. Και επέμειναν ότι θα κάνουν ότι περνούν από το χέρι τους για να αποφύγουν την ιδιωτικοποίηση μαζί με το χλώριο.
Ύβρεις και απαξίωση
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τους συμπαραστάθηκε για μία ακόμη φορά δημοσίως. Πολλοί κινηματικοί χώροι εξέφρασαν επίσης τη συμπαράστασή τους. Και ο Μπέος αντί να ψάξει τη λύση μέσα από το διάλογο, εφάρμοσε την προσφιλή τακτική όλων των «αντισυστημικών» του πλανήτη. Υβρεις, ύβρεις, ύβρεις. Και απαξίωση.
Αυτόν τον άνθρωπο εξέλεξαν για δήμαρχό τους οι πολίτες του Βόλου, αυτός εκπροσωπεί το 57%. Αν δεν ήταν τραγικό και επικίνδυνο, θα ήταν αστείο. Ομως η πραγματικότητα δεν αστειεύεται. Οι Βολιώτες, λοιπόν, οφείλουν να διαλέξουν σε ποιον κόσμο θέλουν να ζήσουν. Στον κόσμο του Μπέου, της μάτσο αντρίλας, των μαφιόζικων πρακτικών και του υβρεολογίου ή στον κόσμο των Σταγιατών και του Αλκίνοου που θέλουν να πορευτούν σ’ ένα δρόμο καθαρό, αυθεντικό, οικολογικό. Εναν κόσμο που θα επιτρέπει τη ζωή και στις επόμενες γενιές σεβόμενος απόλυτα τη φύση και το βασίλειο που την περικλείει.
Το νερό των Σταγιατών μετρά σχεδόν 350 χρόνια ιστορίας. Οι Μπέοι έρχονται και παρέρχονται.
Για να συμπαρασταθεί στον Αλκίνοο Ιωαννίδη, άρα και στους κατοίκους των Σταγιατών, η «450+ Πρωτοβουλία Δημιουργών και Κληρονόμων» τόνισε: «Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, εκτός από ταλαντούχος συνάδελφος είναι και ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Πρόσφατα όπως είδαμε στοχοποιήθηκε από τον δήμαρχο Βόλου Αχιλλέα Μπέο, επειδή υποστήριξε τους κατοίκους των Σταγιατών ενός χωριού του Πηλίου, όταν αντιστάθηκαν στην προσπάθεια του Μπέου να ιδιωτικοποιήσει το νερό τους. Η Κρύα Βρύση, είναι μέρος του πολιτισμού τους καθώς χάρη σε αυτήν υπάρχει το χωριό 350 χρόνια τώρα. Δεν θα αναπαράξουμε το υβρεολόγιο του δημάρχου, τίτλο τιμής για τον συνάδελφο μας και τους δημότες της περιοχής, γιατί ανάμεσα στην Ελλάδα του Αλκίνοου και την Ελλάδα του κάθε Μπέου, δεν υπάρχει δίλημμα. Διαλέγουμε Ελλάδα του πολιτισμού, της ευγένειας, των αγώνων για την προστασία της γης του αέρα, των πηγών, του φυσικού και πνευματικού μας πλούτου. Επειδή ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν εξαντλείται στο έργο του, αλλά προεκτείνεται και στο κοινωνικό του ρόλο, στεκόμαστε ολόψυχα στο πλάι του Αλκίνοου αλλά και του αγώνα των κατοίκων των Σταγιατών που διεκδικούν το αυτονόητο.»
Ο τελευταίος λόγος ανήκει στον Ρος Ντέιλι, στον σπουδαίο Ιρλανδό μουσικό που ζει μόνιμα στην Κρήτη που τόνισε γράφοντας στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook: «Του υβριστή έχουν τελειώσει προ πολλού τα όποια επιχειρήματα (αν είχε ποτέ) και το μόνο που του μένει να αντιπαραθέτει είναι η ίδια η χυδαιότητά του».
Νίκος Γιαννόπουλος
